Het zou tegenwoordig verschrikkelijk kort door de bocht zijn om Gracie Abrams louter te benoemen als de dochter van J.J. Abrams. De twintiger heeft de jongste jaren hard én met succes getimmerd aan een solide carrière in de popwereld en wist zo het label ‘nepo-baby’ steeds meer achter zich te laten. Vooral de release van haar The Secret of Us en haar aandeel in Taylor Swift haar Eras Tour zorgden ervoor dat het plots razendsnel ging voor de Amerikaanse. En dus hoeft het niemand te verbazen dat haar tweede langspeler amper afgekoeld is, of er alweer een opvolger staat te wachten. “Hit The Wall” en “Look at My Life” moesten ons de afgelopen weken warm doen draaien voor Daughter From Hell en misten hun effect niet. Nadat beide songs zowaar de drievoudige platinumstatus bereikten op sociale media, kunnen we ons nu eindelijk verdiepen in het album. Zestien nummers lang neemt Abrams ons mee doorheen liefde, pijn en alles daar tussenin.
“Hit the Wall” was de eerste single in aanloop naar Abrams haar derde langspeler en dus lijkt het niet meer dan normaal dat de song ook als opener van de plaat mag fungeren. Daarmee treft de Amerikaanse meteen de juiste snaar, want de song is catchy genoeg om zich op te werken tot een heuse oorwurm, terwijl de songwriting ten allen tijde centraal blijft staan. Zoveel bewijst ook het einde, waarbij de woorden ‘you’ll bend to my silence / it’s so loud / and then you’ll lose me to the crowd’ lang blijven nazinderen. Terwijl enkele seconden stilte welgekomen zijn om alles te laten bezinken, krijgen we eindelijk ook een studioversie van “Death Wish”. Een liveversie circuleert al geruime tijd op streamingplatformen en leek een alleenstaande release te zijn, maar gelukkig vond het nummer met zijn folkrandje een weg naar Daughter From Hell. Het ritme dat voortkabbelt als een beekje vol fris water zorgt voor zekerheid, terwijl de woorden die op het eerste zicht zo lieflijk klinken een scherp randje verbergen.
In een tijdperk waarin albums steeds korter lijken te worden en de aandachtspanne van de gemiddelde luisteraar niet om over naar huis te schrijven is, neemt Gracie Abrams een risico. Zestien nummers lang wil de Amerikaanse ons meenemen in haar verhalen en gevoelens en dat doet ze over een muzikale basis die veelal bekend in het oor klinkt. De strijkers en piano op “The Knife” zorgen ervoor dat het mes toepasselijk diep snijdt en ook de woorden die over de instrumentatie zweven brengen op die manier een hoop emotie naar boven, maar het is niks wat we nog niet eerder hoorden. Al is dat ook niet per se erg, want het ziet ernaar uit dat de artieste vooral op zoek is naar verdieping in plaats van naar verbreding en dat zullen fans van de singer-songwriter ongetwijfeld kunnen smaken.
Er is echter een opvallende waarneming te doen: alle songs lijken een zekere duisternis of somberheid in zich mee te dragen. Titeltrack “Daughter From Hell” wekt de illusie op dat er een onweer nadert, terwijl de elektrische gitaar een opvallend beladen partij speelt. Zoals ook de zon dat doet door een dik wolkendek, breekt de song naar het einde toe helemaal open en lijken het de lang uitgesponnen instrumentale delen te zijn die het donker weten te verdrijven. Voor even dan toch. Het mag dan niet de grootste meezinger opleveren, maar wie ietwat vertrouwd is met het repertoire van de artieste, voelt al snel aan dat dit het soort song is dat weleens zou kunnen verbazen. En zo zijn er ongetwijfeld nog een paar songs te vinden, want het is pas na enkele luisterbeurten dat de woorden van Abrams echt doordringen en een invulling lijken te krijgen, al houdt de Amerikaanse genoeg ruimte over voor eigen interpretatie van haar fans.
