Remi Wolf belichaamt chaos, en dat weet ze – omarmt die zelfs. Er is geen betere illustratie van de speelsheid met een gezonde dosis zelfkritiek van de Amerikaanse singer-songwriter dan de titels van haar eerste ep’s You’re a Dog! (2019), I’m Allergic to Dogs! (2020), en We Love Dogs! (2021). Haar twee albums Juno (2021) en Big Ideas (2024) zijn mooie voorbeelden van de funky soulpop stijl waar ze bij haar fans bekend voor staat. De nieuwste langspeler Mud wijkt af van zijn funk en soul voorgangers, maar is minstens even speels als grensverleggend qua genre, storytelling en muzikaliteit.
Wolf neemt ons mee door haar modder, waar we ook onszelf steeds opnieuw tegenkomen. “Bottle” is de perfecte opener voor de tien nummers die volgen. Rollende gitaren en een vast ritme begeleiden een ‘on and off and on again’-dans die ons meesleept in wispelturige vluchtigheid en een escapistisch verlangen naar een ‘one-way ticket to the rodeo’. Maar net in die speelse zelfreflectie schuilt Remi Wolfs maturiteit.
Diezelfde muzikale maturiteit is ook terug te vinden in de variatie doorheen het album, zonder dat Wolf het geheel uit het oog verliest. Elke track voelt experimenteel, verrassend en alles behalve saai. De tweede track “Champagne” lijkt te voorspellen wat we willen horen, zonder dat we het zelf wisten. Een meer ingetogen (voor Remi Wolf dan toch) akoestische intro creëert momentum voor vrolijke staccato call-and-response harmonieën en vervolgens een catchy refrein over zelfdestructieve verlangens. Een lichte countryinvloed met twangy gitaarlicks wordt feilloos gecombineerd met de vertrouwde zwoele bas die we gewoon zijn van Remi. Naarmate het album vordert, worden die country-invloeden duidelijker en krijgen we soms zelfs een banjo in tandem met de funky bassen. Het resultaat is een soort nostalgische Americana zonder een klassiek beeld van de Verenigde Staten te belichamen.
Thematisch loopt ze het risico om cliché te worden met verwijzingen naar alcoholmisbruik en complexe romantische relaties. De kwaliteit van het narratief is echter zo hoog dat we nooit blijven steken in de modder – haar teksten zijn zo letterlijk dat ze literair zijn. Met ‘one foot on the Persian rug, the other in my boot, covered in blood’ staan we mee in die modderige schoenen tijdens “Covered in Mud”, een track die Remi zelf beschrijft als de thesis van de plaat. “Twiggy” voelt levensecht met de absurde en unieke tekst ‘Twiggy little butt you’ve got, swinging back and forth like a cuckoo clock’. Tegen het einde van het album hebben we samen door de modder geploeterd (met een onverklaarbare verschijning van John Mayer, misschien maar goed dat die beknopt was) en baden we in de warme resolutie van het laatste nummer “Yellow Rose”. Het is een kwetsbare stilte na de storm waarin Remi’s stem volledig tot haar recht komt en nogmaals bewijst dat ze een veelzijdige artiest is om niet uit het oog te verliezen.
Met Mud geeft Remi Wolf haar chaos een richting. De plaat is een aaneenschakeling van onverwachte wendingen, overspoeld met contradicties: country en funk, ingetogen akoestiek en dramatische refreinen, speelse zelfdestructie en radicale eerlijkheid. Wat Wolf zelf modder noemt, schetst een verrassend zuiver portret van hoe het voelt om een jonge, eigenwijze en creatieve vrouw te zijn anno 2026. Dat het soms rommelig is, hoort er dan ook bij.
Ontdek “Bottle”, ons favoriete nummer van Mud, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
