© CPU – Senne Houben
Belgische fans van Cage The Elephant hebben het niet altijd gemakkelijk. De Amerikaanse band lijkt ons land namelijk steevast te negeren als Europese tournees worden aangekondigd, en dus stond 25 februari bij heel wat indierockliefhebbende hartjes ongetwijfeld met een dikke stift omcirkeld in de agenda. De heren streken voor het eerst in bijna vijftien jaar – en meteen ook voor de tweede keer ooit – nog eens neer in een concertzaal op nationale bodem, en daar hadden ze een goeie reden voor. Met Neon Pill verscheen vorig jaar namelijk het album van de terugkeer, dat nu eindelijk aan het grote publiek mocht worden voorgesteld in een uitverkochte Ancienne Belgique.
Een dik uur voor showtime vond frontman Matt Shultz echter nog een tiental minuutjes de tijd voor een babbel over het maakproces van de plaat, en daar hoort wel wat duiding bij. De Amerikaan werd in de nasleep van de vorige tour namelijk opgepakt voor verboden wapenbezit, en kwam daardoor tot het besef dat hij leed aan psychoses ten gevolge van medicatie. Hij liet zich lange tijd opnemen en verwerkte zijn mentale toestand in het schrijven van eerdergenoemd album. Niet de meest behapbare boterham om over te praten, maar ondanks zijn zichtbare vermoeidheid en rush, gaf hij er graag duiding bij.
Welkom terug in Europa! Hoe voelt het om na vijf jaar afwezigheid dit werelddeel weer te doorkruisen?
Vandaag voelde het een beetje hectisch. (lacht) We zijn pas net aangekomen vanuit Amsterdam, dus er was helaas geen tijd om Brussel in te trekken, maar we hebben hier wel al fijne tijden beleefd. Dat rushen van de ene naar de andere stad hoort er nu eenmaal bij. De tour an sich is dan ook al ongelooflijk bemoedigend geweest. Gewoon dat het publiek er nog steeds is en ons telkens zo warm te ontvangt… Dat is voor mij enorm hartverwarmend.
Merk je ook dat jullie recentste plaat Neon Pill in de harten van de fans is gesloten? Hoe reflecteer je daarop nu ze bijna een jaar uit is?
De perceptie is altijd ongelooflijk geweest. Het is een album dat is gemaakt in extreem moeilijke omstandigheden en… (denkt na) Het was gewoon een erg moeilijke tijd. Dus het is een soort wonder dat we de plaat überhaupt hebben kunnen maken. Dat hij nu uit is en het goed doet, dat is meer dan een opluchting.
Zoals je zegt is er inderdaad veel gebeurd de afgelopen jaren. Voel je daardoor nu een verschil in het maken en beleven van de muziek? Is het intenser, misschien zelfs therapeutisch?
Dat denk ik wel. Ik heb het gegeven ‘optreden’ altijd iets speciaals gevonden. Op het podium verwerk je volgens mij onbewust altijd wel iets, dus therapie is zeker een juist woord. Sinds Neon Pill ook effectief uit is en we zagen wat het teweegbrengt op, en vanop, het podium, heeft dat ons de moed gegeven om ons weer een toekomst voor te stellen voor Cage The Elephant. Dat werkte anderzijds dan weer heel inspirerend.
Je insinueert dus dat er een moment was waarop je geen toekomst meer zag voor Cage The Elephant?
Dat klopt. Ik denk dat er in die specifieke periode zoveel problemen waren waar we mee moesten dealen… Dat werkte allemaal zo ontmoedigend. Het was toen bijzonder moeilijk om ons nog een toekomst voor te stellen als band.
Maar gelukkig zijn die tijden nu voorbij en mogen jullie als band beginnen uitkijken naar een twintigste verjaardag. Hoe zou je die reis nu omschrijven?
