© CPU – Peter Verstraeten
Zijn naam mag dan nog niet meteen een belletje doen rinkelen, zijn cello werd ongetwijfeld al eens gehoord. Enter Frederik Daelemans. Voor velen een nobele onbekende, maar als we jullie vertellen dat de man live Meskerem Mees, Beirut en Tamino al vergezelde op cello, gaat er bij menigeen ongetwijfeld een lichtje branden. Ook is hij frontman van de experimentele band Cesar Quinn, waarmee hij in 2021 het veelgeprezen debuutalbum Opal uitbracht, en stond hij als studiomuzikant aan de zijde van onder meer Elias Rønnenfelt en Loverman. Met de debuut-ep Replica, die deze herfst verschijnt, treedt hij voor het eerst zelf op de voorgrond.
De eerste single uit deze ep is “Timeflies” en het is op zijn zachtst gezegd een juweeltje. We willen niet meteen in vergelijkingen vervallen, maar we kunnen er toch niet omheen. Net zoals Tamino in zijn beginjaren zijn falsetto liet samensmelten met zijn kenmerkende gitaargeluid, weeft Daelemans zijn ijle, broze stem samen met de warme, expressieve klank van zijn cello. En dat werkt wonderwel! Het resultaat is een indringende, meeslepende song die van de eerste tot de laatste noot weet te boeien. Het enige minpuntje is dat het nummer abrupt stopt. Net op het moment dat we helemaal in de ban zijn van de sfeer, snijdt een laatste haal van de strijkstok het geluid resoluut af, alsof het verhaal nog niet helemaal is uitverteld. Jammer genoeg vliegt de tijd hier iets te snel voorbij, al mag ze wat ons betreft nu alvast beginnen lopen tot de release van Replica deze herfst. Als “Timeflies” een voorsmaakje is, wordt dit sowieso een debuut om in te kaderen.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
