De gebroeders Grimm schreven zelf geen sprookjes. Ze reisden heel Europa af, luisterden naar volksverhalen in vele verschillende landen en stelden het op papier zodat wij, generaties later, ook kunnen genieten van die heerlijke, verzonnen gruwel die soms goed, soms slecht eindigt. Neil Hannon schrijft ze liever zelf, helemaal zelf uitgedacht of gegrepen uit het (persoonlijke) leven. Het is heel weinig mensen gegeven om met ravissante, maar duidelijke, klare taal verhalen te vertellen en dit nog eens te combineren met muziek. We denken aan Leonard Cohen, Nick Cave, Tom Waits en Bob Dylan om enkele grootheden op te noemen, maar laat ons een lijstje van tien meesters opschrijven en Hannon staat er zeker tussen. The Divine Comedy heeft al een hele weg afgelegd, maar in zijn huidige vorm is de band het geesteskind van de Noord-Ierse Hannon. De man is ongetwijfeld minder bekend dan het illustere viertal hierboven, maar daarvoor is het gezegde ‘onbekend is onbemind’ in het leven geroepen. Stel dat je nu voor de eerste keer leest over de weergaloze liedjesschrijver, begin dan gerust te grasduinen in zijn nu al enorme oeuvre, maar begin bij het begin. Er zit duidelijk evolutie in het werk, de gevoelens en de gedachten van deze singer-songwriter en het is allemaal veel logischer om de chronologie te volgen die hij ooit zelf heeft bedacht.
Op het bekendste streamingkanaal is heel duidelijk dat de vooruitgeschoven singles van The Divine Comedy het uiterst goed doen. Meerdere tienduizenden tot honderdduizenden keren zijn de liedjes van de nieuwe plaat al beluisterd en hier zal zeker geen einde aan komen. De grote kracht – naast zijn uitzonderlijke muzikale talent – is het feit dat Hannon een rasechte verhalenverteller is. En geef toe, wat is er mooier dan te luisteren naar een spannend, beklijvend, droevig of vrolijk verhaal? Het is wat van ons echt mensen maakt, het simpele feit dat we kunnen verzinnen, fantaseren, overdrijven en liegen. Het zit in de mensen om de hele boel soms op te blazen tot enorme proporties of zelfs te liegen, en dat meermaals per dag. Het onderscheidt ons van de dieren. Rainy Sunday Afternoon is een heel boek geworden, gebonden in het duurzaamste kalfsleer en bestemd voor allen die graag even willen verwijlen in andere werelden, in vreemde dimensies, in voor- en achterlanden, in het hoofd van Hannon en zijn band.
Het album begint met de eerste vooruitgeschoven single “Achilles”. The Divine Comedy vertelt het verhaal van Achilles, de belangrijkste krijger van de Grieken tijdens de oorlog met Troje. De artiest begint het verhaal in de Klassieke Oudheid, maar transformeert het dan tot een eigentijdse vertelling waarin vrouwen en moeders hun mannen en zonen bewenen die als dode lichamen worden teruggestuurd van de vele oorlogen. De relevantie is pakkend en vreselijk tegelijk, en Hannon kleedt het hele verhaal in in een schitterend lied met minder gebruikelijke instrumenten. Op “The Last Time I Saw the Old Man” puurt de man uit zijn eigen ervaringen. De vader van Hannon kreeg de pikzwarte stempel met het woord Alzheimer op het hoofd en het hart gedrukt, en de zoon moest al afscheid nemen van zijn vader, terwijl door de oude man gewoon het bloed bleef stromen. Het is een zekere dood en reeds rouwen, maar wel voor iemand die nog gewoon ademteugen neemt. De vader weet echter zelfs niet meer dat hij ooit een zoon heeft gehad. Een prachtige ode!
En muzikaal dan? De frontman van The Divine Comedy is alvast een geweldige crooner en dat hoor je al van mijlenver op nummers als “I Want You” en titeltrack “Rainy Sunday Afternoon”. We hebben daarstraks al gegoocheld met wereldberoemde namen en zeer terecht, maar Hannon had evenwel lid kunnen geweest zijn van The Rat Pack. Frank Sinatra, Dean Martin, Sammy Davis jr. en Neil Hannon, we zien de aankondigingen zo staan op de reusachtige hotels in het Las Vegas van de jaren vijftig en zestig. En neen, we overdrijven echt niet. Wij Belgen zijn niet vies van grote stukken surrealisme, maar blijkbaar kunnen Noord-Ieren er ook wat van. “Down the Rabbit Hole” is volgens ons de eigen versie van Hannon van het verhaal van Lewis Carroll, Alice in Wonderland. Eerlijk, moest men ons gezegd hebben dat er nog een lied is teruggevonden in een of andere lade van Syd Barrett, we zouden het blindelings geloofd hebben. De muziek, de stem, dat surrealistische karakter in songs zoals “Bike” of “The Gnome“; alles zit in dit merkwaardige lied van The Divine Comedy.
Het valt ons erg op dat we het op zich nog niet gehad hebben over de muziek zelf van The Divine Comedy. Nochtans sluit het ene het andere helemaal niet uit; de verhalen en de muziek vormen een geheel, een symbiose tussen tekst en instrumenten. En eerlijk, het is niet zo eenduidig te omschrijven. The Divine Comedy is muzikaal best uniek te noemen omdat het theatraal is, maar dan wel in theaters honderd of tweehonderd jaar geleden. We horen in zijn muziek hogergenoemd surrealisme, maar horen ook Toulose-Lautrec in de Moulin Rouge of het verminkte in het werk van bijvoorbeeld Francis Bacon. De muziek is heel filmisch, maar laat zich niet direct vangen voor en door een enkel genre. Het is een heel palet met op dit album iets meer de nadruk op het croonen. The Divine Comedy houdt het rustig en inderdaad, het is muziek voor regenachtige zondagmiddagen. De regen gutst met bakken uit de lucht en je staat te staren aan je raam, denkend aan misschien wel betere tijden.
“Invisible Thread” mag de lp afsluiten. We zijn zelf vader van vijf kinderen en het is best beklemmend om je kinderen los te laten in de wijde, wilde, woeste wereld. Je kan als ouder alleen maar hopen dat je kinderen – met de woorden van Hannon – inderdaad hun vleugels spreiden en genieten van de tijd die ze hier gekregen hebben. The Divine Comedy eindigt dus letterlijk en figuurlijk met een vrolijke noot en vol vertrouwen kijken Hannon en zijn band naar de toekomst, naar de volgende generatie. We zijn op iets meer dan veertig minuten veel verschillende werelden ingetrokken. Liedjes over strijdende soldaten, vaders, kinderen en dus ook kleinkinderen, een nummer over iemand die in een stoel verandert en het konijnenhol dat toegang geeft tot een ander bewustzijn; het is allemaal gepasseerd en het is allemaal omhuld door prachtige muziek met standaardinstrumenten, maar ook minder gekende instrumentatie. Als laatste nummer schrijft Hannon over een onzichtbare draad. Tussen The Divine Comedy en ons hangt ook een draad, maar die is zeker waarneembaar. Iedereen mag weten wat voor een fantastische, weergaloze band The Divine Comedy voor ons is.
Het is op 17 maart dat de band in het Koninklijk Circus in Brussel zal optreden. De dag ervoor staat de band op de bühne in de Paradiso in Amsterdam. We geven graag nog even mee dat er ook al een versie van dit album is uitgebracht met ouder live materiaal. Doe er zeker je voordeel mee.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Down The Rabbit Hole”, ons favoriete nummer van Rainy Sunday Afternoon in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
