Het is allemaal niet gemakkelijk in het leven. Younes Faltakh trok met een zelfgemaakte rugzak uit geitenleer de wereld rond, maar geraakte maar tot in Luxemburg waar hij in een bank ging werken als muntjesteller. Jonas Govaerts trok naar Costa Rica en richtte een bedrijfje op dat gespecialiseerd is in het maken van ziplines uit Tarzanlianen. Yorgos Tsakiridis werd croupier in Las Vegas en werkte bij als mannelijke groupie voor bands die kwamen optreden in The Sphere. Jimmy Wouters is de drummer van de band en die wist niet beter en zat elke zaterdag in het repetitiekot op post uren te wachten op de rest. Hij kreeg er wel elke week een tas jasmijnthee en een plakje zelfgemaakte cake aangeboden, dus was het allemaal nog niet zo heel zielig. Soit, lang verhaal kort: Faltakh keilde alle muntjes in een of andere goot, de lianen braken de hele tijd af (gevaarlijk!) bij Govaerts, Bono van U2, die lompe Ier, wilde Tsakiridis niet als groupie dus buiten ermee en Wouters dronk, at en wachtte.
Maar kijk eens aan, The Hickey Underworld is helemaal terug en hoe! De zever in de vorige alinea was allemaal niet waar, hoor. De titeltrack “Cold Sun” mag de honneurs waarnemen en werkelijk vanaf de eerste seconde, de eerste noot, het eerste akkoord voelen we dat het viertal elkaar weer heeft gevonden. De intro duurt iets langer dan een minuut, alsof de band het publiek even tijd wilde geven om het te laten beseffen dat dat muzikaal lege decennium nu echt achter de rug is. En hopla, santé pistolet, “Constant Wave On A Rock” is een fantastische rockschijf die de lieve, goede Sint in ons schoentje had geworpen. Hoe zanger Faltakh in dat nummer schreeuwt dat horen en zien doet vergaan, eerlijk, dat is echt om een klein garnalenpietje van te krijgen. Een van de beste songs die de band ooit op plaat heeft laten draaien voor alle duidelijkheid!
Op “Bloody Muscle Builder In Hell” horen we veel meer van die funkrock zoals bands als Primus en Jane’s Addiction vroeger maakten in den draai, en voor het gemak wordt dat gewoon verdergezet op “Magical Divorce”. Ja, die mannen zijn ook allemaal tien jaar ouder geworden, want de tijd blijft niet stilstaan. Dan durven er zoal eens van die onnozele woorden en frasen als ‘maturiteit’, ‘volwassenheid’ en ’tot rust en inkeer gekomen’ verschijnen bij zachte(re) schijven zoals “Keep”. En dat enkel omdat dat lied wat kalmer van aard is. Het is gewoon een rustig liedje in de voor de rest harde collectie geweld voor het oor. Volgens ons is daar niet meer achter te zoeken. Het is nu ook niet dat de band aan zijn proefstuk toe is, want een song als “Blue World Order” staat nu ook niet echt gekend als loeihard en splijtend door merg en been.
Het coole is dat het de vaart helemaal niet uit het album haalt of zo. Het past echt perfect na die snellere schijven en we beseffen nu al dat de band écht helemaal terug is. Dit zijn allemaal topnummers en we zitten nog niet in de helft van het album. Het zou ons lelijk verbazen als de band na deze heel goeie eerste helft alleen nog maar brak op groeven heeft laten draaien. Ja eerlijk, het is nu al een véél meer dan geslaagde comeback geworden van het viertal en zelfs een intermezzo als “Innerflute” is gewoon tof gedaan. Normaal krijgen we stenen kloten van bands die een tussenstukje van nog geen halve minuut op hun plaat gooien, maar hier moeten we er gewoon eens van glimlachen en grinniken. Het is geen dikdoenerij of zo, integendeel, het is eerder een bevestiging van de band zelf dat ze nog een beetje kleutertjes zijn en dat is te bewonderen! Spelen godverdomme en bazelen en kwijlen en dingen niet lusten, zo moet het!
Ja, het meandert van hier naar daar op deze plaat. Het verleden is het verleden, het heden is nu en The Hickey Underworld is er weer helemaal bij. De toekomst dan? Een heel pak optredens alvast in mooie zalen. Op 27 maart in Trix Antwerpen, 2 april in Cactus Club Brugge, 16 april in Beursschouwburg Brussel, 8 mei in Rotown Rotterdam en 30 mei in Vera Groningen. We raden aan om de sociale media van het vierspan af en toe eens aan te klikken, want er gaan heel waarschijnlijk nog wel wat zalen en weiden bijkomen.
Beste The Hickey Underworld, welkom terug! Bedankt ook nog voor coole tunes zoals “The Cramps”, “Oligargoyle” en “Idols”. Stuk voor stuk fantastische nummers die zelfs geen korte bespreking nodig hebben. Gewoon de plaat opleggen, het geluid op zulk volume zetten dat de vloeren aan het daveren slaan en gaan met de banaan. Oh ja, en het moet nu wel geen tien jaar meer duren, hé, voor er nieuw materiaal wordt vrijgegeven. We kunnen dat niet blijven pikken uiteraard!
Ontdek “Constant Waves On A Rock”, ons favoriete nummer van Cold Sun in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
