We zijn nog van een generatie die zich onnozel zoekt naar een ‘#’ en pas na een halve dag beseft dat er een ‘alt gr’ moet ingedrukt worden voor dat symbool het scherm op floept. Laat dat nu net in de titel staan van de nieuwe ep van BRONT, een vijfkoppig ensemble uit het magistrale, ongenaakbare, fantastische Antwerpen. Graag stellen wij de snoodaards even aan je voor: Brent Pauwels met een gitaarversterker en een microfoon, Casper De Geus met dezelfde outfit, Niels Elsermans is goedkoper af want slechts vier snaren te kopen af en toe, Samuel D’Hoore aan de toetsen én de gitaar en Simon De Geus achter een heleboel trommels en cymbalen. Wanneer de gage moet verdeeld worden, krijgt D’Hoore dus iets meer, want hij heeft meer onkosten. We begrijpen de teleurstelling van Simon De Geus, maar een stel drumstokken of zelfs een cymbaal zijn gemakkelijker gepikt bij de instrumentenboer dan een heel keyboard.
Eerlijk, we luisteren naar honderden bands en naar duizenden songs per jaar. Ons gezinsleven lijdt er nog net niet onder omdat er een tuinhuis is waarin we onze kinderen kunnen opsluiten. We hebben altijd heel veel sympathie voor de composities die we horen, zeker weten, maar dikwijls voelen we er weinig tot niets bij. Let op, we bedoelen dit absoluut niet neerbuigend, want hoe meer bands er gevormd worden, hoe minder oorlog er zou zijn, daar zijn we van overtuigd. En een kennis schreef ons op een of ander vehikel van die idiote Mark Zuckerberg dat we eens naar de nieuwe ep van BRONT moesten luisteren. Als recensent zit het dan ingebakken om vergelijkingen en gelijkenissen te zoeken, het is de aard van het beestje, en bij BRONT horen we Ween, Captain Beefheart, dEUS, The Velvet Underground en van alles en nog wat. Kort gesteld maakt de band heel originele, inventieve muziek en kiest ze voor meerdere muziekpaadjes op deze ep met vier schijven. ‘Boeiend’ is een understatement gebleken bij de muziek van het kwintet, want het durft werkelijk alle kanten uit te gaan.
We beginnen lekker funky met “#9” waarbij al opvalt hoe cool De Geus, Simon dus, zijn hi-hat bewerkt. Enkele keren open en dicht, het lijkt een detail, maar dit soort gave details sturen direct je volledige song naar hogere sferen. Frontman Pauwels klinkt daarop lekker chill, alsof hij snel even binnengeroepen werd in de studio om zijn zanglijn te komen doen. Kijk, we kunnen hier nog een heleboel zinnen uitvinden om deze song te bespreken, maar dit is gewoon echt heel goed, typisch zo’n song met een portie weerhaken die niet zullen lossen. Nice!
“Kitty Snack” krijgt een zalige surfvibe mee, een beetje zelfs zoals oergaragrockers The Sonics hun muziek maakten. Maar echt, het is gewoon nog beter, nooit gedacht dat we dat zouden schrijven. Terwijl we dit schrijven, hebben we de song nog eens opgelegd, en dit is echt zo onwaarschijnlijk goed. Pauwels met die stem alsof de wereld elk moment kan ontploffen, maar hij gewoon blijft doorzingen alsof er een andere planeet of hiernamaals is die hem wel zal weghalen uit die eventuele apocalyps. En die samenzang! Het is terugkijken naar de prentjes van Holly Hobbie, zo schattig klinkt het. We horen ook nog een gitaarpatroontje dat als een perfect geslepen schaats op de rest van de song glijdt en beseffen opeens dat dit echt een meesterlijk cool nummer is.
Bij het gros alle bands verwachten we dan meer van hetzelfde, maar dat is buiten de vindingrijkheid van BRONT gerekend. Opeens krijgen we een baslijn te horen op “Don’t wash it too hard” waar IDLES groen van jaloezie van wordt. Als er dan toch één kenmerk is ondertussen tussen de eerste drie songs, is het wel de zang van Pauwels. Hij zingt alsof hij er drie euro voor betaald krijgt en nog in zijn bed ligt wanneer de opnametape aangezwengeld wordt. Is dit denigrerend? Zeker niet, het is gewoon het uitzonderlijke geluk om een stem te hebben die retecool klinkt. En nu moeten we het hebben we over de echte Antwerpenaar en wij op de parking en blahbliehblohbleuh.
Laatste alinea, laatste song! Het is vandaag meer dan dertig graden en de struikjes snakken naar een druppel water. Laat “Hard & Sad” dan volle bak uit de boxen knallen. De synthgeluiden van D’Hoore krijgen een opmerkelijk aandeel in het nummer en het blijft maar doordenderen alsof er een mantra moet gezongen worden zodat de hele mensheid een regendans in zijn blote flikker kan beginnen. Voor ons het beste nummer van de vier toch wel opmerkelijk straffe schijven!
Fantastische ep! Twee woorden die alles zeggen. Nogmaals, we krijgen bakken muziek te horen, maar dit kleinood heeft ons zo ver geblazen van onze sokken dat we heden ten dage gewoon blootsvoets zullen verder strompelen. Dat strompelen gebeurt dan wel met deze ep aan onze oren geklikt. Soms lopen we een rondje om onze fysiek te onderhouden, soms om een pak sigaretten te scoren aan de nachtwinkel, soms omdat we gewoon wat willen relaxen in de ondergaande zon. En nu hebben we hiervoor een nieuwe soundtrack gevonden. Wanneer onze kids een vleesje krijgen bij de beenhouwer, moeten ze ‘dankjewel’ zeggen. Een dikke bedankt BRONT voor deze retecoole ep! Rep je naar Djingel Djangel op het Eilandje in Antwerpen. Daar speelt BRONT op 22 augustus om deze ep live en wel in te leiden.
Ontdek “Hard & Sad”, ons favoriete nummer van #9, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
