Als je algoritme net als dat van ons was, dan werd je de afgelopen maanden waarschijnlijk doodgegooid met reclames van Culture Wars. Steeds als we Instagram openslingerden en gingen doomscrollen tussen filmpjes van zeehonden, Mr. Greedy en Marte Dep die de boel in het ootje nam met nep-bv-producten, dook er vroeg of laat wel een clip op van die vijf jongens uit Austin. Met succes ook, want nadat we voor de tiende keer de riff van “Typical Ways” hoorden, gaven we toe. We besloten de band toch maar eens op onze radar te zetten en we zagen het met Don’t Speak zijn debuutplaat uitbrengen, al zijn we nog niet echt overtuigd.
Don’t Speak kent namelijk het probleem van de te lange aanloop. De eerste single van de plaat, “Heaven”, verscheen al in mei 2024, bijna twee jaar voor het album zelf uitkwam. En dat is toch wel iets dat je het volledige album voelt. Niet alle nummers lijken uit hetzelfde tijdperk te komen en al zijn de verschillen subtiel, toch merk je geregeld een lichte verschuiving in sound en productie. Het heeft te lang in een warmhoudbak gelegen. Er zal ongetwijfeld nog wel iemand naar gekeken hebben om de boel zoveel mogelijk gelijk te trekken, maar het onderliggende gevoel dat dit album in stukjes is gebouwd, kregen ze er niet helemaal uit.
Daar komt dan ook het tweede probleem bovenop: Don’t Speak is een verdomd vlak album. Niet slecht, maar vlak. Culture Wars speelt het de hele tijd netjes binnen de lijnen en is met momenten soms misschien wel iets te netjes. En dat terwijl er in de basis toch een behoorlijk gruizig geluid in de groep zit. Neem “Bittersweet”, dat rondom de refreinen een riff heeft die op zich wel bijt, maar voor de rest eigenlijk braaf zijn gang gaat. Of “Typical Ways”, het nummer dat ons in eerste instantie over de streep trok met zijn gerafeld en zelfverzekerd gitaarwerk in die vijftien seconden durende clip. Ook daar houdt de band onder aan de streep eigenlijk de boot in, terwijl het juist zoveel meer kan.
Want ondanks de vlakte, laat Culture Wars op Don’t Speak wel potentie zien. “It Hurts” is daar het beste bewijs van. Het nummer is een van de oudere tracks van de plaat, als single kwam die in oktober 2024 uit, maar het is meteen ook een van de sterkste. Het vertelt het verhaal van een dronken vrouw aan het einde van de bar in het Beverly Hills Hotel, verpakt in een vintage jaren negentig rockjasje. Ook “Heaven”, zoals eerder vermeld de eerste single van de plaat, en “Miley” laten horen dat de band wel weet wat het moet doen. De tracks krijgen net als “It Hurts” een walm van pure jaren negentig mee en dat is precies waar Culture Wars op zijn best is. Enig nadeel aan dit drietal is dat ze zo vlot wegluisteren dat ze eigenlijk weer te snel afgelopen zijn.
Helaas houdt dat geluid niet al te lang aan en dat komt opnieuw doordat het lijkt dat de nummers in verschillende periodes zijn geschreven en opgenomen. Culture Wars grijpt vaker naar de sound van dertig jaar terug, maar zelden lukt het zo goed als bij deze drie tracks. Te vaak blijft Don’t Speak hangen in rocknummers die op zich degelijk zijn, maar totaal geen eigen karakter hebben. Nergens schuurt het genoeg, nergens verrast het genoeg en nergens laat het genoeg zijn eigen smoel zien. En dat is jammer, want net wanneer de band wat meer korrel, wat meer vuil en wat minder voorzichtigheid toelaat, horen we een groep die wel weet wat het in handen heeft.
Ontdek “It Hurts”, ons favoriete nummer van Don’t Speak, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
