Doorheen de geschiedenis zijn er muziekinstrumenten gekomen en gegaan, maar de piano en gitaar zijn misschien wel de twee meest tijdloze exemplaren geworden. Beiden nemen na al die tijd vaak nog een hoofdrol in en bij Kathryn Joseph is de spotlight weggelegd voor haar piano, aangevuld met een eigenzinnige manier van zingen. Er ontstaat telkens een breekbare mix door soms orgelachtige, soms dreigende, soms zweverige klanken en zachte, haast timide zang. Het breekbare komt soms toch imposant over en op een minimalistische manier weet Kathryn Joseph soms ook aanstekelijk uit te hoek te komen. Samengevat doet de Schotse eigenlijk veel met weinig. Van haar drie langspelers werd de eerste in 2015 officieel het Schotse album van het jaar en de opvolger was voor diezelfde prijs genomineerd. Vier jaar later verscheen for you who are the wronged, dat niet genomineerd werd voor die prijs, maar wel onze persoonlijke favoriet is. Op WE ARE MADE PREY. gooit Kathryn Joseph het over een andere boeg, maar de Schotse bestuurt nog steeds hetzelfde schip en doet dat op een ijzingwekkende en zeer goede wijze.
Volgens de Schotse singer-songwriter en producer vormt twijfel een rode draad doorheen de plaat, net als het uitdagen van en het reageren op het innerlijke dier. Ze staat steviger in haar schoenen dan tevoren en dat is ook te horen. Het is zelfs al te zien als je de tracklist bekijkt. Op haar vorige plaat werden songtitels geschreven als “the burning of us all” en nu kiest Joseph voor “ROADKILL.”, waardoor de titels meteen veel steviger, agressiever en imposanter overkomen. WE WERE MADE PREY. opent meteen ook relatief stevig, met elektronische klanken. Alsof er een poort met laserbescherming open gaat en we ons door een donker gotisch kasteel bewegen. ‘I’m a wolf and you’re full of blood’, is de eerste tekst en Roodkapje zou haast in haar broek doen van de schrik. Als luisteraar heb je meteen door dat je je in een andere wereld begeeft, waar het duistere nog meer en harder aanwezig is. Kathryn Joseph injecteert meteen een hele hoop emoties in ons lichaam en we zijn klaar voor meer.
De elektronica op het aansluitende “Dark” voelt aan als een robot die in- en uitademt in een dystopische wereld, om maar aan te tonen hoe elk nummer een eigen beeld schildert. Kathryn Joseph brengt haar woede op een tedere manier en dat lijkt zo tegenstrijdig, maar de muzikante doet het gewoon kloppen. Toch pakt niet elk lied groots (in Kathryn Josephs standaarden) uit. “BEL (II)” is bijvoorbeeld een rustiger lied. Er zit wat ruis op de zang (alsof die van een oude grammofoonplaat komt) en hier en daar een pianotik die er niet thuishoort, waardoor het korte eenvoudigere lied een subtiel ongemakkelijk gevoel los weekt. Ook “Before” is wat rustiger, al bouwt het wel op in intensiteit alsof de Schotse je bij de keel grijpt en in je oor fluistert ‘Before they were gone, did you watch them burn?’. De gruwel die in de muziek te voelen is, en de afkeer in haar stem gaan door merg en been. Het zou over mensen in oorlogsgebieden, of genocides kunnen gaan, maar het kan evengoed een liefdeslied zijn. De emoties zijn zeer fel aanwezig in de muziek van Kathryn Joseph, maar de invulling ervan ligt bij de luisteraar.
Een van de hoogtepunten van WE WERE MADE PREY. blijft leadsingle “HARBOUR.”, waarop de elektronica extra hard gaat aan de hand van muziek uit meerdere lagen en beats. Kathryn Joseph creert chaos zonder de teugels echt los te laten terwijl zinnen als ‘Here’s where light keeper lost her way’ passeren. Het hakt goed binnen en smaakt naar meer. Het is een van de nummers die we meteen opnieuw zouden willen horen, nog voor het album ten einde loopt. De donkere teksten komen duidelijker over als de muziek rustiger is, zoals op “ROADKILL.” of single “DEER.“. ‘Am I the devil that rot your heart? Burn my body from end to start’ is een voorbeeld dat tot de verbeelding spreekt uit die tweede, terwijl Kathryn Joseph op “ROADKILL.” met verheven stem herhaalt dat ze alleen maar weent terwijl de muziek door onze oren dreunt. Is het soms dramatisch? Ja, absoluut, maar nooit over de top en daardoor komt het des te harder binnen.
De muziek van de laatste twee nummers klinkt wat hoopvoller. De pianoklanken hebben wat weg van die op bijvoorbeeld “Pull marine” van Isabelle Adjani. In de tekst van “CHILDREN.” verwijst Kathryn Joseph naar hoe het leven voortgaat na de dood en zelfs ‘oooh’ klinkt hier luchtiger en kleurrijker. Geen gotisch kasteel, donker bos of oorlogsveld, maar een helderblauwe lucht met wollige wolkjes. Toch wordt het niet te zoet, dus geen glinsterende regenboog, maar “CHILDREN.” zorgt na alle gruwel en donkere nummers voor een glimlach.
WE WERE MAE PREY. is een hele boterham, ondanks dat de instrumentatie eerder beperkt is. In vergelijking met eerder werk pakt Kathryn Joseph hier gigantisch groots uit en we moedigen deze evolutie in haar sound ten zeerste toe, zeker omdat het in essentie niet zoveel veranderd. De donkere en beeldende teksten worden nog altijd versterkt door de grote hoeveelheid gevoel die de muzikante in haar werk weet te leggen. Het voelt eigenlijk aan alsof Kathryn Joseph hetzelfde soort schilderijen maakt, maar op een groter doek en met een grovere kwast waardoor alles luider en harder wordt. De afwisseling tussen de grotere en de kleinere nummers zorgt ervoor dat zij die het intieme werk (zoals vroeger) verkiezen, ook aan hun trekken komen. Daarnaast zorgt het voor een dynamisch geheel waarbij het donkere op het einde plaats maakt voor iets meer hoop. Over het algemeen is WE WERE MADE PREY. echter een storm die doelgericht en efficiënt wordt aangestuurd door Kathryn Joseph, die in het oog ervan staat.
Luister naar “BEFORE.”, ons favoriete nummer van WE WERE THE PREY, in onze in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
