© CPU – Stijn Verbruggen
Het is tegenwoordig niet meer de vraag of leden van een grote band ook hun eigen muzikale paden willen verkennen, maar veel eerder wanneer ze dat willen doen. Nu Red Hot Chili Peppers even lijkt te zijn afgekoeld na een jarenlange tournee, ziet bassist Flea zijn kans schoon om een soloverhaal te vertellen. Dat dit keer ook voor het eerst in albumvorm, want waar hij een dertiental jaar geleden wel al eens een ep uitbracht, ziet de Amerikaan het dit keer toch een tikkeltje grootser. Veel details zijn er echter nog niet rond het debuut van de man wiens broske al alle kleuren van de regenboog had, maar met “A Plea” krijgen we toch al een eerste voorsmaakje te horen. Dat werd een uiteindelijk toch wel atypisch streepje muziek, waarop Flea niet alleen de bas hanteert, maar ook zelf zingt en trompet speelt. Daarnaast laat de Amerikaan zich vergezellen door Jeff Parker op gitaar, Mauro Refosco op percussie, Rickey Wasington op fluit, Deantoni Sparks op drums Anna Butterss op de dubbele bas, Vikram Devasthali op de trombone en Chris Warren als achtergrondzanger.
Je merkt met andere woorden al aan bovenstaand allegaartje aan instrumenten dat “A Plea” zich in het jazzsegment laat thuisbrengen. Bijna acht minuten lang schiet de single verschillende kanten uit, en dat allemaal gedragen door een bezwerende baslijn. Dat mag je overigens best letterlijk nemen, want binnen de kortste keren zou je het woord ‘koortsdromerig’ in de mond durven nemen. Dat vooral door de nogal ongeleide opeenvolging van gebeurtenissen, waarin de blazers voor een streepje enthousiasme zorgen. Niets is echter wat het lijkt in “A Plea”, want als Flea het woord neemt, voelt het plots allemaal toch een pak… ongemakkelijker(?) aan. Enerzijds is het platte Amerikaanse accent van de man voor elk nummer misschien al een dooddoener, maar ook tekstueel is het, ondanks de boodschap, allemaal een beetje cringe. ‘Who’s your neighbor? Who’s your friend? Oh, there’s hate all around’ is het zinnetje dat een waterval aan maatschappijkritiek inleidt.
En zoals gezegd is die boodschap helemaal niet verkeerd, maar het komt allemaal nogal gerepeteerd en voorgekauwd over. Wat “A Plea” ons daar misschien vooral in leert is dat Flea geen zanger, noch tekstschrijver is, maar dat hij met zijn muzikaliteit wel liefde en vrede wil verspreiden. Dat dat op die manier de aandacht wat wegtrekt van het voor de rest wel coole jazznummer, is in deze wel wat jammer. Maar goed, van iemand als deze man mag je ook niet echt meer verwachten.
Er is nog geen releasedatum aangekondigd voor het vooralsnog titelloze debuutalbum van Flea.
Beluister de singles van de week op onze spotify.
