In België zal zijn naam niet meteen een belletje doen rinkelen, maar Willem de Bruin – de ene helft van The Opposites – maakte met zijn twee soloalbums al stevig indruk in Nederland. Met Jongen van de Zon levert hij nu zijn derde soloplaat af, een album dat deels op Curaçao werd vormgegeven, waar hij tegenwoordig een groot deel van zijn tijd doorbrengt. Die omgeving hoor je meteen terug: de muziek klinkt luchtiger, ritmischer en minder zwaar op de hand dan zijn eerdere werk, zonder dat hij zijn persoonlijke en reflectieve benadering loslaat. Thema’s als opgroeien tussen twee culturen, nergens volledig thuishoren en het zoeken naar balans in een wereld vol ongelijkheid lopen als een duidelijke rode draad door het album, maar de toon blijft opvallend open en beweeglijk.
Muzikaal trekken zomerse en Caraïbische invloeden duidelijk de bovenhand. Op “Niks Is Zeker” plaatst hij een snelle drum-‘n-bassstructuur onder zijn vocals, wat het nummer een nerveuze, maar vooral dansbare energie geeft. Daartussen zitten subtiele verwijzingen naar traditionele eilandsounds: de ‘chapi’, ooit landbouwgereedschap (een soort schoffel), wordt als percussie-instrument gebruikt en voegt met zijn droge, metalen tikken extra ritmische textuur toe. Op “Jongen van de Zon” komt de ‘benta’ naar voren, een traditioneel snaarinstrument uit Curaçao dat een diepe baslaag creëert en het nummer een warme onderlaag geeft. Het zijn details die de sound kleur geven, zonder dat ze nadrukkelijk op de voorgrond staan.
De zon fungeert als inhoudelijke en symbolische rode draad: in de titel, de releasedag op een zondag en nummers als “Kijk Niet In De Zon” en “Zonnestralen”. Het versterkt het gevoel van een plaat die voortdurend zoekt naar licht, beweging en ademruimte. Dat komt het sterkst naar voren op “Honderdduizend Graden”, een samenwerking met Sef waarin tropische ritmes en elektronische invloeden soepel in elkaar overlopen. De productie bouwt traag op naar euforie, met pulserende drums en subtiele achtergrondvocals die de spanning geleidelijk opdrijven. Ook “Kijk Niet In De Zon”, met zanger Luis Moka, werkt in datzelfde tropische speelveld, maar kiest voor een meer ingetogen aanpak, met ruimte voor melodie en een dromerige sfeer.
Een ander hoogtepunt vormt “Renaissance”. De track bouwt op vanuit een spannende, elektronisch getinte productie met vocalchops die blijven terugkeren. In die manier van opbouwen en fragmenteren voel je een kleine knipoog naar het werk van Fred again..: kleine, herkenbare stukjes geluid die langzaam samenklonteren tot een golf van energie. Een nummer dat zich uitstekend kan dienen als de soundtrack van komende zomer. “Constant in Beweging” (ft. Ronnie Flex) en “Hoogste Boom” zetten die lijn door met respectievelijk een springerige groove en een meer open, melodische benadering. Jongen van de Zon voelt zo als een plaat die consequent kiest voor licht, ritme en beweging, zonder zijn introspectieve kern te verliezen.
Jongen van de Zon voelt uiteindelijk als een logische volgende stap in Willem de Bruins solowerk, maar wel één die duidelijk een andere richting inslaat. De Caraïbische invloeden, de warme maar precieze productie en de speelse mix van hiphop, elektronica en eilandritmes zorgen samen voor een coherent geheel dat voortdurend in beweging blijft. Het resultaat is een heel mooie plaat die de kracht van het eiland op een beeldschone manier weet over te brengen.
Ontdek “Honderdduizend Graden”, ons favoriete nummer van Jongen van de Zon, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
Het nummer staat niet in:
Plaatje van de Plaat-playlist