Sheryl Crow wordt zo stilaan een veteraan in het liedjesschrijven. Sinds haar debuut Tuesday Night Music Club uit 1993 zit de Amerikaanse met haar nieuwe worp Pick You Up ondertussen aan haar twaalfde studioalbum. Tientallen hits heeft de ravissante dame uit Missouri ondertussen bij elkaar geschreven en wij vinden haar beste song nog steeds “Everyday Is A Winding Road“. Het is een van de weinige artiesten die we nooit beu gehoord zijn. Al horen we voor de vierhonderdste keer “All I Wanna Do” of “Soak Up The Sun“, we worden er nog steeds instant vrolijk van. De nieuwe lp werd eerst opgevat als een ep met zes nummers, maar een samenwerking met Jesse Wells besliste daar uiteindelijk anders over. Met zeven songs en vijfentwintig minuten op de teller mogen we net spreken van een lp? Enfin, in tijden waarin streams meer opbrengen dan fysieke platen of cd’s is dat ook geen punt meer.
De Mens zong al dat ze Sheryl Crow wel zagen zitten in hun hit “Sheryl Crow I Need You So“, maar ze had vlindertjes in de buik voor Lance Armstrong, de man die zeven keer de tour heeft gewonnen op alles wat niet mag. Soit, dit is geen sportblad, noch roddelblad, maar een muzieksite die graag toffe deuntjes leert kennen aan de lezers. En hoe brengt Crow het er dan vanaf? Best goed uiteraard, zoals steeds. Als singer-songwriter heeft de artieste bakken en tonnen ervaring en dat is op deze kortere plaat zeker niet anders. Dit is songsmederij van de betere soort. We realiseren ons echter dat we in de tweede alinea al conclusies aan het trekken zijn en dat dat niet de correcte structuur is. We laten het toch gewoon zo staan en laten de zangeres nu zelf aan het woord met behulp van haar liedjes.
We zien een rode draad door de lp en die begint met “Freight Train”. Mensen worden hoe langer, hoe eenzamer ondanks dat we in verbinding staan met werkelijk iedereen op deze aardkloot. En laat dat misschien net het probleem zijn. We weten té veel, we worden bang van alle ellende in de wereld die tot in onze handen stroomt door die schermpjes waar we zo verknocht aan zijn. Crow geeft de ballade een lichte toets van country en op het volgende nummer “Perfect” blijft de Amerikaanse die zachtheid uitstralen en ook weer folky klinken met die slidegitaar die de hele tijd op de achtergrond ligt te loeren. Wens je perfect te zijn voor iemand die je heel graag ziet? Hetzelfde thema wordt onder de loep genomen omdat die perfectie op voorhand al een onmogelijkheid blijkt en je er alleen maar ongelukkiger en eenzamer van wordt.
Eerlijk, op “Pick You Up” denken we heel eventjes dat Sheryl Crow misschien wel een klein beetje de Dolly Parton van deze tijden is. Hmmm, we weten het niet goed eerlijk gezegd. Overdrijven we misschien een tikkeltje? Mooie gitaarsolo en de muzikante weet zich duidelijk altijd te omringen met de allerbeste muzikanten wat ook logisch is. Wie zou er nu niet willen meewerken aan een lp van deze legende? Op “Flat Earth” probeert ze ons duidelijk te maken dat we onze Moeder Aarde volledig naar de knoppen aan het helpen zijn. We moeten snel wat radicale bochten maken om nog veel en veel erger te voorkomen. Dat is trouwens onze interpretatie van de hoes; net zoals Noah de mensheid een nieuwe kans gunde door de ark te bouwen voor alle dierenparen en zijn gezin, zien we hier ook een soort van schip met dieren. Het vaartuig is echter gekluisterd aan wat misschien een gevangenisbal is en de pinguïns lijken al gedoemd om ergens anders dan de Zuidpool levensruimte te zoeken. Het vehikel staat al helemaal in de roest, maar toch denkt de olifant om voluit verder te gaan met het leven. Het kan ook gewoon zijn dat we te veel tijd hebben terwijl we dit schrijven en we te ver gaan in ons denken.
Het is een rustige, bedaarde plaat geworden en elk liedje is op zich dik in orde, wat maakt dat we aan het luisteren zijn naar een fijne plaat. “Heaven Help Us” vinden we het coolste nummer op de plaat door dat gave refrein en omdat we graag horen dat Crow op haar gemak aan de bluesrock gaat. Dit is een perfect lied om onze klak van Stetson op onze bol te zetten en heel erg op het gemakje ons hoofd van voor naar achter te schudden. Het is de enige song waar een beetje gruis tussen gestrooid wordt en die iets krachtiger en energieker klinkt dan de stillere liedjes van daarnet. Op “Freedom Bus” krijgen we nog een knap duet te horen met veelschrijver Jesse Wells, een jonge rockmuzikant die bij ons nog niet zo gekend is.
Met vijfentwintig minuten is deze lp dus best kort te noemen en als jonge gast die steevast blut was, zouden we dat wel zonde gevonden hebben. We hebben het dikke vermoeden dat Crow nog veel meer materiaal in verschillende laden heeft liggen, maar dat dat niet past bij het thema over die barre tijden waarin psychopatische heerschappen de wereld regeren en ze die ronduit kapotmaken. Tijden waarin we dat bovendien ook nog eens in real time te weten komen. Toch zijn het wel vijfentwintig heel mooie minuten geworden. Enkele dagen geleden bestonden deze geluidsgolven nog niet en nu wel, wat eenvoudigweg fijn is te noemen. Het is allemaal niet baanbrekend en het is zelfs muzikaal helemaal niet zo avontuurlijk, maar het is wel een lp die aanzet tot nadenken. Nadenken over jezelf, maar even goed over de toestand waarin we ons nu als hele mensheid in bevinden. Als je dat kan bewerkstelligen in een werk dat nog geen half uur duurt, dan komen we graag tot de conclusie dat je missie als artiest gelukt is.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Heaven Help Us”, ons favoriete nummer van Pick You Up, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
