Er zijn weinig artiesten die na zoveel jaren nog zo scherp en eigenzinnig kunnen klinken als Kim Gordon. Sinds haar tijd bij Sonic Youth staat ze bekend als iemand die muziek benadert als een vorm van kunst door experimenteel en altijd een beetje tegen de norm te zijn. Ook op PLAY ME weigert ze zich aan regels te houden. Het album mixt invloeden uit noise, elektronica en postpunk tot iets dat moeilijk in één genre te plaatsen valt. Gordon zingt hier ook zelden op een klassieke manier en zegt haar teksten bijna gewoon uit over repetitieve beats, soms met kleine stemvervormingen of herhalingen die blijven hangen. Het maakt de plaat niet per se toegankelijk, maar wel fascinerend doordat het eerder voelt als een artistieke statement dan als een verzameling van traditionele songs.
Opener “PLAY ME” zet meteen de toon met een hypnotiserende beat en een lichte jazzy onderlaag. Gordon spreekt haar tekst bijna ritmisch uit en geeft een beetje commentaar op de manier waarop muziek vandaag wordt geconsumeerd met verwijzingen naar moods, playlists en de manier waarop algoritmes bepalen wat we horen. Het nummer voelt als subtiele kritiek op een cultuur waarin zelfs muziek steeds meer gecureerd wordt door de grote tech bedrijven. Daarna komt “GIRL WITH A LOOK”, een nummer dat speelt met het idee van hoe mensen elkaar soms aantrekkelijk vinden omdat ze onbereikbaar lijken. Gordon brengt dat bijna op een afstandelijke manier over, waardoor het tegelijk koel en intrigerend klinkt. “NO HANDS” gooit vervolgens alle subtiliteit even overboord. Schurende gitaren bouwen op naar een razendsnel refrein dat bijna aan een technofeest doet denken. Het nummer voelt nerveus en onrustig aan om de spanningen van deze tijden te weerspiegelen.
Ook “BLACK OUT” en “DIRTY TECH” sluiten perfect aan bij die thematiek. In eerstgenoemde klinkt Gordon kritisch over onze groeiende afhankelijkheid van technologie en artificiële intelligentie, en stelt ze de vraag wat er nog overblijft van onze controle in een wereld vol algoritmes. Alles rond technologie en hoe die ons leven stilaan begint over te nemen is een belangrijk thema, al wordt het vaak wat aan de kant geschoven omdat we denken dat we er toch niets aan kunnen doen. Toch verdient het onderwerp aandacht en precies dat doet Kim Gordon vooral met dit album. In het midden van al die reflectie duikt dan “BUSY BEE” op, misschien wel een van de meest verslavende momenten van het album. Het nummer speelt met eenvoudige woorden en herhalingen, maar net dat minimalisme maakt het zo hypnotiserend. De opbouw werkt goed en het nummer groeit langzaam, tot de gitaren tegen het einde plots harder binnenkomen en haar stem een lichte vervorming krijgt.
Daarna wordt de sfeer opnieuw nerveuzer met nummers als “SUBCON” en “NAIL BITER”. Hier komt de elektronische kant van het album sterker naar voren: repetitieve beats, korte zinnen en gitaren die plots door de mix heen snijden. De nummers voelen bijna als observaties van de moderne wereld die chaotisch en constant in beweging is. Gordon gebruikt haar stem hier als een soort instrument door soms afstandelijk, soms vervormd, maar altijd aanwezig te zijn. Het geeft de nummers iets onderhuids, alsof de muziek een reflectie is van de digitale tijd waarin alles tegelijk gebeurt.
Het meest directe statement van het album komt uiteindelijk in “BYEBYE25!”. Het nummer is een soort vervolg op “BYE BYE” van haar vorige plaat The Collective, maar hier krijgt het een nog scherpere lading. Gordon stapelt woorden en begrippen op die symbool staan voor de huidige politieke en maatschappelijke realiteit in de Verenigde Staten. In plaats van een klassiek protestlied te schrijven, laat ze de woorden gewoon naast elkaar bestaan. Dat maakt het nummer tegelijk ironisch, absurd en verrassend krachtig. Door de droge manier waarop ze alles uitspreekt, klinkt het alsof ze de chaos van de wereld simpelweg opsomt en de luisteraar zelf laat beslissen wat ermee te doen.
Met PLAY ME bewijst Kim Gordon opnieuw dat ze nog altijd een van de meest eigenzinnige vrouwen is in de muziekwereld. Het album is niet gemaakt om makkelijk te zijn en het vraagt een open oor voor experiment, maar precies daardoor werkt het zo goed. De combinatie van repetitieve beats, noise-gitaren en haar parlando zang zorgt voor een plaat die constant blijft nazinderen. Gordon lijkt hier niet alleen muziek te maken, maar ook de tijd waarin we leven te tonen en precies daardoor blijft ze op 72 jaar een van de meest relevante en onvoorspelbare stemmen in de alternatieve muziek.
Op 15 april staat de ze in de AB en op 11 april staat ze ook op Rewire in Den Haag.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “BUSY BEE”, ons favoriete nummer van PLAY ME in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
