Wanneer een band een derde album aflevert, staat die vaak op een kantelpunt: de onschuld van de eerste worpen is verdwenen, verwachtingen stapelen zich op, en de vraag dringt zich op of er nog een nieuwe horizon gevonden kan worden. Voor Teen Creeps, het Gentse trio dat al een decennium lang de geest van de jaren negentig door Vlaamse kelders en internationale blogs laat waaien, voelt Today Is The Day als een statement. Een nieuwe start zelfs. Zanger-bassist Bert Vliegen klinkt alsof hij zichzelf én zijn band opnieuw heeft uitgevonden, gedreven door een periode van relationele breuklijnen en een herontdekking van wat echt telt. De titel verraadt het al: dit is een plaat die weigert te blijven hangen in het verleden en zich, met een brede grijns en trillende handen, in het nu stort.
Vier jaar na Forever grijpt Teen Creeps terug naar de essentie. Dat album verscheen op geen slechter moment: midden in de pandemie, waardoor de songs live niet hun weg konden vinden. Ze spookten vooral digitaal rond. Toch bouwde Teen Creeps verder aan een trouwe fanbase, en dat deed de band vooral door sterke songs te schrijven. Het maken van die liedjes, hoe hoekig ook, wordt altijd gedragen door eerlijkheid. Daar heeft het trio niets aan veranderd. Vliegen zegt zelf dat hij pas verder kon schrijven toen hij die eerlijkheid opnieuw durfde te omarmen. Dat resulteerde in teksten die balanceren tussen verlies en herstel, pijn en opluchting, en vooral in een band die opnieuw leerde ademen als een hechtere eenheid. Het nummer “Anywhere” – een liefdesverklaring aan de groep zelf – fungeerde als katalysator, en vanaf daar ging het bergop.
Die thematiek van vallen en weer rechtkrabbelen sluimert overal door. “Automatically” en “No-Show” tasten de contouren van vervreemding en uit elkaar groeien af, terwijl “Stay Here” en de titeltrack juist het licht door de barst laten schijnen. De boodschap is eenvoudig maar krachtig: hoe zwaar de tunnel ook doorweegt, aan de overkant wacht zuurstof. Het knipoogje naar Neil Young in de titel is niet louter een grap, maar een subtiele erkenning dat generatie na generatie dezelfde strijd moet voeren: leren leven met verlies en desondanks de dag grijpen.
Muzikaal voelt Today Is The Day vanaf de eerste tonen vertrouwd aan. De fundamenten blijven stevig in de jaren negentig verankerd: echo’s van Dinosaur Jr., Sonic Youth en Superchunk resoneren in de riffs. Toch klinkt dit album niet als nostalgisch recyclaat. De band benadert die invloeden met zoveel lef en vitaliteit dat ze als vanzelfsprekend in het heden landen. De gitaartonen van Joram De Bock wisselen moeiteloos tussen open, sprankelende akkoorden en rauwe scheuren die net niet ontsporen, terwijl Ramses Van den Eede zijn drums minder bombastisch maar veel preciezer inzet. Het geheel ademt maturiteit zonder de energie te verliezen die Teen Creeps altijd al kenmerkte.
Wat meteen opvalt, is de variatie. De Gentenaren durven zich breder uit te strekken dan ooit. “Automatically” schuift bijna voorzichtig richting Duyster-terrein, met een ingetogen melancholie die doet denken aan Sparklehorse. “Stay Here” flirt schaamteloos met popstructuren zonder haar ruwheid te verliezen, en afsluiter “Signs and Symptoms” laveert op wonderlijke wijze van sludge-achtige zwaarte naar een folky outro dat de plaat zachtjes neerlegt. Het is alsof Teen Creeps zichzelf eindelijk de ruimte gunt om buiten de lijntjes te kleuren, zonder hun DNA te verloochenen. Dat lef dankt de band ongetwijfeld ook aan de muzikale zijpaden die de leden bewandelden sinds Forever: Vliegen bij Whispering Sons, Van den Eede bij Mooneye, en De Bock bij Feverchild. Die externe ervaringen sijpelen hoorbaar binnen in het verfijnde samenspel.
Singles als “No-Show” en “Windows Open” tonen hoe Teen Creeps hun emoroots en indierockspieren combineren. Het eerste een explosief uptempo-nummer dat rammelt van urgentie, het tweede een subtieler opgebouwd werkstuk waarin postrockachtige texturen de boventoon voeren. Waar “No-Show” je meteen bij de kraag grijpt, nodigt “Windows Open” juist uit tot herbeluisteren om alle hoekjes en kantjes te ontdekken, met een finale die de luisteraar in een waas van echo’s en ruis achterlaat. Samen belichamen ze de tweespalt die dit album zo sterk maakt: Teen Creeps kan tegelijk rauw en breekbaar, luid en zacht, troostend en confronterend zijn.
De titel Today Is The Day klinkt ook als een besef dat een band na tien jaar niet mag blijven teren op vertrouwde paden. Voor Teen Creeps is dit geen plaat die enkel de eigen achterban wil behagen; dit is een visitekaartje richting de toekomst. De ambitie reikt verder dan Gentse clubs en Belgische festivals. Na de aandacht van internationale blogs en zelfs airplay op KEXP bij het vorige album, lonkt de band opnieuw voorzichtig naar Amerika, de bakermat van hun geliefde genre. Maar zelfs als dat niet lukt, is de essentie duidelijk: zolang dit trio samen blijft spelen, blijven ze relevant. ‘We’re not going anywhere’, zingt Vliegen, en het klinkt als een belofte.
Today Is The Day is dus veel meer dan ‘de moeilijke derde’. Het is een plaat die bewijst dat eerlijkheid, hoe pijnlijk ook, uiteindelijk de enige brandstof is waarmee een band verder kan. Teen Creeps klinkt zelfverzekerder, avontuurlijker en emotioneler dan ooit, zonder zichzelf te verliezen in oeverloos geëxperimenteer. De songs ademen dezelfde geest als hun helden uit de nineties, maar leggen daar de urgentie van het nu bovenop. Voor een band die haar naam ontleende aan tieneronrust, klinkt Teen Creeps vandaag verrassend volwassen. En tegelijk: onverminderd gretig.
Ontdek “Windows Open”, ons favoriete nummer van Today Is The Day, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
