Gent Jazz 2025 (Festivaldag 10): Van intiem naar episch

Op de tiende dag van Gent Jazz werd het woordje jazz heel breed genomen en stonden er enkele uitstekende singer-songwriters op het podium, die vooral in het alternatieve circuit erg geliefd zijn. Uiteindelijk zouden de powervrouwen de volledige line-up van de dag overheersen, maar niet vooraleer er zacht werd gestart met wat intieme indiefolk. Op die manier kon het publiek heel rustig opwarmen vooraleer het omver werd geblazen door intens gitaargeweld en dat zou dan ook een prachtige kers op de taart blijken.

Leif Vollebekk @ Main Stage

Op een van de meest nadrukkelijke indierockdagen van Gent Jazz mocht Leif Vollebekk de Main Stage voor geopend verklaren. De Canadese singer-songwriter deed dat samen met een vierkoppige band en bracht zo rijke, melancholische liedjes die het publiek perfect opwarmden. Want veel meer dan aangenaam was de show ook niet, al moet het soms ook niet meer dan dat zijn. Met rijke sounds en altijd een bepaald rustig tempo van dromerigheid, hield hij iedereen wel geboeid. Zo bracht hij initieel vooral nummers aan de piano, om nadien de gitaar om te gespen. De songs op de piano werden door de band naar een hoger niveau getild door telkens subtiele extraatjes toe te voegen. Op gitaar klonk het in eerste instantie net iets te cliché folky, om nadien ook weer die iets vollere sound te omarmen. Leif Vollebekk had dan misschien geen echte hits, maar met mooie liedjes geraakte hij ook al ver.

Gal Go @ Garden Stage

De Argentijn Ignacio Salvadores gebruikt voor het gemak artiestennaam Gal Go, die je zo toch net iets makkelijker kan onthouden. Dat kan ook gezegd worden van zijn muziek, al is dat niet per se in een positieve zin. Het is namelijk zo dat hij heel veel experiment bovenhaalt tijdens zijn shows en zo ook voor vreemde blikken aan het podium zorgde. Met zijn saxofoon en gitaar deed hij van alles en nog wat, maar een echte lijn viel er niet te vinden in zijn performance. Samen met zijn drummer zorgde hij voor heel wat intensiteit, maar de keerzijde van de medaille was dat hij veel vroeg van het publiek. Daardoor kon het allemaal wat te veel en te intens aanvoelen. Door af en toe nog wat vocals in het geheel te mengen, en hier en daar een melodie, hoorde je toch iets wat boeiend leek te worden, maar dat bleef nooit al te lang duren.

Mount Kimbie @ Main Stage

Een concert van Mount Kimbie is altijd een beleving. Je sluit je ogen en laat je wegglijden door de zweverige, exotische en zelfs dansbare muziek van de groep. Daarmee weten de leden live altijd een meer dan boeiende set neer te zetten, en dat was op Gent Jazz niet anders. Met nieuwste plaat The Sunset Violent onder de arm werd het allemaal nog wat meer zomers, wat perfect kon op een iets grijzere zomerdag. Tijdens de set kwam de zon dan ook, toevallig of niet, even piepen door de wolken. Van dromerig en zonnig ging het naar soms wat donker en punky, met zeer fijne donkere sounds van vooral de bas en de drums. Met die pulserende sound zetten Mount Kimbie ook zijn hypnotiserende sound neer, zonder daarbij iets aanstekelijks te vergeten. Zo kon je “Fishbrain” zelfs meezingen als je goed oplette. Samen met de mooie, dromerige stem van Andrea Balency-Béarn kwam de set ook heel mooi tot zijn recht. Wat fragiliteit, wat rauwheid en vooral uitstekende muzikaliteit; Mount Kimbie had het allemaal.

thenightclub @ Garden Stage

Met leden van Falling Man en Captain Moon heeft thenightclub wel wat adelbrieven om voor te leggen. Het was dus nieuwsgierig kijken hoe deze nieuwe opstelling zich zou bewijzen tussen het jonge geweld op de Garden Stage. Want thenightclub is een band met al wat oudgedienden, maar ze lijkt nog steeds de jeugd in zich te hebben. Zo hoorden we echo’s van Viagra Boys door de vettige baslijn die bij ieder nummer naar voorkwam. Ook frontman Sander Van den Broecke viel op door strak in het pak als een bezeten meester zijn publiek te bespelen en zijn lyrics te brengen. Entertainend was het wel en ook qua inleving kon thenightclub er wel zijn.

