Meggie Lennon, de zangeres uit Montréal, bouwt al enkele jaren aan een klankwereld die balanceert tussen dreampop en gelaagde softrock. Alles aan haar muziek ademt pastelkleuren, zachte gitaarlijnen en een stem die vaak meer fluistert dan spreekt. Toch zit er achter dat dromerig laagje altijd een vleugje melancholie verstopt, alsof elk nummer schuwt van daglicht maar de warmte ervan verlangt. Met Desire Days vergroot Lennon haar universum op subtiele wijze. In vergelijking met haar debuutalbum Sounds From Your Lips klinkt het allemaal net iets rijker en doordacht. Ondanks de gepolijste productie en ambitieuzere composities blijft het album soms net te licht om te blijven kleven.
De plaat opent fleurig met “My Best Self”, waar Lennons zachte stem als een leidraad door een landschap van glinsterende piano en soepele melodieën slingert. Je voelt haar verlangen om te vertragen, om zichzelf te zijn, maar ook de beste versie die ze van zichzelf kan worden. Het klinkt intiem en warm, als een dagboek dat zachtjes wordt voorgelezen. Zonder zich volledig bloot te geven, nodigt ze de luisteraar uit in haar binnenwereld, waar emoties beheerst maar voelbaar zijn. Diezelfde sfeer keert terug in “Actress”, waarin haar stem opnieuw eerder als een extra instrument in de mix zweeft, gedragen door een dromerig klanktapijt van synths en gitaar. Beide nummer zijn niet overdadig, maar elk detail voelt bewust geplaatst. Zo krijg je geen overweldigende start, wel een trage, aangename entree in haar wereld.
Soms schuift het pastelblauw gordijn dat Lennon over haar muziek legt een stukje en schijnt er iets donkerders binnen. In “Winter” voel je dat het plots zwaarder wordt, zonder ooit overweldigend te worden. De Melancholie krijgt er een diepere tint door de lage pianonoten en stromende gitaren. Er is een combinatie van weemoedige zang en slepende instrumentatie die er een soort muzikale rouwverwerking van maken. “It’s Alright” lijkt dan weer rust te willen bieden, al verraadt de breekbaarheid in haar stem iets anders. Het nummer wilt je gerust stellen, maar met broze ondertonen over twijfels en verlangen. Met al die emoties die soms donkerder omkaderd worden, laat Meggie Lennon horen dat haar dromerige stijl ook dieper durft te graven zonder aan stijl te verliezen.
Om er een wende aan toe te voegen, omarmt ze haar moedertaal in drie Franstalige nummers op de plaat. “Connexion Astrale” sluit mooi aan bij het lichtvoetigere, waar de dromerige sfeer een oppepper krijgt dankzij een funky gitaarlijn die het geheel een beetje speelser maakt. Zoals de titel suggereert, beschrijft Lennon hier op poëtische wijze het concept van hoe sterren en astrologische krachten inwerken op het menselijke leven. Daarna volgt er nog “Long Chemin No. 2” gedragen door een zachte melodie en lange gitaarstukken versterkt door viool, die samen met haar etherische zangwerk het nummer een filmische karakter geeft. De Franse taal klinkt op deze momenten als echo’s naar het verleden, iets nostalgisch dat perfect past binnen de vaak terugblikkende sfeer van de plaat. Echter wijken deze singles inhoudelijk en muzikaal niet ver af van de rest van het album, maar toch voelen ze als kleine verrassingen binnen het geheel. Zo begint de plaat het Engels en eindigt het in het Frans, als een subtiele manier waarop Lennon haar Montréalse wortels laten doorklinken.
Toch is Desire Days geen zwakke plaat. Integendeel, het is sfeervol en een mooi vormgegeven werk dat zijn plek vindt in de wereld van dromerige indiepop. De productie is piekfijn, de sfeer zorgvuldig neergezet en haar stem past perfect in de context. Het mist gewoon af en toe een tempowissel, een uitschieter of tekst die zich minder verbergt achter een nevel. Als tweede album toont Meggie Lennon dat ze haar esthetiek goed onder de controle heeft en dat ze in staat is om met beperkte middelen een intieme wereld te creëren. Wie dus houdt van albums waarin sfeer belangrijker is dan verhaal zal hier ongetwijfeld in opgaan, maar voor wie iets meer zoekt zoals risico’s of een muzikale punch, blijft deze droom net iets te netjes.
Ontdek “Winter”, ons favoriete nummer van Desire Days in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
