Deze zomer sluit ze met Øyafestivalen de Noorse tegenhanger van Pukkelpop af in Oslo, maar daar blijft het niet bij voor Dagny. De artieste klom in eigen land op tot een van de meest toonaangevende namen in het popcircuit en ook internationaal mocht ze hier en daar al proeven van grotere podia. Zo stond ze met haar aanstekelijke muziek reeds in het voorprogramma van onder meer Justin Timberlake en Elton John, maar konden we haar ook aan het werk zien op toonaangevende festivals als Sziget en Pinkpop. Hoog tijd om verder te bouwen op deze solide fundering moet ze gedacht hebben, want de voorbije maanden kregen we met “Closet Disco Queen” en “Dancefloor Erotica” al enkele nummers te horen die duidelijk maakten dat de Noorse een ietwat andere weg verkent. Nu haar derde album op zowat alle streamingsdiensten te vinden is, kunnen we wel stellen: Dagny is klaar voor een nieuw hoofdstuk.
Een speech die subtiel overvloeit in het begin van “Dancefloor Erotica” staat meteen symbool voor de intelligentie waarmee dit album gemaakt is. De puzzelstukjes kloppen tot in de kleinste details en alleen al daarvoor zou je verder moeten luisteren. ‘Why walk when you could / Strut’ of later ‘Just remember / This is the mantra / Everyone’s a dancer’ laten subtiel delen van de titeltrack doorschemeren en zorgen zo al snel voor cohesie. Zo simpel en toch zo doordacht. In deze context valt dan ook op dat de song een pak meer indruk maakt dan louter als single. Een beat die het geheel nogal stevig voortstuwt wordt bijgestaan door fijne elektronica en de sterke zanglijn van Dagny, waardoor er maar één optie is voor het refrein: een complete explosie van alle opgebouwde energie. Dat de song eveneens van een strakke choreografie voorzien is, lijkt zowaar een vanzelfsprekendheid.
Bij het bekijken van de tracklist valt meteen op dat er slechts één samenwerking te horen is op het album. Die eer is weggelegd voor Metteson, een Noorse artiest met theaterachtergrond die zich inzet voor de LGBTQIA+-community. “Gosh!” klinkt als een tikkende tijdbom die uitmondt in een extravagant feest. Terwijl de song helemaal ontspoort en Metteson en Dagny zowat alles uit de kast lijken te halen om het vuur nog heviger te laten branden, worden we meegesleurd in chaos tot we elk gevoel van tijd en ruimte kwijtspelen. Het heeft hier en daar wat weg van pakweg Madonna en Lady Gaga, terwijl “C’est La Vie” even later net in de voetsporen van ABBA lijkt te treden. Disco en nostalgie strijden om de bovenhand terwijl Dagny het vooral dansbaar lijkt te willen houden. Het klinkt een beetje alsof je op een ouderwetse draaimolen zit terwijl er een vrolijk dansfeest ontstaat op het dorpsplein en vriend en vijand plots de armen in elkaar slaan en hun beste moves bovenhalen.
Een heel andere sfeer krijgen we dan weer op “Turns Out I’m Not A Robot” waar duisternis en licht elkaar uitdagen. Een ietwat misplaatste cowbell-sound geeft de song karakter, terwijl de rest vooral heel ijzig en koel is. Daarmee toont Dagny des te meer aan dat ze van meerdere markten thuis is en zichzelf wilde uitdagen op dit album door haar concept op verschillende manieren uit te werken. Synths voeren het hoogste woord, maar lijken alsnog gedomineerd te worden door de zanglijn. Die flitsende elektronische sound lijkt ook door te sijpelen in “Black Bugatti”, dat zijn naam niet gestolen blijkt te hebben. Hard, razendsnel en verleidelijk sleurt de Noorse ons alweer de inmiddels plakkerige dansvloer op. De lucht is zwoel, de avond gevuld met mysterie en dus moet Dagny haar aanwezigheid kenbaar maken. Over een repetitieve basis lijkt er een strijd uitgevochten te worden om de luidste te zijn en om die te winnen heeft Dagny veel over.
Ook in de eindsprint wordt de interlude “(Everyone’s A Dancer) functioneel ingezet. Een vredevol en kalmerend geluid wordt opgebouwd uit verschillende vocale lagen, terwijl op de achtergrond de woorden ’this is the mantra’ weerklinken. Het zijn echter de laatste seconden die onder de huid kruipen. Dagny fluistert ons de woorden ‘everyone’s a dancer’ toe, waarna dezelfde rustige sound overgenomen wordt op “Rain”. We leerden de song eerder al kennen, maar moeten het de Noorse nageven: het klopt véél beter in de context van de plaat. In de hoogte valt op hoe zuiver alles klinkt, terwijl ook de basis voorzien is van een stevige baslijn.
Op Dancefloor Erotica kiest Dagny voor een vernieuwde sound die ruimte laat voor ontwikkeling en experiment. Al blijft de Noorse in de basis gelukkig trouw aan haar sterkste ingrediënt, namelijk aanstekelijke refreintjes die al bij de eerste luisterbeurt blijven plakken. Met slimme interludes lijmt ze de songs aan elkaar, wat van haar derde langspeler eerder een totaalervaring maakt. Hier en daar had ze wat gedurfder uit de hoek mogen komen, maar in essentie is het gewoon een heel erg fijne popplaat die zich bijzonder goed leent tot een interessante liveshow. Dat kunnen we volgend jaar ook dichter bij huis ervaren met shows in Amsterdam op 29 januari en Antwerpen op 5 februari.
Facebook / Twitter / Instagram
Ontdek “C’est La Vie”, ons favoriete nummer van Dancefloor Erotica, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