Het eerste woord waar ik aan denk ik ‘geleidelijk aan’. Een carrière ontplooit zich altijd geleidelijk aan, en dat is ook gewoon heel menselijk. Het is interessant hoe mensen het traject van een band soms zo kunnen verheerlijken; ze maken het bijna mythisch. Maar voor mij bleef het altijd heel menselijk… En het was ook wel sentimenteel. Al die ervaringen, al die fantastische mensen die je gaandeweg ontmoet… Ja, dat maakt me wel nederig. Het was een geweldige reis. Moeilijk, maar geweldig.
Zijn er dingen die je nu weet, die je graag aan de beginnende Matt had verteld?
Dat het enorm belangrijk is om te blijven geloven in hetgeen waar je initieel voor stond. En dat je dat ook nooit moet opgeven. Je moet moeite blijven doen.
En misschien ook dat je jezelf moet blijven heruitvinden?
Ik herinner me een quote van Paul McCartney die neerkwam op iets als: ‘Je kan iets dat je in het verleden maakte nooit nog echt beter maken. Maar je kan wel een andere richting uitgaan’. En dat klonk heel logisch voor mij. Woorden als ‘goed’ of ‘beter’ zijn ook maar subjectief. Maar een andere weg inslaan, dat is meteen een heel ander verhaal. Er is, zeker als band, altijd iets nieuws te ontdekken.
Maar mag ik wel zeggen dat er altijd een zekere Cage The Elephant-sound blijft terugkeren?
Zeker, dat is ook zo. Dat komt ook gewoon door het feit dat je niet aan jezelf kan ontsnappen. Als je als persoon iets maakt, zullen je vingerafdrukken er altijd op de een of andere manier op kleven. Het is dan gewoon zaak om iets nieuws te ontdekken waar je ze op kan plakken.
Als ik me het goed herinner, heb je in het verleden al eens geëxperimenteerd met artificiële intelligentie op sociale media; is dat een richting waar je in de toekomst je vingerafdruk op wilt kleven?
Dat vind ik inderdaad wel interessant, zeker in de muziek. Ik denk gewoon dat er een algemene angst is voor AI, waar ik het niet per se mee eens ben. Er is nog zoveel werk dat je zelf moet doen, zelfs als je met AI werkt. Er komt nog veel van je eigen input bij kijken. Je moet het idee zelf aan de computer geven; iets specifieks waarnaar die moet toewerken aan de hand van zijn technologie. Oké, AI kan veel, maar je eigen inbreng moet nog altijd zeer gedetailleerd en georiënteerd zijn. Ik ben benieuwd hoe dat idee zich zal integreren in de toekomst.
Ik vraag het omdat er ook online wat controverse was over of de albumcover van Neon Pill AI was of niet.
(lacht) Nee, dat was een foto van Neil Krug, een kunstenaar waar we al jaren mee samenwerken. Hij is een fantastische fotograaf, maar ik kan je helaas geen technische details geven over hoe hij het artwork heeft gemaakt. We voelden gewoon dat die foto het best bij de muziek paste.
Waar zou je Cage The Elephant tegenwoordig plaatsen binnen het rockgenre?
Ik denk dat voor mezelf, en voor de rest van de band, stijlen en genres als verschillende dialecten van dezelfde taal zijn. Dus ik weet niet of we nu een grotere rol spelen binnen de rock-‘n-roll dan op andere specifieke momenten. Uiteindelijk is het ook allemaal maar gewoon een momentopname van het dialect dat het best bij het verhaal past.
Ik weet ook niet precies hoe dat zal evolueren, maar ik denk dat het voor ons gewoon het best is om verder te doen zoals we bezig zijn. Gewoon muziek blijven maken, het dialect gebruiken waarvan wij vinden dat dat het best bij het nummer past.
Ik mag daaruit opmaken dat er aan nieuw materiaal gewerkt wordt?
In een absolute beginfase. We zijn wat aan spelen met een paar frisse ideetjes. (lacht)
Facebook / Instagram / Website
