De Nederlandse band Iguana Death Cult heeft de voorbije jaren een eigen naam kunnen creëren binnen de garagerockscene door een eigenzinnige mix van psychedelische rock, funky grooves en speelse gitaren. De muziek balanceert vaak tussen rauwe energie en dansbare ritmes, waardoor de nummers live nog harder binnenkomen. Wat de groep interessant maakt, is dat ze rock nooit te serieus neemt en altijd iets licht ironisch of speels in haar sound steekt. Met Guns Out lijkt de band opnieuw dichter bij de garagerockroots te willen komen, met gitaren die centraal staan en ritmes die constant vooruit duwen.
Opener en titeltrack “Guns Out” zet meteen een duidelijke toon. Het nummer start met subtiele geluidseffecten en krijgt daarna een strakke gitaarlijn erbij die het geheel een nerveuze energie geeft. Het voelt meteen levendig en veelbelovend, alsof Iguana Death Cult zijn vierde album wil openen met een frisse start. Die energie loopt vrijwel naadloos door in “I Like It, It’s Nice”. Hier krijgen we opnieuw die speelse sfeer die zo typisch is voor de band, met funky gitaarlijnen en subtiele geluidseffecten die het nummer net wat eigenzinniger maken. In eerste instantie lijkt het dezelfde groove aan te houden als de opener, maar halverwege breekt het plots open. Het tempo verandert en het nummer beweegt meer, waardoor je even het gevoel hebt dat de band echt loskomt. Dat toont hoe sterk het geluid van de groep kan zijn wanneer ze haar energie laat ontsporen.
Met “Lazarus” probeert de groep vervolgens een andere sfeer op te zoeken. De zang wordt plots veel lager en trager, terwijl de instrumentatie een duidelijke psychedelische dancerockvibe krijgt. In theorie is het een interessant contrast met de vorige nummers. In de praktijk voelt het echter wat vermoeiend aan. Door het trage tempo en de diepe zanglijnen, sleept het geheel zich moeizaam voort en het refrein heeft niet genoeg kracht om het nummer echt open te breken. Het idee om een soort donkere hypnotiserende sfeer te creëren, werkt wel. Alleen mist het net dat ene moment dat het echt memorabel had kunnen maken.
Rond het midden van de plaat begint ook duidelijk te worden waar Guns Out moeite mee heeft. De gitaren blijven scherp, ritmisch en er duiken nog steeds leuke riffs op, zoals in “Supreme Leader” dat geweldig klinkt, maar de nummers lijken vaak op elkaar. Ze starten energiek, zetten een groove neer en blijven daar vervolgens vrij lang in hangen zonder echt een nieuwe richting te zoeken. Dat zorgt ervoor dat elk nummer op zichzelf best goed werkt, maar dat de plaat als geheel wat samenhang mist. De variatie is er wel, maar binnen de nummers zelf gebeurt vaak te weinig ontwikkeling om de spanning echt vast te houden.
Wat dus eerst fris en speels klonk, wordt nu tijdens de tweede helft tijdje wat eentonig. Maar dan komt afsluiter “Deflated” en die titel voelt bijna ironisch voor hoe het album eindigt. Een warme gitaarlijn draagt het geheel terwijl de zang veel meer ruimte krijgt om te ademen. Tijdens het refrein komt een diepe bas naar voor die het nummer een melancholische ondertoon geeft. De tekst lijkt te draaien om verdwijnen, afstand nemen en ergens rust vinden. Het is een onverwachte rustige en mooie afsluiter die laat horen dat Iguana Death Cult na al die energieke nummers is leeggelopen en in een ingetogen sfeer sterk kan zijn.
Met Guns Out leveren de Nederlanders een plaat af die duidelijk teruggrijpt naar hun roots. De gitaarlijnen zijn strak, de groove werkt en de productie klinkt energiek. Tegelijk ontbreekt het album aan variatie en echte ontwikkeling binnen de nummers. Veel tracks starten sterk maar blijven hangen in dezelfde ideeën, waardoor het geheel minder impact maakt dan het potentieel doet vermoeden. Guns Out is dus zeker niet slecht, maar het voelt soms alsof de band net niet ver genoeg durft te gaan om die goede ideeën echt tot een memorabel geheel laten uitgroeien.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Deflated”, ons favoriete nummer van Guus Out, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
