Vacations is ondertussen al meer dan tien jaar bezig, maar echt stilzitten heeft de Australische band de afgelopen jaren niet gedaan. Na No Place Like Home uit 2024 volgde een stevige tourperiode die hen langs verschillende continenten en festivals bracht, terwijl de band ook steeds groter werd. Twee jaar later is het viertal rond Campbell Burns toe aan album nummer vier met Pursuit of Anything. In de tussentijd veranderde er niet alleen muzikaal het een en ander, maar begon ook het leven buiten de band voor iedereen een andere richting uit te gaan. Burns verhuisde naar de Verenigde Staten, twee bandleden trouwden en drummer Joseph Van Lier werd vader. Het zijn veranderingen die vanzelf hun weg vonden naar een plaat waarop Vacations terugkijkt, ouder wordt en probeert uit te zoeken wat er onderweg allemaal veranderd is.
“Congratulations” zet meteen de toon. Burns klinkt wat weemoedig en vermoeid, terwijl eenvoudige drums en gitaar hem begeleiden. In het refrein beginnen de gitaren meer te sprankelen en zorgen de toetsen voor extra warmte. “Yesterday” trekt het tempo daarna wat op en laat vooral de synths en keys meer opvallen. Wanneer de zang tijdens het refrein boven die instrumentatie uitkomt, valt alles mooi samen en krijgt het geheel iets heel zachts en luchtigs. Dat gevoel blijft doorheen Pursuit of Anything vaak terugkomen. De muziek klinkt warm en bijna zorgeloos, terwijl Burns tekstueel net met heel wat twijfels en pijn rondloopt.
Op “Holy Grail” komt dat contrast misschien wel het mooist samen. Burns opent met ‘How can I cool myself again / when the magic starts to fade’ en klinkt daarbij alsof hij zelf amper nog de energie heeft om een antwoord te zoeken. Het nummer gaat over de twijfel die bij de band ontstond toen iets wat hen zoveel plezier gaf tegelijkertijd steeds meer stress begon te veroorzaken. De instrumentatie klinkt melancholisch, maar blijft warm, een beetje zoals een slechte herfstdag waarop je toch nog een mooie zonsondergang meekrijgt. Na amper een halve minuut komt het refrein binnen en daar raakt het ook echt. Veel ingewikkelds gebeurt er niet en eigenlijk worden de gitaren, toetsen en drums uit de eerste nummers vooral verdergezet, maar in combinatie met die vermoeide zang werkt het goed.
“Last Call” zorgt halverwege voor wat meer beweging. Het tempo gaat omhoog, de gitaren worden speelser en het nummer vormt zo een fijne overgang naar de tweede helft. Achter die luchtigheid schuilt opnieuw iets minder vrolijks, want Burns gebruikt de laatste ronde aan de bar als beeld voor het gevoel dat de tijd sneller voorbijgaat dan je zelf kunt volgen. “Fooling You” doet daarna wat meer denken aan het oudere werk van Vacations. Rond dat punt begint de formule alleen ook wat uitgewerkt te raken. Dezelfde zachte gitaren, eenvoudige ritmes en dromerige zang keren vaak terug, waardoor liedjes soms in elkaar beginnen over te lopen. “So Suddenly” brengt gelukkig wat meer instrumentatie met zich mee en tegen het einde wordt er ook wat met de zang gespeeld. Het zijn kleine veranderingen, maar op dit punt kan de plaat ze goed gebruiken.
“I See Myself in You” blijft vrij rustig, al zit er een mooi verhaal achter. Burns schreef het na een gesprek met zijn ouders waarin hij besefte hoeveel hun relatie doorheen de jaren veranderd was en hoeveel hij ondertussen van zichzelf in hen herkent. Het sluit mooi aan bij een album waarop hij voortdurend lijkt terug te kijken naar zijn jongere zelf terwijl hij probeert uit te zoeken wat ouder worden precies met hem doet. Alleen begint de rustige aanpak muzikaal steeds minder te verrassen. Pursuit of Anything klinkt nergens echt slecht en zit vol kleine details die bij meerdere luisterbeurten naar boven komen, maar niet ieder nummer blijft even goed hangen. De plaat vloeit misschien zelfs iets té gemakkelijk voorbij en wat meer afwisseling had daar veel aan kunnen veranderen.
Met “Lucky, Forever” eindigt Vacations uiteindelijk op een veel eenvoudigere gedachte. Na de huwelijken van twee bandleden maakte ze er bewust een oprechte liefdesverklaring van. Het klinkt wat moderner dan de rest en dat past niet altijd even goed bij Burns’ stem, maar het warme refrein maakt veel goed. Na alle twijfels over ouder worden, tijd die voorbijvliegt en zoeken naar je plaats voelt het bovendien fijn om gewoon met liefde te eindigen. Pursuit of Anything is daardoor niet de meest vernieuwende indieplaat en na een tijdje weet je ongeveer wat je kunt verwachten, maar de formule werkt wel. De zachte gitaren, warme toetsen en pijnlijke teksten zorgen ervoor dat je er gemakkelijk in verdwijnt en ook echt iets voelt. Niet ieder lied blijft hangen, maar als geheel is het moeilijk om niet even mee weg te dromen.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Holy Grail”, ons favoriete nummer van Pursuit of Anything in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
