Snel staat niet altijd gelijk aan goed, maar man, wat zijn we blij als er soms artiesten zijn die ons van het tegendeel bewijzen. Toen Judith Van Hirtum een viertal jaar geleden haar debuutsingle “me and my big mouth” op de wereld losliet, ging de bal vrijwel meteen met een redelijk tempo rollen. Radiozender MNM zag er een Rising Star in, en zet tot op vandaag zijn schouders mee onder het project van de jonge zangeres, maar ook de rest van Vlaanderen en Nederland volgde stapvoets. Bewust worden hier overigens twee volkeren genoemd, want Judith heeft zowaar de dubbele nationaliteit. Ze doet het echter niet in haar moedertaal, maar om de een of andere reden ligt haar persona wel enorm dicht bij hetgeen pakweg Pommelien Thijs of Froukje uitstraalt. Ondanks dat er een zeker popsterallure aanwezig is, blijf je permanent het gevoel hebben dat ze evengoed deel kan uitmaken van je vriendengroep.
Hoe dat komt, is eigenlijk vrij simpel te verklaren: Judith houdt het altijd zo eerlijk mogelijk. Op haar socials durft ze al eens met zichzelf te lachen, en aan haar debuutplaat werkte ze meer dan twee jaar. Ook dat had een reden. De zangeres uit het Antwerpse leerde ons doorheen haar relatief jonge carrière in haar hoofd kijken, waardoor je doorheen Panic First! het gevoel krijgt echt tot haar inner circle te gaan horen. Leuk gekozen titel ook trouwens, want niet alleen verwijst die naar de afsluitende track op het album, maar ook simpelweg naar de manier waarop ze in het leven staat: eerst volle paniek, dan pas nadenken en beseffen dat alles uiteindelijk wel goedkomt.
Die gedachte combineert Judith op Panic First! met muzikale invloeden die haar eigen afspeellijsten kleur geven. Lily Allen, Olivia Rodrigo, Taylor Swift en Noah Kahan noemt het persbericht op, en hoewel die op papier misschien wat ver uit elkaar liggen, kan je ze toch allemaal onder dezelfde koepel plaatsen. In dit geval kan je die gedachte meteen ook doortrekken naar het album: doorheen de twaalf nummers krijg je verschillende versies van de zangeres te horen, maar nooit heb je het gevoel dat er iets uit de toon valt. Opener “hi, how’s your girlfriend?” toont Judith bijvoorbeeld al meteen van haar meest speelse kant. Fijne poprock die je permanent om de tuin leidt, maar vooral ook lekker blijft hangen.
En daarmee zullen we het geheim van Panic First! misschien ook maar meteen prijsgeven: enerzijds zit het vol plezante hooks, anderzijds wordt de plaat bewust vrij klein gehouden op het vlak van productie. Nooit gaat Judith te ver of te groots, wat onrechtstreeks dan weer bijdraagt aan haar eerlijkheid. In “marylin” komt zo bijvoorbeeld de nadruk te liggen op de lekkere groove en het ritme, terwijl “your opinion” zich binnen de drie minuten ontpopt tot een fijn kampvuurliedje op de ukelele. Het voelt een beetje cliché om een statement als ‘groots in het kleine’ boven te halen, maar het moet gewoon gezegd worden dat de zangeres simpelweg heel doordacht te werk is gegaan op haar debuutplaat. Een nummer als “self-made woman” heeft bijvoorbeeld alles om te raken waar het moet – al is het maar omdat de tekst voor heel wat jonge vrouwen dat finale duwtje in de rug kan betekenen.
Voor dramatiek is er overigens ook meer dan plaats genoeg – het is zelfs nooit echt ver weg. Op “superman” en “april” komt die dankzij de openbrekende piano in z’n meest voor de hand liggende vorm naar voren, terwijl die op pakweg “not my problem” misschien ietsje beter verstopt zit. Laatstgenoemde is namelijk de grootste hit die Judith in haar carrière al bij elkaar heeft geschreven en valt vooral op door de ietwat overdreven rock-‘n-roll en het plezier dat erdoor verweven zit. Overdreven hier trouwens allerminst in de negatieve zin van het woord, want de song vat eigenlijk perfect samen waarom de zangeres een van de interessantste in haar soort is: ze durft alle remmen los te laten.
Daarin onderscheidt Judith zich misschien wel meteen van al haar muzikale inspiraties, want hoe je het ook draait of keert: hun muziek wordt mee bepaald door grote magnaten die vooral willen cashen. Bij de zangeres uit Antwerpen is dat anders, want zij vertelt haar leven op de manier waarop ze dat zelf wil: zorgeloos – ook al is dat in de praktijk niet altijd het geval. Ze schippert daarbij tussen folk, rock-‘n-roll, indie en rock, maar combineert die altijd met pop, en alleen al daardoor luistert Panic First! in zijn geheel heel leuk weg. En we weten dat ‘leuk’ misschien niet het compliment is waar je als artiest op zit te wachten, maar Judith trekt de betekenis ervan toch wel naar een ander niveau. Een leuke artiest, leuke nummers, een leuke dynamiek en over het algemeen gewoon een erg leuk mens. Geen paniek, want dit komt wel goed.
Judith staat op zondag 4 oktober in de Ancienne Belgique en op woensdag 7 oktober in Kavka Oudaan.
Ontdek “not my problem”, ons favoriete nummer van Panic First!, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
