Toen de naam TOMORA plots op menig festivalaffiche verscheen, konden muziekliefhebbers aan een behoorlijke speculatieronde beginnen. Al gauw bleek het echter te gaan om een nieuw muzikaal project waarop AURORA en Tom Rowlands (The Chemical Brothers) de handen in elkaar slaan. Met mondjesmaat kregen we de afgelopen tijd songs van hun debuutplaat COME CLOSER te horen en daarop werd duidelijk dat het raakvlak van hun beide werelden iets compleet nieuws weet te creëren. Terwijl TOMORA volop bezig is een eigen wereld te scheppen, kunnen we ons nu volledig onderdompelen in het album.
TOMORA maakt ons vanaf de eerste seconden op voor een intense luisterervaring en dat met een song die inspiratie lijkt te halen uit het gezoem van insecten. Het is misschien een nogal expliciete vergelijking, maar wie “PLEASE” aanzet, begrijpt wellicht al gauw waarom we de analogie maken. Terwijl het geluid aanzwelt en steeds dichterbij probeert te komen, worden we volledig opgeslorpt in een wereld van experimentele synths en bezwerende melodieën. De overgang naar “COME CLOSER”, dat we al leerden kennen als single, gebeurt dan ook heel abrupt. Alsof we goed bij de les moeten blijven en aandachtig zijn voor wat nog komen zal. Het duister wordt opgesmukt met tal van gekke geluidjes en terwijl Tom Rowlands een elektronisch tapijtje legt, grijpt AURORA ons bij de hand om steeds verder en verder van het licht te wandelen. Het heeft iets bedwelmend, alsof alle zuurstof uit de lucht onttrokken wordt, en tegelijkertijd zagen we nooit zo helder. Dat wordt ook op muzikaal vlak vertaald door de vocale uithaal die zowaar door merg en been gaat en het haar op onze armen kaarsrecht doet staan.
De plaat ontwikkelt zich al gauw tot een film die zich op ons netvlies afspeelt en kiest voor heel wat slow motion op “A BOY LIKE YOU”. Nadat de intro ons helemaal uit onze comfortzone heeft gesleurd, lijken lome zanglijnen het geheel een beetje te bedaren. Het zou ons dan ook niet verbazen mocht het duo psychologische spelletjes met ons willen spelen, want hoe verder we afdwalen van het bekende pad, hoe verder alle houvast van ons wegdrijft. TOMORA lijkt hier de zaadjes te planten voor de experimenten die zich verder op het album zullen ontplooien. Vijf minuten lang worden we gevangen gehouden door kinderlijke deuntjes en loodzware elektronica, tot we ons overgeven en elke notie van tijd en ruimte uit handen geven. Wanneer een alarm weerklinkt, schuiven we vlotjes door naar de volgende song en dat is – hoe kan het ook anders – “RING THE ALARM“. Uiterst repetitief en licht opdringerig doet de muziek ons rondstuiteren door een kamer alsof we springveren onder onze voeten hebben plakken. Tevens voelt het alsof TOMORA ons steeds wat vrijer laat ontdekken, maar goed genoeg weet dat we toch niet kunnen ontsnappen, want zij hebben de touwtjes stevig in handen.
En dat ze niks onopgemerkt voorbij laten gaan, merken we doorheen het album steeds meer. Zo profileert AURORA zich bij momenten als een soort hogepriesteres die het volk controleert met het onuitgesproken mantra ‘gij zult dansen’, terwijl Tom Rowlands een steeds donkerder wordende wereld van elektronica tot leven weet te brengen. Het ene moment lijken we in een soort Japanse game vast te zitten, terwijl we enkele ogenblikken later tegen een ongekende snelheid de diepte in getrokken worden. “HAVE YOU SEEN ME DANCE ALONE” lijkt op dat vlak een beetje de vreemde eend in de bijt te zijn, want plots maakt de koele elektronica plaats voor een exotisch klinkende productie die doet denken aan een Oosterse bezwering die over de luisteraar uitgesproken wordt. Tussen de gekke bliepjes door, banen Rowlands en AURORA zich een weg naar elkaar om zo terug samen te smelten tot TOMORA.
Dat TOMORA geen toegankelijk popalbum wilde maken, werd al vanaf het begin duidelijk en wordt nogmaals onderstreept door de duur van de songs. Het is tegenwoordig eerder een uitzondering dat een album langer dan 45 minuten duurt, maar het duo gaat daar vlotjes over en dat met behulp van tracks die makkelijk de vijf minuten aantikken. “I DRINK THE LIGHT” gaat daarin nog een stap verder en voert ons bijna acht minuten lang mee langs een Mario Kart-baan vol onverwachte bochten en plotse versnellingen. Terwijl het overal rondom ons glinstert, zorgt de herhaling ervoor dat het voelt alsof we vastzitten in een eindeloze loop, al is het niet zo slecht vertoeven in het gezelschap van het duo.
Dat wat nooit leek te kunnen gebeuren, wordt plots werkelijkheid wanneer we met “THE THING” alweer het voorlaatste nummer bereiken. De scherpe noten smelten samen tot een soort spreuk die over de luisteraar uitgesproken wordt om toch maar in de ban te blijven van wat er voor diens ogen en oren gebeurt. Het moet echter gezegd zijnde dat het een bijzonder intense ervaring is om COME CLOSER in zijn geheel te beluisteren, daar de songs vaak heel traag en subtiel evolueren tot hun volgende gedaante. Dat is ook het geval op slotstuk “IN A MINUTE”. De kinderlijke intro die op een of andere manier aan Bzikebi hun “Bzzz” doet denken vloeit over in een duistere rave die ons in een rotvaart naar beneden sleurt. De track is dan ook een laatste sprong in de diepte die ons voorzichtig weer richting de uitgang en een wereld getekend door tijd en ruimte doet dansen.
Een toegankelijk album is COME CLOSER niet meteen, maar een boeiend staaltje experiment des te meer. AURORA en Tom Rowlands verkennen elkaars wereld en halen daaruit inspiratie om een nieuw universum te scheppen waar alle besef van tijd en ruimte overbodig is. De lang uitgesponnen tracks vragen in eerste instantie dan misschien veel van de luisteraar, maar wie zich overgeeft aan het duo, staat een magische trip te wachten. TOMORA staat deze zomer op Down The Rabbit Hole en Dour en is in het najaar eveneens te zien in Amare in Den Haag voor wie het allemaal liever wat kleinschaliger heeft.
Ontdek “A BOY LIKE YOU”, ons favoriete nummer van COME CLOSER, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
