Jawel, ook in Australië is punk ooit doorgebroken om nooit meer weg te gaan. Het blijft een halsstarrig, koppig muziekgenre dat zich niet zo maar laat wegduwen naar het verdomhoekje. Driewerf hoera! In Sydney is een trio sinds ongeveer drie à vier jaar bezig om zich mee op de punkkaart te zetten. We stellen eerst de muzikanten aan u voor: Bethany Little-Woodcroft achter de vellen en een microfoon, Jacinta Little-Woodcroft aan de bas en ook achter een microfoon en Eva McGregor aan de gitaar en tevens achter een microfoon. In 2023 bracht het drietal uit ’the harbour city’ al de plaat Itchy and the Nits uit en in 2024 volgde alras The Worst of Itchy and the Nits. Vandaag krijgen we de groetjes van de drie dames met Greetings from Itchy and the Nits. Rarara, wat is de naam van de band?
De eerste plaat had zeven nummers en klokte af op negen minuten. De tweede plaat kon al rekenen op twaalf nummers en duurde zestien minuten. Nu serveert het driespan alweer twaalf nummers, maar wel met een tijdspanne van eenentwintig minuten. De drie platen passen dus, op een minuutje na, perfect op de kant van zo een goede, oude cassette. Dit is nu eens een bandje dat consequent altijd hetzelfde doet: drie akkoorden de hele tijd achter elkaar spelen, een beetje een onnozele maar koddige tekst op plakken en na nog geen twee minuten een ander lied inzetten. De hele santenboetiek wordt gewoon overgedaan, maar met een iets andere vingerzetting en uiteraard een andere tekst. En die tekst dan? Wel, onnozel maar koddig dus. Bedoelen we dit nu neerbuigend? Geenszins! Je moet het maar doen om met heel beperkte, technische bagage een leuke sound neer te zetten en daar tienduizenden luisterbeurten mee te verzamelen op je weet wel waar.
Hoe klinkt de band eigenlijk? Wel, denk aan bands zoals Shonen Knife en The 5.6.7.8’s en eventueel zelfs aan het iconische The Ramones wanneer je het over hun sound hebt. Het is steeds meer van hetzelfde, élk nummer opnieuw. Volgens ons gaat het zelfs zo ver bij Itchy and the Nits dat ze, naast dezelfde instrumenten en versterkers, ook gewoon dezelfde plectrums, snaren en drumstokken gebruiken. Werkelijk elk nummer is bijna een exacte kopie van het voorgaande én van het volgende. Is dat erg? Helemaal niet. Dit is gewoon heel leuke punk die fantastisch moet klinken als je met wat gelijkgestemde zielen zit te niksen aan het strand of zo. Je geeft een fles drank door en de blikjes bier zijn al helemaal lauw geworden. Je loopt de zee in om elkaar als een nest pubers nat te spatten en de slappe lach te krijgen. Zoiets.
Wordt het geen vreemde recensie als er geen enkel lied even besproken wordt? Misschien wel, maar zet eender welke song op van de Australische dames en je bent helemaal mee in het verhaal. Welke schijf vinden wij dan het tofst op deze plaat? Doe dan maar “Cartoon” omdat dat net een ietsiepietsie anders klinkt dan de elf andere songs. We horen er een of andere tune in van een cartoon, genre Tom & Jerry, en dat is werkelijk het spannendste wat er gebeurt op de plaat. Maar moet het altijd en overal spannend en adembenemend zijn? Wij vinden alvast van niet. Het mag ook wel eens een keer futieler en simpeler zijn. Daar is Itchy and the Nits gewoon erg goed in. Leuk plaatje dus, niet meer en niet minder.
Ontdek “Cartoon”, ons favoriete nummer van Greetings from Itchy and the Nits in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
