L4HUCLUUMCJ3UP7QT7FOFOGPVU
Het heeft even geduurd, maar je weet wat ze zeggen: goede dingen hebben tijd nodig. Zo ook de debuutplaat van TJE, een van de meest eigenzinnige en creatieve acts die ons land rijk is. Lindy Versyck, Melvin Slabbinck en Klaas Leyssen schaafden zo lang en nauwgezet aan hun songs dat hun livereputatie hen uiteindelijk vooruit snelde. Wat heet: vorig jaar stonden ze al op Best Kept Secret, Leffingeleuren en de Lokerse Feesten. Nu ligt er een fysieke mijlpaal, die ondanks de al drie jaar geleden verschenen ep, voelt als een echt begin.
Of de verwachtingen hooggespannen waren, laten we aan jou over. Maar na het horen van de vooruitgeschoven singles “This Is”, “Easy” en vooral “Supernatural” lag de lat bij ons alvast op gepaste hoogte. Wat die tracks meteen duidelijk maakten: TJE laat zich niet in een hokje stoppen. Neem bijvoorbeeld openingstrack “Verlangen” – die trekt je direct uit je comfortzone met niet veel meer dan soundscapes, ergens te plaatssen in het onheilspellende hoekje waar ook een act als Tim Hecker opereert. En hoewel “Easy” inmiddels in de rotatie zit bij Radio 1, is het allesbehalve easy listening: tempowisselingen, een bak aan effecten en een ferme, Billie-Eilish-achtige outro houden je continu op het puntje van je stoel. TJE maakt het zijn luisteraars duidelijk niet altijd even gemakkelijk – en dat is precies de kracht van SCHADE.
Die Nederlandstalige albumtitel heeft een opmerkelijke oorsprong: Pieter-Jan Decraene, de producer, had allemaal lampen in zijn plafond, maar slechts één werkte nog. Iemand zegt dat tegen hem en hij reageert gewoon met ‘Schade’. Even later dacht de band: ‘Schade, dat is eigenlijk ook een mooi woord.’ Dat het niet bij een Nederlandstalige titel bleef, wordt meteen duidelijk op “Stillend”, waarin Versyck voor het eerst in het Nederlands zingt. Gaandeweg ga je je afvragen: wat gebeurt hier allemaal op dit album? Taal- en stijlwisselingen, instrumentale tracks, meerstemmige zang, stemeffecten… dat kan overweldigend lijken. Voor wie zich erin verdiept, schuilt juist een enorme rijkdom in elke wending.
De wending die bij ons ook even tijd nodig had om te landen, is “Sidewalk” – een schreeuwerige track die je compleet uit balans brengt en waarbij iedereen in de kamer waarschijnlijk denkt: ‘zet dit alsjeblieft af’. Maar juist in de meest ontwrichtende muziek schuilt vaak een zekere genialiteit – niet alleen in de uitdaging, maar ook in de emotie. Op “I Lost My Voice” wordt die emotie concreet: Lindy verloor twee zomers geleden haar stem. Het was een heftige periode, en sommigen gingen zelfs aan haar twijfelen of het ooit nog goed zou komen. Gelukkig herstelde ze volledig en beschikt Versyck nu over een van de meest karakteristieke stemmen van de Lage Landen. Vergelijkingen met de dictie van Björk worden vaak gemaakt, maar qua creativiteit doet haar stem ook regelmatig denken aan Fever Ray en Rosalía.
Muzikaal word je alle kanten opgeslingerd, van elektronische tracks tot meer organische songs als “This Is” en het Radiohead-achtige “The Well”. Op laatstgenoemde komen vlotte drums, gruizige gitaarlijnen en meerstemmige zang samen – iets wat we live al vaker terugzagen bij de band. Slabbinck en Leyssen bespelen vaak meerdere instrumenten, soms zelfs tegelijk, wat meteen laat zien hoeveel muzikaliteit er schuilt in dit trio.
Met SCHADE bewijst TJE dat eigenzinnigheid en emotie prima samen kunnen. Het album daagt uit, verrast steeds weer en haalt je af en toe uit je comfortzone. Tegelijkertijd zijn er genoeg catchy momenten – melodieën, stemmen, geluiden – die nog dagen blijven hangen. Wie zich eraan overgeeft, ontdekt een plaat die even meeslepend als ontwrichtend is en die bij elke luisterbeurt nieuwe lagen prijsgeeft.
Op zondag 26 april stelt TJE SCHADE voor in de AB. Tickets koop je via deze link.
Ontdek “I Lost My Voice”, ons favoriete nummer van SCHADE, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
