Dat er in het noorden van Europa behoorlijk wat te beleven is op het vlak van popmuziek wisten we al langer, maar toch was het een synchronisatie in de Netflix-serie Young Royals die ervoor zorgde dat Moyka plots een mooi aantal streams wist te behalen. De Noorse is echter meer dan de zangeres achter “As Long As You’re Here” en dat lijkt ze sindsdien dan ook keer op keer te bewijzen. Ze gaat daarbij van dromerige popsongs tot flitsende, dansbare producties die vooral in het duister van de nacht een plek vinden. Die balans lijkt ze dan ook telkens weer op de proef te willen stellen en daar is BULLSEYE zowaar het resultaat van. Tussen uiterst persoonlijke thema’s en pulserende beats presenteert Moyka ons haar gloednieuwe langspeler.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen, is het “Headlights” dat de spits mag afbijten. We leerden de song eerder al kennen als single en vonden toen al dat de elektronische productie vol spitsvondigheden zit. Tussen de chaos baant de Noorse zich een weg door de gitzwarte nacht, met hoge zanglijnen als leidraad voor wie het pad soms bijster is. Van buitenaf lijkt ontsnappen een vanzelfsprekendheid, maar zodra je zelf midden in het verhaal zit, blijkt dat allemaal een stuk lastiger. Daarmee wordt meteen een lijn getrokken naar de thematiek die Moyka zo voorzichtig aanraakt, en wel die van toxische relaties die je dient te ontsnappen om jezelf terug te vinden.
Het zijn dat soort lastige, maar broodnodige thema’s die de artieste keer op keer aansnijdt op haar inmiddels derde langspeler. Op “Black Swans” houdt ze het bewust een tikkeltje vager en reflecteert ze over het najagen van dromen die zowaar onmogelijk zijn, maar ook over de bijna kinderlijke drang om weg te lopen wanneer alles teveel wordt. Over een instrumentatie waarbij alle elementen met elkaar lijken te versmelten, vraagt ze zich af of het allemaal wel de moeite is. Op muzikaal vlak is het allemaal veel subtieler en minder gedurfd dan opener “Headlights” en net om die reden trekt de song al vroeg de aandacht. Het voelt bij momenten alsof je de controle verliest en dan is de enige overblijvende optie om te vertrouwen op je gevoel en het universum.
Op haar gevoel vertrouwen deed Moyka ook bij “Dust U Off”. De track ontstond jaren geleden, toen er nog geen sprake was van BULLSEYE, maar lijkt zich nu vooral te profileren als dat ene puzzelstukje dat absoluut niet mocht ontbreken. Elk klein detail, van de hoge zangstem tot de haperingen in de productie, draagt bij aan de illusie die de song opwekt. Alsof je steeds hoger gaat zweven en het verleden onverbiddelijk achter je laat. Tot het slotstuk het nummer plots een andere kant op stuwt, richting een blok vertrouwde titels.
Te midden van haar album verzamelt Moyka zowaar alle singles die de voorbije maanden verschenen. Daarbij gaat van de schaduwzijde van ambitie in “Icarus” tot de pulserende beats van “24/7” die hallucinaties van een eindeloze nacht in een zweterige club opwekken. Het heeft bijna iets verslavends om ons over te geven aan de wereld die de Noorse zo zorgvuldig weet te schetsen. Dat heeft wellicht ook te maken met het intrigerende kleurenpalet dat Moyka hanteert, want waar ze eens flitsend en fel uit de hoek komt, kiest ze even later voor de subtielste pasteltinten die je maar kan bedenken. Als een wolk die niet alleen een zacht kussen lijkt te zijn, maar af en toe ook eens een scherpe bliksem op de wereld afvuurt.
Dat we met “Gemini” een bijzonder kwetsbaar nummer voorgeschoteld krijgen, dringt niet meteen door op basis van de intro. Een stuwende productie trekt de aandacht en wekt al gauw de indruk dat we vooral een dansbare track voor de kiezen zullen krijgen waarop Moyka zich als een soort superheld doorheen het heelal beweegt. Wie goed luistert, ontdekt echter dat er een veel persoonlijker verhaal onder het oppervlak schuilgaat. De Noorse zingt over de complexe relatie die ze met haar moeder heeft en de copingmechanismes die ze al op jonge leeftijd ontwikkelde. Slottrack “Pretender” doet dan weer bij momenten denken aan Troye Sivans “One Of Your Girls” en Franse elektronische. Het resultaat is een song die al gauw blijft nazinderen en uiterst verslavend klinkt op de meest hartverscheurende manier. Het einde is namelijk voelbaar dichtbij en dus wordt het tijd dat Moyka alles mooi afsluit. Van de momenten waarop ze te vergevingsgezind was tot die waarop ze te lang bleef proberen vast te houden aan iets wat eigenlijk al lang voorbij was: het zijn thema’s die de artieste moeiteloos tussen dansbare popproducties weet te verweven om er uiteindelijk niet alleen zelf sterker uit te komen.
In tien songs brengt Moyka meer dan een album. Ze legt haar hart op tafel, maar giet er een flitsend en dansbaar sausje over, zodat het nooit té confronterend voelt. Veilig genoeg om op een willekeurige avond op te zetten, maar voldoende diepgaand om midden in de nacht bij te filosoferen en in gedachten naar andere werelden te reizen. Met een compact maar zeer goed uitgewerkt visitekaartje trekt de Noorse volgend jaar door Europa en daarmee houdt ze halt in Brussel en Amsterdam.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Black Swans”, ons favoriete nummer van BULLSEYE, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