Anna Calvi @ Main Stage

Voor haar eerste show van 2025 kwam Anna Calvi speciaal naar Gent Jazz, en dat werd meteen haar enige festivalshow van de zomer. Uniek dus voor de aanwezigen, al kregen velen al snel een déjà-vugevoel als je ze vorige zomer op Cactusfestival zag. De setlist was namelijk exact hetzelfde, wat natuurlijk jammer is. Dat nam weliswaar niet weg dat de set nog steeds steengoed gebracht werd. Het begon weliswaar nogal vreemd met enkele technische foutjes en een stem die te stil in de mix zat, maar uiteindelijk werd dat allemaal meer dan gecompenseerd. De zangeres is namelijk een uitstekende gitariste en dat toonde ze meer dan één keer tijdens de set. Het werden daardoor heel donkere songs met veel gitaarwerk waarmee Calvi nog maar eens bewees dat ze tot de beste gitaristes op deze planeet hoort. Vooral wanneer ze haar snaarwerk tot in het meest epische laat uitbarsten, klinkt het om duimen en vingers van af te likken. “Don’t Beat the Girl Out of My Boy” op het eind droeg ze nog op aan haar zoontje die haar voor het eerst live aan het werk zag, en haar oerschreeuw op het eind zal alvast indruk gemaakt hebben op hem. Anna Calvi stelt zelden teleur, ondanks dat er eigenlijk geen vernieuwing in de set zat.

Hiqpy @ Garden Stage

Nadat Hiqpy twee weken geleden last minute mocht invallen op Rock Werchter, werd Gent Jazz het tweede festival op Belgische bodem voor de Nederlanders. Het viertal wordt een van de revelaties in eigen land genoemd en al snel werd duidelijk waarom. Frontvrouw Abir Hamam staat vol zelfvertrouwen te spelen en brengt op die manier de songs ook naar een hoger niveau. Die klinken bij momenten een beetje als Wolf Alice, maar hebben toch net genoeg eigenheid om te blijven hangen. De band gaat van dromerig en zeer rustig naar hard en vol intensiteit met daarbij grote invloeden van postpunk, en laat het daarbij zeker niet om eens goed wild uit te halen. Op de momenten dat er net iets meer melodie en aanstekelijkheid in de songs kruipt, merk je ook dat het publiek helemaal meegaat en op die manier kon Hiqpy wel nog wat nieuwe zieltjes winnen.

St. Vincent @ Main Stage

Met St. Vincent stond er een headliner geprogrammeerd die altijd wel een spectaculaire show kan neerzetten. Dat was op Gent Jazz niet anders, met een set die bol stond van epische gitaarsolo’s en natuurlijk de nodige zwoele attitude. Annie Clark begon door eventjes gehurkt te zitten op het podium, waarbij ze meteen heel zwoel en intens de sfeer zette voor wat zou komen. De zangeres liet zich namelijk niet kennen en toonde zich een rasechte performster die de hele show het publiek rond haar vinger zou winden. Vanaf “Fear The Future” nam ze de gitaar bij de hand en al snel begon de set meer dan te rocken.

St. Vincent zou zichzelf niet zijn als ze ook niet af en toe een stukje absurditeit in de set zou steken. Zo stak ze de draak met het feit dat ze op een jazzfestival speelde en dat deed ze door haar toetsenist een stukje van een jazzstandard te laten spelen, waar ze dan enkele unieke vocals op stak. De jazzpolitie keurde dat deel alvast goed, al kan je dat van de rest van haar set ook wel zeggen. Er zat namelijk veel dynamiek in, vol uitspattingen die je niet verwachtte. Na “Cheerleader” was er bijvoorbeeld een heuse drumsolo die heel eclectisch en jazzy klonk.

Zo brak ieder nummer van St. Vincent ook strak open, en dan moest Clark zelf het publiek nog opzoeken. Dat deed ze bij “New York”, waarbij ze al crowdsurfend het nummer zong. Het zorgde er echter wel voor dat het liedje net iets te lang duurde en ook de volgende songs lieten zich iets te veel vangen in te veel gitaarsolo’s en langdradige uitspattingen. De fans lustten het toch, want er werd zowaar een moshpit geopend op Gent Jazz! Uiteindelijk zou St. Vincent wel degelijk een uitstekende set afgeleverd hebben, waarbij ze haar talent als gitariste en performer perfect in de kijker zette.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Alle recensies van Gent Jazz 2025 lees je hier.