Telehealth uit Seattle. Tja, dan hang je, voor je nog maar een noot of akkoord gespeeld hebt, al vast aan die grunge. Tegenwoordig wordt voor zowat elke muziekstijl het woord ‘post’ gezet, dus hebben we in de buurt van de bandnaam Telehealth al meerdere keren het woord ‘postgrunge’ gezien. Geloof ons, het dekt de lading totaal niet, want het kwintet uit The Emerald City heeft weinig met dat genre te maken waarin goed heerschap als K.C., S.W, C.C en L.S. allang het voorvoegsel wijlen aan hun namen kunnen toevoegen. Het is een groep van vijf personen en die stellen we eerst even voor: Alexander Attitude, geboren als Barr, aan de keys, gitaar en microfoon en Kendra Cox ook aan de keys en de microfoon. Zij delen tevens een trouwboek en een ledikant. Zij worden bijgestaan door Ian McCutcheon aan de drums, John O’Connor aan de bas en Dillon Sturtevant aan de gitaar. Te veel blijven hangen in de vuile, smerige smog van de vergiftigde vergetelheid bracht het kwintet een heel goeie plaat uit in 2023, Content Oscillator. Een aanrader eerste klasse!
De inkt van de handtekeningen is ondertussen gedroogd bij het legendarische Sub Pop Records, een label waarop ongeveer negentwintigduizend van onze lievelingsbands onderdak hebben gevonden. Telehealth laat nu graag Green World Image op de mensheid los, een album dat dertien nummers telt en afklokt op negendertig minuten. Er zijn mensen die dat graag op voorhand weten, dus bij deze. Zullen we direct wat invloeden uit de muziekkast halen? Even denken: Devo, The B-52’s, The Cramps ook wel, een klein beetje The Residents en doe er voor het gemak die grungebands van de jaren negentig dan toch maar bij. Even schudden en er komt alvast iets origineels uit, iets met eigenheid, iets met een bepaalde identiteit die we niet zo maar krijgen omschreven. Check de plaat gewoon eens.
[user onboarding sequence] is de titel van het eerste nummer en we hebben ons al vijf minuten onnozel gezocht naar die [ en ]. Soit, we krijgen een soort van commercial te horen over een perfecte, utopische wereld waar werkelijk alles, maar dan ook alles netjes in elkaar klikt. Het klinkt enerzijds heel sarcastisch en slijmerig, maar anderzijds zijn we wel mee met die idealistische droomwereld. Creatieve intro en dan vliegen we er volledig in met “The Telehealth Shuffle”. Stel dat je nog nooit naar iets van het vijftal hebt geluisterd, ben je wel vanaf de eerste seconde helemaal mee met de sound van de Amerikanen. Neurotisch, dwangmatig, quasi overspannen. De toon is helemaal gezet! Nu hebben we wel door dat er veel bijtend cynisme in het kwintet zit, getuige “Donor Country (A gOoD cAuSe)”, een schijf die ‘sponsors’ hekelt, maar wel beseft dat die geldschieters nodig kunnen zijn om bepaalde kunsten en kunstjes te vertonen. Tja, de ironie van de hele kermis en dat opnieuw met een hard nummer dat de luisteraar alle hoeken van een zestienhoekige kamer laat zien.
Telehealth is een band met een missie, maar het kan best zijn dat ze dit zelf gaan ontkennen. Toch worden er statements gemaakt, bijvoorbeeld in “Age of Muralcide” waar volgens ons gehekeld wordt dat muurschilderingen en graffiti verdwijnen. Dat denken we alleszins. Op “Things I’ve Killed” horen we een iets ander geluid, het klinkt net iets melodieuzer dan op de eerste nummers. Er worden een hele hoop termen en woorden uitgesproken die Millennials en Gen Z naar de knoppen zouden hebben geholpen. We zijn totaal niet mee omdat we zelf Gen X zijn en ons van dat soort zaken geen zak aantrekken. Maar wat een cool rocknummer mét zalige synthlijnen. En check die lyrics zeker eens, want die zitten echt supergoed in elkaar. Topschijfje!
Op “Silver Spoon” zijn het die gruizige blazers die ons bij de strot grijpen. Het bewijst dat we hier met een band hebben te maken die het experiment niet schuwt. Kendra Cox klinkt een beetje als een jonge Anne Clark en het is allemaal best funky te noemen, maar dan wel funk die ontstaan is in een achterafzaaltje dat ruikt naar sigarettendamp van enkele tientallen jaren. Heb je dat fluitje gehoord?! Op “Cool Job” zien we onszelf zelfs een dansje uitvoeren. Tja, de wereld is vergeven van klotejobs die geleid worden door bazen die we liever tussen zes houten planken zouden zien om er dan eens goed op te pissen. Het enige ‘probleempje’ met deze plaat is wel dat we het na een tijdje allemaal wel gehoord hebben. Dat klinkt gemener dan we eigenlijk willen, maar we merken wel dat we nu gemakkelijk afgeleid geraken. Het is bij nummers als “Yassify Me” en “Maria, Machine” meer van, ‘juist, dat hebben we precies al eens gehoord’.
Wel nog een dikke duim naar boven voor dat stuiterbalgeluidje op “Villain Era”. Eigenlijk is Telehealth volgens ons echt een goeie band om ergens op een kleiner podium op een festival te staan. Je weet wel, het zijpodium(pje) waar wat minder volk staat, maar wel mensen die nét voor die ene band komen. Teleheath is voor alles een interessante band. Volgens ons heeft dat vijfspan uit Seattle bakken talent om wat meer ‘mainstream’ songs in elkaar te knutselen om zo een groter publiek te bekoren, maar dat zit gewoon niet in hun dwarse karakters. Het zou ons echter helemaal niet verbazen indien enkele van die protagonisten bands zouden beginnen die wat meer in de commerciële markt gaan vertoeven. Enfin, het gaat hier om Telehealth, een groep die ons heeft rondgeleid in die kamer met zestien hoeken en dat met alle nodige ironie, sarcasme en cynisme uitgesmeerd zoals choco op een wit boterhammetje. Lekker en weer een stapje dichter bij een wereld van die ene intro met [ en ].
Ontdek “Things I’ve Killed”, ons favoriete nummer van Green World Image, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
