Het moet een vreemde gewaarwording zijn. Drie Duitse muzikanten die hun eigen taal volledig overboord gooien en hun Engelse kameraad Chris Reardon laten brullen alsof hij net vijf minuten daarvoor uit een willekeurige Britse pub is gestapt. En we gaan eerlijk zijn, we moesten het drie keer lezen voordat we pas overtuigd waren dat de groep niet gewoon van het Engelse platteland afkomstig was. PLAIINS uit Hamburg klinkt namelijk zo authentiek Brits dat je zou zweren dat alle leden hun gehele jeugd fish and chips hebben gegeten in plaats van bratwurst, en dat komt toch wel door die ene maat van de andere kant van het kanaal. Reardon, inmiddels een halve wereldreiziger met Coventry, Hong Kong en Londen op zijn paspoort, belandde in 2020 tijdens de pandemie in Hamburg en besloot daar met David Suhlrie, Max Maeder en Tal Pinhas flink wat herrie te schoppen. Inmiddels zijn de laatste twee vertrokken en vervangen door Florian Kaninck en Timon Lanzinger. Dat de groep met deze bezetting nog altijd lawaai kan maken, laat ze wel op debuutplaat Happy Faces horen.
En catchy is dat lawaai zeker! Happy Faces barst van de pakkende hooks en dat start al van meet af aan. Titeltrack “Happy Faces” opent met een hoekige riff die meteen tussen de oren blijft hangen, terwijl de snerende Reardon zijn cynische tekst over overdreven positiviteit doorheen de speakers jaagt. In één klap weten we waar de toon van het album ligt. PLAIINS heeft overal een mening over, is niet bang om die te delen en schreeuwt deze observaties alsof hij je dronken vriend is die in de kroeg de wereld komt uitleggen, maar doet dat wel in de meest pakkende vorm die mogelijk is. We weten niet of dat nu komt door de Britse tongval van de frontman of dat alles met een mengeling van sarcasme, frustratie en theatrale flair doordrenkt is, maar het feit is wel dat de groep op Happy Faces er tekstueel zelden naast zit. Die pluim kunnen ze in ieder geval al in hun zak steken!
Instrumentaal staat het eveneens als een huis en houdt de band de boel strak in het gareel. Qua sound komt de groep aardig overeen met de grote jongens uit het genre en haalde het duidelijk zijn inspiratie bij bands als IDLES, Soft Play en Bad Nerves, waardoor je maar al te goed hoort dat de groep weet welke knoppen het moet indrukken om te slagen. Misschien weet ze dat zelfs iets te goed, want de vergelijkingen met de eerder genoemde bands zijn zeker niet uit de lucht gegrepen. Hier en daar voelt het namelijk alsof je een zeer goed uitgevoerde kopieerstudie hoort in plaats van een compleet origineel kunstwerk en lijkt het op iets dat we al vaker gehoord hebben. Een eigen smoel heeft het zeker en de formule van het leentjebuur spelen werkt hier zeker goed, maar toch hadden we misschien nog net iets meer van PLAIINS zelf willen horen.
Energie is het sleutelwoord op Happy Faces. Deze plaat is van de eerste tot de laatste seconde één grote adrenalinestoot die je geen moment rust gunt. Nummers als “Dirty Fish”, “Hotel Biscuits” en “Do One” knallen voorbij als een energieke uppercut, terwijl “Row She Said” al vanaf de eerste schreeuw van Reardon duidelijk maakt dat de track weinig subtiliteit overlaat. En dan hebben we ook nog “Sports Bar“, de energiebom waarmee PLAIINS in april onze radar op tilt liet slaan. Opgefokt tempo, riffs om de vingers bij af te likken en een refrein dat zich als een oorwurm vastbijt is het recept van het nummer. Het volgt daarmee de rest van de plaat, maar weet toch net dat beetje meer te geven, waardoor het zelfs de meest stijve hark ongewild laat meedeinen.
Als Happy Faces live net zo energiek gaat zijn als op plaat, dan kan dat uitdraaien op een ware uitputtingsslag. De schijf is namelijk een onafgebroken stroom van opzwepende punkenergie, hoekige riffs en refreinen die gemaakt lijken om in de clubzalen door een zweterige massa meegebruld te worden, en dat is voor een debuutplaat een prestatie van formaat. Het verraadt een band die haar geluid al opvallend goed in de vingers heeft, waarbij PLAIINS geen enkele moeite heeft om kwaliteit met pure pseudo-Britse bravoure te vermengen. Hamburgers met een Britse nasmaak dus! En die burgers, daar kunnen we nog wel een portie van op.
Ontdek “Sports Bar”, ons favoriete nummer van Happy Faces, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
