© CPU – Lennert Nuyttens
Dour Festival laat zich moeilijk uitleggen aan wie er nooit geweest is. Het is een plek waar je de weg kwijtraakt tussen verschillende podia, waar onbekende namen plots uitgroeien tot hoogtepunten en waar vermoeidheid steeds opnieuw plaatsmaakt voor een nieuwe dosis energie. Op de tweede festivaldag begon de eerste vermoeidheid stilaan door te wegen, maar net dan toont Dour waarom het zo’n bijzondere plek blijft. Van de kleinste podia tot de grootste namen: overal hing dezelfde drang om te ontdekken en samen te beleven. Terwijl de festivalweide langzaam richting het einde van de werkweek schoof, bleef de energie onverminderd hoog met onder andere Zwangere Guy, Charlie Sparks, KUKO, Holy Priest en Onlynumbers, die elk op hun eigen manier een stukje van de magie van Dour wisten vast te leggen.
BYØRN @ Balzaal
BYØRN beleefde gisteren zijn Dour-première, al zat het tijdstip hem allerminst mee. Met een vroege plek op de affiche en een terrein dat nog moest vollopen, duurde het even voor het echt op temperatuur kwam. Toen “Like a G6” door de luidsprekers knalde, brak het ijs eindelijk en begon het publiek zich zichtbaar meer te smijten. De set leunde op stevige dance, al misten we in het eerste deel af en toe de compromisloze technobeuk die we van BYØRN gewend zijn. Naar het einde toe trok hij de intensiteit wel flink op, waardoor de dansvloer alsnog veranderde in een kolkende massa. “High All the Time” en “Sweet Nothing” gaven het slot het extra duwtje dat de set nodig had. Geen passage die Dour volledig op zijn kop zette, daarvoor zat het uur simpelweg verkeerd, maar BYØRN bewees wel dat hij met een voller terrein en een later tijdstip nog een pak meer indruk kan maken.
Zwangere Guy @ The Last Arena
© CPU – Cédric Depraetere (archief)
Van Boombox naar hoofdpodium: Zwangere Guy, ook wel bekend als Papucho of Papa ZG, schreef op Dour opnieuw een stukje Vlaamse hiphopgeschiedenis. Voor de zevende keer stond hij op het festival, maar nooit eerder op het hoofdpodium. Nadat hij in 2016 nog in de Boombox speelde, kreeg hij nu de kans om een veel groter publiek toe te spreken. Die evolutie ging niet onopgemerkt voorbij, want ZG stond meermaals stil bij de weg die hij samen met Dour had afgelegd. Met een emotionele ode aan het festival bedankte hij niet alleen de aanwezigen, maar ook de organisatie en alle mensen achter de schermen die volgens hem een belangrijke rol speelden in zijn parcours. De Vlaamse aanwezigheid in het publiek was duidelijk merkbaar, al vonden ook heel wat Waalse fans hun weg naar The Last Arena. ZG hield daar rekening mee door zijn bindteksten grotendeels in het Frans te brengen, een opvallende keuze voor een artiest die voornamelijk Nederlandstalige hiphop maakt.
Toch verloor hij nergens zijn eigenheid: de muziek bleef rauw, persoonlijk en vol energie. De overstap naar het hoofdpodium zorgde wel voor een iets minder donkere en agressieve set dan we van zijn cluboptredens gewend zijn, maar de intensiteit bleef overeind. Tijdens “Gorik Pt.1” werd de connectie met het publiek helemaal duidelijk, terwijl de komst van zijn Stikstof-collega’s de mainstage even veranderde in een viering van de Brusselse en Vlaamse hiphopscene. Twee nummers lang stond Zwangere Guy opnieuw zij aan zij met de mensen met wie hij een groot deel van zijn muzikale verhaal schreef. Met moshpits vooraan en een publiek dat de teksten luidkeels meezong, bewees ZG dat zijn muziek niet langer beperkt blijft tot de kleinere podia. De artiest die ooit de Boombox van Dour veroverde, stond nu zelfverzekerd op het hoofdpodium en liet zien dat hij daar niet alleen thuishoort, maar er ook moeiteloos een publiek kan dragen.
Zwangere Guy speelt deze zomer op de Lokerse Feesten (6 augustus) en Suikerrock (7 augustus).
