Normaal gesproken zie je in deze tijd van het jaar geen motten. Niet omdat ze verdwenen zijn, maar meer omdat ze zich terugtrekken, wachtend op het moment dat de temperaturen weer stijgen en de zon weer vaker dan hooguit vijftien minuten per dag tevoorschijn komt. Denk aan het voorjaar, ergens tussen maart en april wanneer de lente in volle gang is. Toch is er in Denemarken een variant gespot die er dit jaar opvallend vroeg bij te zijn. In Aarhus is MØL gespot, een van de donkerste soorten die deze dierentak ooit heeft voortgebracht. Dat het vijfkoppige blackgazemonster uit de Deense havenstad al gezien is, is niet heel gek te noemen, want met DREAMCRUSH heeft het zijn nieuwste plaat uitgebracht.
Alle gekheid van de intro op een stokje, DREAMCRUSH is een duidelijke volgende stap voor MØL. De Denen schuiven hoorbaar verder weg van de pure blackgaze-wortels waar ze altijd bekend om stonden en kiezen op het nieuwste werk voor een net iets andere koers. Blackgaze is nog altijd de basis, maar daarop stapelt de band het ene na het andere genre op. Je hoort hier en daar wat stevigere alt-rock en je kan merken dat het het label ‘black’ vaker dan eens verruild voor ‘shoe’ om met gevolg dat het shoegaze is. Daar blijft het niet bij, want er zit zelfs een streepje post-metal in. Dat laatste is vooral hoorbaar in de langere composities die DREAMCRUSH kent. Het is meer ademruimte, meer tijd voor op te bouwen en daardoor meteen ook meer tijd om trager open te breken. Het springt niet onmiddellijk op zoals de andere albums, maar het maakt eerder een aanloopje om daarna pas zijn kunsten te tonen.
De vraag die dan meteen opkomt is of hierdoor DREAMCRUSH een zachtaardig album is. Daar kunnen we kort en krachtig op zijn: nee. MØL slaagt er toch in om met zoveel zijstappen de intensiteit en duisternis niet uit het oog te verliezen. Neem bijvoorbeeld opener “DREAM”. De track start redelijk rustig met een sfeervol en dromerig geluid, om vervolgens een bocht van honderdtachtig graden te maken en vol in de aanval te gaan. Wat begint als voorzichtig aftasten, mondt uit in een massieve geluidsmuur waarin screams, felle gitaarriffs en daverende drums naadloos overvloeien en elkaar genadeloos versterken. Die methode blijft niet enkel en alleen voorbestemd voor “DREAM”, want ook op “Hud” en “Favour” volgt hetzelfde principe van ‘rustig beginnen, krachtig eindigen’. Het is als voorspel en de daadwerkelijke daad. Je kunt het eerste prima overslaan en meteen aan het tweede beginnen, maar dan mis je wel de helft van de impact die het totaalplaatje brengt.
Voor wie helemaal geen zin heeft in dat voorspel en meteen wil overgaan tot de hoofdmoot, kan met DREAMCRUSH ook prima aan zijn trekken komen. MØL heeft op de plaat namelijk ook wat plekjes gereserveerd voor tracks die weinig tot geen geduld vragen. Nummers die meteen de tanden laten zien, zoals “Små Forlis” en “Mimic”. De doordachte opbouw word grotendeels ingeruild voor een directe aanval en de band mikt meteen recht op de keel. Hier en daar schakelt de groep terug en laat het de songs ademhalen, om vervolgens weer de beerput open te trekken en elke vorm van rust aan flarden te spelen.
Één ding staat als een paal boven water: MØL levert ruim veertig minuten aan kwaliteit, in welke vorm dan ook. Op de interlude “∞” na is iedere track raak. Er echt bovenuit springen doet de band met “Garland”, een nummer dat alle kwaliteiten van DREAMCRUSH samenpakt in één grote klapper. Het heeft het rustige opbouwen van het een en de grenzeloze intensiteit van het ander, met een absurd technisch tussenstuk als absolute blikvanger. Wat een track!
MØL durft. Het durft te veranderen en te verbreden, maar wel zonder zichzelf al te veel te veranderen. Waar anderen tijdens het experimenteren soms volledig het noorden kwijt raken, bewijst DREAMCRUSH dat het kompas van de Denen nog uitstekend werkt en dat elke zijstap bewust wordt gezet. In de intro schreven we al dat MØL de donkerste mot van allemaal was, maar op de nieuwste plaat bewijst het ook nog eens de meest veelzijdige te zijn. Donker genoeg om te blijven boeien, divers genoeg om te blijven verrassen.
Ontdek “Garland”, ons favoriete nummer van DREAMCRUSH, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
