Nirvana was deprimerend, Pearl Jam was belerend, Pixies zat met de koppen in ‘space’, Red Hot Chili Peppers waren freaks en zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. En dan opeens… Weezer. Het is 1994 en je wilt niet weten welke mastodonten van lp’s er toen op twaalf maanden werden uitgebracht. Er verscheen een nieuwe, Amerikaanse band aan het rockfirmament, een viertal dat coole liedjes speelde waarmee we mochten en konden lachen. Een spreekwoordelijke frisse wind tussen al dat grungegeweld waar we ontzettend van hielden en nog steeds houden, begrijp ons niet verkeerd, maar een tiener wilt gewoon ook eens plezier hebben zonder gemaakt terneergeslagen en moedeloos te doen, gewoon omdat dat zo hoorde bij het tijdsbeeld. Enter Weezer! ‘But you know I’m yours, (Woo-hoo) and I know you’re mine, (Woo-hoo) and that’s for all time.’ “Buddy Holly” ging gewoon over vlindertjes in de buik krijgen en rode kaakjes krijgen wanneer je de persoon waarop je stiekem een crush hebt door een deur ziet binnenkomen.
Weezer heeft al een blauw (debuut)album uitgebracht, een rood, een groen, een zwart, een wit en waren er nog andere kleurtjes? Een grijs, denken we? Enfin, nu gaat de band uit Los Angeles voor goud en we gaan trachten om geen onnozelheden te typen zoals: ‘Weezer gaat voor goud’, ‘het is niet al Weezergoud dat blinkt’ of ‘de gouden jaren van Weezer zijn weer terug’. We hebben de band altijd synoniem gevonden van Amerikaanse middelbare scholen waar iedereen een lockertje met draaislotje heeft en een rugzak met heel weinig studieboeken in die met een touwtje losjes over de schouder hangt. In de gang duwen de sportiefste jongens de nerds tegen de grond om zo de cheerleaders aan het lachen te brengen om er uiteindelijk mee te kunnen gaan ketsen in hun bedje met roze sprei. We noemen het genre daarom graag collegerock, de muziek die wordt afgespeeld op collegeradiozenders die beginnen met KFX en KLY of zo.
In Californië schijnt het zonnetje als een halve zot, maar bij Weezer is er onder die gele ploert niets nieuw terug te vinden. En dat vinden we helemaal oké! Opener “Say Yes” vinden we zus en zo omdat het allemaal wat wezenloos en chaotisch van hier naar daar botst, maar goed, we beseffen dat dat een beetje onnozele praat is. Het is nu eenmaal eigen aan de band, die op zich onschuldige rockschijfjes die nergens heen gaan. Waarom schrijven we dat dan? Geen idee. Next. Dan liever “Shine Again” omdat we zo zot zijn van die iets ruigere songs van de band. Het viertal kan langs de ene kant klinken als de eerste de beste bende zeemzoete milkshakerockers en langs de andere kant als een roedeltje vuile achterafstraatjesrockers. Het is allemaal kwestie van smaak uiteraard. De enige collab op de plaat is er eentje met Karly Hartzman, frontvrouw van Wedneseday op het nummer “We Might As Well Be Strangers” en die is echt heel goed. Een coole, drammende gitaarpartij zoals we ze graag horen bij de groep en de samenzang met Hartzman klinkt gewoon uitstekend.
“C.E.O.” is een best ironische song te noemen omdat de band na negentien (!) albums doet alsof ze eens iets helemaal anders wilt op tape draaien in de studio, maar dat ze worden tegengewerkt door de bonzen van de platenmaatschappij. Als er nu een band is die steeds hetzelfde riedeltje draait, is het nochtans wel Weezer, maar nogmaals, we zouden niet liever willen! Het pleit ook voor het kwartet dat ze hun liedjes voorzien van toffe clips. We willen niet alwéér de nostalgische weg bewandelen, maar videoclips checken diep in de nacht op MTV was echt de max! Check dat clipje eens met die acteurs die je wel zal herkennen en met de enige, echte Tony Hawk in een hoofdrol. En het liedje zelf? Ah, goed hé, vintage Weezer, klaar.
Het is goed om een beetje houvast te hebben in je leven. Dat geldt ook voor muziek, vinden wij alleszins. En dan opeens “The Show Must Go On” en we vinden het potverpillepap een van de gaafste songs die de Amerikanen op plaat hebben gezet. We worden instant weer prille twintigers die met een aftandse, stokoude Ford Escort gingen racen op de grote parking van Kinepolis Mechelen en onversaagd tussen de parkeerblokken slalomden tot we de controle over het stuur verloren en zo een blok veel sterker bleek te zijn dan onze nokkenas. Lachen, gieren, brullen! (red.: jonge lezers, we raden het écht niet aan. We hebben gewoon freaking veel chance gehad toen). Eindigen wordt gedaan in schoonheid met “The LA Sound”. Het lijkt een rockzwanenzang, maar Weezer is typisch een band die pas stopt wanneer de tikker er genoeg van heeft. Goeie song, meer krijgen we er echt niet over gezegd.
Ja, Weezer levert een leuke plaat af en dat hadden we wel verwacht. Tijdloze klassiekers staan er deze keer niet op, maar wel een aantal heel goeie liedjes. Zie hierboven welke. Frontman Rivers Cuomo lijkt nog steeds die leuke tiener die op het gemakje vervelt tot de plezante nonkel van de familie. Brian Bell, Patrick Wilson en Scott Shriner gaan er helemaal mee in op en dit blijven simpelweg vier kerels die graag samenkomen om muziek te maken en op te treden. Over optreden gesproken; de instrumenten van het viertal worden op 26 mei opgesteld in Amsterdam en specifieker in Afas Live. Belgen zullen naar het noorden moeten reizen om The Gathering Tour mee te maken. Er staat (nog) geen show ingepland in België en dat vinden we best opmerkelijk omdat er in ons kikkerlandje een grote fanbase is. Maar goed, naar Nederland dus, want we willen Weezer voor geen goud missen. Goud!
Facebook / Website / Instagram
Ontdek “The Show Must Go On”, ons favoriete nummer van Weezer, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