Holy Priest @ Balzaal
Holy Priest had in de Balzaal geen boodschap aan heilige rust. De Fransman bracht eerder een duivelse cocktail van techno, drum-‘n-bass en dance, waarbij hij vanaf de eerste seconde toesloeg met genadeloze kicks en een muur van geluid. De vraag of we dubbel zagen, kwam al snel op tafel: zijn energieke verschijning maakte het soms alsof er meer dan één Holy Priest op het podium stond. Vanaf de eerste minuten ging het tempo genadeloos de hoogte in. Poolse jumpstyle, lompe tractorritmes en onverwachte uitstapjes richting dance passeerden de revue, met zelfs een moshpit tijdens DJ Bountyhunters “Woops” als bewijs dat deze set alle richtingen uit kon schieten. Het was een chaotische mix van stijlen waarin techno, drum-‘n-bass en dance zonder moeite naast elkaar bestonden. Het meest absurde moment kwam toen twee fans plots zelf als de Franse dj op het podium verschenen, compleet met masker. De extra priesters kregen hun moment en maakten de waanzin van de set alleen maar groter. Misschien was het geen heilige mis, maar Holy Priest bracht wel een uitzinnige eredienst die perfect paste bij de onvoorspelbare sfeer van de Balzaal.
Charlie Sparks @ Balzaal
Charlie Sparks had zijn eigen “Welcome to London” even ingeruild voor een “Welcome to Dour”. Voor het tweede jaar op rij nam de Brit de Balzaal over met een nietsontziende portie techno. Vanaf de eerste seconde koos hij voor razendsnelle kicks, industriële klanken en trance-invloeden, waardoor stilstaan haast onmogelijk was. Toch bleef de echte vonk aanvankelijk uit. Ondanks het hoge tempo miste de set een duidelijke spanningsboog en volgden de nummers elkaar soms wat te voorspelbaar op. De dansvloer bleef bewegen, maar het voelde vooral alsof de muziek dat vanzelf afdwong en minder alsof Sparks het publiek volledig meesleurde. Pas in het slot kwam er meer dreiging in de selectie en kreeg de Balzaal eindelijk de explosieve energie die we verwachtten. Dat sterke einde tilde de set naar een hoger niveau, al bleef het gevoel hangen dat Sparks beter gedijt in de donkere omgeving van een club dan op een festivalterrein. Een degelijke passage die uiteindelijk sterker eindigde dan ze begon, maar die niet helemaal de intensiteit wist te bereiken waar we op hoopten.
KUKO @ Balzaal
KUKO had op Dour maar één missie: beweging creëren. En daar slaagde hij met glans in. Vanaf de eerste klanken trok de dj de energie van de Berlijnse clubscène naar het festivalterrein. Geen momenten van stilstand of overbodige franjes, maar een set die voortdurend vooruit denderde en het publiek zonder moeite meesleurde. Met een strak opgebouwde mix en een indrukwekkende podiumprésence bewees KUKO dat een dj-set meer kan zijn dan enkel nummers aan elkaar rijgen. Hij bewoog mee met elke beat en gooide zichzelf volledig in de show. Zijn opvallende verschijning, met kort wit haar, een donkere zonnebril en een eigenzinnige stijl, sloot perfect aan bij de sfeer die hij neerzette. Tussen de elektronische uitbarstingen door was er ook ruimte voor herkenning met een knipoog naar Stromae en “Désenchantée”. Een onverwacht moment dat de brug sloeg tussen festivalweide en dansvloer. Kuko vatte zo de essentie van de Berlijnse clubcultuur: intens, eigenzinnig en vooral gemaakt om te bewegen. Een optreden dat Dour even liet aanvoelen als een nachtclub ergens diep in Berlijn.
Onlynumbers @ Balzaal
Onlynumbers kreeg de eer om de Balzaal op de tweede dag van Dour af te sluiten en greep die kans met beide handen. Waar veel bezoekers op dit moment van de nacht stilaan richting hun tent of bed trokken, koos de dj ervoor om nog één keer alles uit de kast te halen. Met een energieke set vol trance-invloeden en harde techno zorgde Onlynumbers ervoor dat de laatste restjes energie nog uit het publiek werden geperst. De kracht zat vooral in de afwisseling. Dromerige, trancy passages vloeiden moeiteloos over in stevige technomomenten, waardoor de set voortdurend bleef verrassen. De harde remix van “Love Me Again” zette meteen de toon, terwijl de heerlijke remix van “My Tears Are Becoming a Sea” zorgde voor een magisch moment. De kleurrijke lichtshow en de zwevende melodieën smolten perfect samen, waardoor de Balzaal even veranderde in een droomwereld. Als laatste act van de avond voelde de Franse dj als de perfecte afsluiter. Niet alleen door de vele sterke momenten, maar vooral door de manier waarop de set een brug sloeg tussen euforie en vermoeidheid. Na uren dansen bleef er vooral een verzadigd gevoel over: de energie was eruit geperst en de Balzaal kon met een gerust hart de nacht afsluiten.