Vooral in het middelste deel van Daughter From Hell lijkt onze aandacht even af te dwalen. Niet omdat wat we horen niet goed is, maar omdat we vooral in de verhalen duiken van de songwriter en de muziek daardoor bijna een secundaire rol toebedeeld krijgt. Voeg daar ook nog de lage zanglijn aan toe die in het merendeel van de songs te horen is en je hebt zowaar het succesrecept van de artieste gevonden. De frisse intro van “Men Like You” mondt niet uit in het catchy liedje dat we denken te horen, maar houdt ons net de hele tijd op het randje van onze stoel. Het lijkt alsof er elk moment iets kan gaan gebeuren en ook de strijkers lijken een boodschap over te dragen. Het is dan ook niet de stroomversnelling die het refrein teweeg brengt die het meeste indruk maakt, maar net de manier waarop Gracie Abrams het geheel in enkele seconden kan terugschroeven tot een uiterst kleine song. En dan is er nog die outro: overweldigend, gelaagd en efficiënt.
Dat Aaron Dessner zijn stempel gedrukt heeft op de derde langspeler van Gracie Abrams is duidelijk te horen, maar ook invloeden van Taylor Swift (waarmee de Amerikaanse op haar vorige album nog een duet bracht) en artiesten als Olivia Rodrigo en Phoebe Bridgers zijn niet veraf op songs als “Sober” en “Broke My Heart”. Het lijkt alsof een hoop van de songs met hetzelfde water gewassen zijn als wat Taylor Swift ons op Folklore liet horen en dat is alleen maar een compliment, al hadden we bij momenten wat meer Gracie willen horen. Al laat de artieste ook in haar kaarten kijken, of beter: stelt ze zich open op over haar jeugd en wel het feit dat ze helemaal niet de makkelijkste dochter was. Waar ze voorheen eerder het gesprek over haar bekende ouders uit de weg ging, lijkt ze nu stevig genoeg in haar eigen schoenen te staan om ook dat niet meer te ontwijken. Toch zijn het niet alleen bekende ouders die ervoor zorgden dat de Amerikaanse haar rugzak vol muziek en creativiteit kon vullen. Zo mag ze Paul Mescal al een tijdje haar vriendje noemen en dus lijkt het een vanzelfsprekendheid dat er een liedje aan hem opgedragen wordt. Abrams ging echter een stap verder en besloot een nummer met Mescal te schrijven. “Imaginary Friend” is kort en simpel, maar draagt ook een zekere warmte met zich mee door de gitaarklanken die voor kleur zorgen.
Het lijkt er echter op dat ze haar zo mogelijk sterkste wapenfeit tot het bittere eind heeft bewaard. Nadat “What If It’s Right” zich vooral als een aangenaam folkpopliedje profileert waarbij de tweede stem de zachte stem van de artieste in balans houdt, is het “Cold Goodbyes” dat als een ruwe diamant uit de schaduw treedt. Het lijkt zowaar een ongelukkig plekje op de tracklist en toch blijkt het een meesterlijke zet om met de ingetogen ballade af te sluiten. Voor een laatste keer toont Gracie Abrams dat ze eerst en vooral een songwriter is, iemand die verhalen wil en kan vertellen. ‘Wrote a note addressed to no one, left for somebody to find’, klinkt het alles behalve vrolijk en toch voelt het alsof er onder het oppervlak een sprankeltje hoop schuilgaat. Hoewel de woorden alle tijd krijgen om te aarden en de pianoaanslagen opvallend schaars zijn, voelt het op geen enkel moment alsof de leegte te luid is en laat het net dit soort songs zijn die het artiest zijn onderstrepen voor Abrams.
Zestien nummers lang bewijst Gracie Abrams dat ze een ware kunstenaar met woorden is en deze zodanig kan gebruiken dat ze aanstekelijke popliedjes vormen. Het gevaar van een té lange plaat loert hier en daar om de hoek, maar gelukkig weet de Amerikaanse de aandacht van haar fans met een paar rake woorden meteen terug te winnen. Toch leerden een paar luisterbeurten ons dat Daughter From Hell een groeier is, een album dat tijd nodig heeft om zijn ware gelaat op tafel te leggen en daar zit ongetwijfeld de kracht verborgen. Gracie Abrams staat op 15 en 16 april is de Antwerpse AFAS Dome en op 7, 8 en 10 mei in de Amsterdamse Ziggo Dome.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Cold Goodbyes”, ons favoriete nummer van Daughter From Hell, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
