Simon Le Ma is al zijn hele leven ook Simon Martens en we zien dat niet direct veranderen. Beweren dat de artiest al heel bekend is, is de waarheid oneer aandoen. Langs de ene kant is dat jammer omdat hij een begenadigd liedjesschrijver is die ook trukendozen heeft, maar dozen die je niet zo dikwijls tegenkomt, eerder integendeel zelfs. Langs de andere kant is het wel fijn wanneer je de muzikant nog kan leren kennen, want ja, het is wel de moeite wat er uit zijn koker, handen en instrumenten komt. Hijzelf staat achter de microfoon en steekt kabels in versterkers voor gitaren met vier of zes snaren. Ook de toetsen van het keyboard worden letterlijk onder handen genomen door hem. We stellen eerst de rest van de muzikanten voor: Dennis Mahieu achter de drumvellen, Thomas De Maertelaere aan de trompet, Gijs De Maeyer aan de tenorsax, Esther Coorevits beheerst de strijkinstrumenten en de achtergrondzang wordt verzorgd door Anly Lippens en Pauline Declercq. Het zijn allemaal Belgen.
Wanneer we de nieuwe plaat van Le Ma horen, had het nochtans perfect gekund dat de protagonisten in het Detroit van laat ons zeggen de vroege jaren zeventig waren opgegroeid. Martens noemt zijn plaat graag een Motownplaat en we kunnen dat alleen maar ten stelligste beamen. Het komt zéér zelden voor dat zulke platen in het landelijke, rurale Vlaamse platteland ontspruiten, maar Get Sweaty is heel funky, groovy en sexy geworden. Tel daar nog wat klare soul bij en je krijgt misschien een eerste idee van de sound van het album. Negen nummers telt de lp en we landen net onder het halfuur muziek. We gaan in dat kleine halfuur van de diepste ellende ergens op een stinkende flat naar het paradijs waar de discoballen rond je hoofd tollen. Zweten, dat zullen we.
Op openingstrack “I Fantasise, Romanticise” is het allesbehalve rozengeur en maneschijn. Laat het ons eerder houden op pisgeur en stoffige lichtinval achter een veel te dik vuil gordijn. Er moeten eerst liefdesdemonen kapotgemaakt worden en dat loopt niet altijd van een dakje dat van leien is gemaakt. Ondanks het onderwerp niet direct uitnodigt tot het inoefenen van wat leuke danspassen, is de muziek daarentegen lekker funky wild. Trek aan die broek met olifantenpijpen, het is weer helemaal in de mode, zet op die bril met paarse glazen en boen op die schoenen met plateauzolen. Willen of niet, dit is dansen geblazen op een dansvloer die licht geeft in verschillende kleuren. Op “The Guy From The Notebook” horen we de laatste stuiptrekkingen van liefdesverdriet. Als je al moet janken met een film zoals The Notebook, dan zit het wel diep allemaal. Maar hey, we begrijpen het heel goed, liefdesverdriet is rouwen om iemand die nog levend en wel is.
Dus, fuck it, “Get Sweaty”! Zalige blazers en we wandelen naar een toffe bar met opgeheven hoofd om te gaan shaken tot de zon weer komt piepen achter de plaatselijke kerk. Moeheid bestaat niet meer! “Wet Spaghetti” vinden we eigenlijk wel een geestige song door die toch wel bijtende lyrics. We doen allemaal maar wat zonder er veel erg in te hebben waar we nu eigenlijk mee bezig zijn. Tja, de mens is dan ook maar een hoop water en stront bij elkaar gehouden door een skelet waarrond een vel gedrapeerd is. Wat blijft opvallen is het gemak waarmee de band de funk en soul uit de instrumenten getoverd krijgt. Dit zijn allemaal straffe schijven tot nu toe!
En nu gewoon verder kijken en niet meer te veel achterom kijken! Pijn en mislukkingen horen bij het leven zonder het te willen minimaliseren of banaliseren, maar op “So We Say Goodbye” horen we de artiest afscheid nemen van wat er allemaal misgelopen is. Tot ziens, rotzooi, tot nooit meer. Het coolste dansnummer op de plaat vinden we met stip “Funky Duck” en wat een toffe titel trouwens. Neem de hand vast van iemand die je graag ziet en dans je lijf en leden helemaal tureluurs op dit kekke liedje. Ok, op “Favourite Flavour” wordt er nog een laatste omgekeken om de hoek, gemijmerd en geglimlacht, zij het droevig en toch een beetje verslagen. Het mag, zeker met zo een mooi pianostuk. Heel knap gedaan van Simon Le Ma. Is het duiveltje op de schouder nu echt verdwenen?
Het beste liedje heeft de band voor het einde gehouden. Het klinkt zo onwaarschijnlijk dat “New Religion” door een een roedel jonge Belgen is gemaakt. Geen zever, maar laat deze song ergens in de jaren zestig inspelen door een band zoals The Four Tops en je hebt geheid een wereldhit. Daar durven we onze schoenen met plateauzolen om verwedden. Simon Le Ma heeft een doodeerlijke plaat gemaakt die gelijmd is met soul en funk en het is perfect gelukt. Het geluid van Phil Spector in de Lage Landen, we hadden nooit gedacht dat we deze woorden ooit achter elkaar zouden typen. Nice!
Simon Le Ma en zijn kompanen zullen ten luister en ten dans spelen op 10 oktober in De Koer in Gent. Op 16 oktober staan de instrumenten opgesteld in Djingel Djangel in Antwerpen.
Ontdek “New Religion”, ons favoriete nummer van Get Sweaty, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
