© CPU – Joost Van Hoey
The Smashing Pumpkins blijft een van de boeiendste bands van de laatste dikke drie decennia. Meesterlijke klassiekers zoals Gish, Siamese Dream en Melon Collie and the Infinite Sadness werden afgewisseld met miskleunen zoals Oceania en ATUM. We kunnen Billy Corgan en zijn twee overgebleven kompanen James Iha en Jimmy Chamberlin er niet van betichten dat ze niet gewoon hun goesting doen. Tientallen fantastische rocknummers heeft het drietal, vroeger een viertal met de van haar sokkel gevallen D’Arcy Wretzky, al in elkaar gestoken. De laatste plaat Aghori Mhori Mei was een muzikale tijdmachine; The Pumpkins zochten en vonden de roots van die gouden jaren negentig terug. “Chrome Jets” haalde toen de eindselectie net niet voor die laatste plaat, maar nu deelt frontman Corgan toch die schijf. Wat zou het geworden zijn?
Hallelujah en maasallah tegelijk, “Chrome Jets” is een keigoeie rocksong geworden, een zalig hardrocknummer dat we nog tienduizend keer gaan opleggen. Chamberlin vindt van zichzelf dat hij maar een matig drummer is, maar mensenlief, wat een drammend ritme krijgt de man weer uit zijn vellen getoverd. Corgan gaat compleet los op zijn instrument en we kunnen hier een eindje weg headbangen dat het geen mooi zicht meer is. Iha creëert als vanouds een keivette gitaarpartij op zijn zes snaren en alles bij elkaar is dit een banger tot in het kwadraat geworden. De melodie zit heel goed en dit is een schijf die zelfs zo sterk en hard is dat we er niet verbaasd over zouden zijn als toekomstige optredens met dit nummer openen. Rond de tweede minuut verandert de toon van het lied helemaal en krijgen we een synthsound te horen die zo uit de jaren tachtig komt. Het duurt nog geen halve minuut en hopla, we zitten terug in dat loeiende hardrockgeluid. Wat een weergaloze aanvulling op hun toch al ontzettend indrukwekkende oeuvre!
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
