© Nadine Gijzen
Eosine heeft de wind mee. Het viertal bracht zojuist de nieuwe ep Liminal uit en een full album staat op stapel, en dat terwijl de aandacht buiten thuisstad Luik steeds verder groeit. Vlaanderen en Nederland zullen in een kleine tournee horen dat Eosine niet voor niets tot ‘Grote Beer van morgen‘ is uitgeroepen. Tijd voor een indringend én openhartig gesprek.
Café Pepouz in hartje Luik, vlak achter de universiteit. Een gezellig etablissement, met een warme uitstraling, die je kan omschrijven als ‘actueel vintage’. Dat lijkt een tegenstelling: actueel en vintage. Maar ook Eosine verenigt vaak emoties en gevoelens die ogenschijnlijk niet bij elkaar horen… Toeval? Of over nagedacht, zoals deze jonge honden zo graag doen, over hun muziek, artwork en presentatie. Vandaag presenteren ze zich bijna voltallig: Guillaume Văn Ngọc (bas), Benjamin Franssen (drums) en natuurlijk Elena Lacroix (gitaar, zang). Alleen gitarist Dima Fontaine ontbreekt. We trappen samen af met een mooie herinnering: het niet geplande optreden op het Absolutely Free Festival, begin augustus.
‘Ja, dat weet ik zeker nog’, vertelt frontvrouw Elena Lacroix. ‘We werden een dag tevoren gebeld om in te vallen. En Guillaume kon er niet bij zijn. Juist dat heeft onze mindset voor altijd veranderd. We moesten het nu met zijn drieën gaan doen. We spraken af om met nog meer energie te spelen. Om meer ruimte te nemen, letterlijk en figuurlijk. En vooral om in het moment te zijn met het publiek.’ Elena klinkt trots, zo half verscholen onder haar leuke beanie. ‘Zo willen we het elk concert gaan doen, met die energie.’ Daarover spreekt ze geregeld met Sietse Willems, het energiebommetje van Meltheads. ‘Om een nog betere podiumact neer te zetten. Van nature ben ik namelijk heel verlegen. Zo erg, dat ik zonder instrument eigenlijk niet op een podium durf te staan. Maar Sietse dwong me om de gitaar eens te laten staan en als een echte frontvrouw interactie te maken met het publiek. En dat trucje helpt.’
© Nadine Gijzen
Voor Elena is het podium een soort parallelle wereld en een tweede thuis ineen. ‘Daar ben ik echt anders dan in het gewone leven. Ik ben stil, verlegen en ook nog best klein. Mensen zeggen dat ik op het podium veel meer ruimte inpak, echt groter lijk.’ Guillaume vult haar aan: ‘Zoals het schrijven van songs jou helpt om je verlegenheid te overwinnen, zo heb je dat ook als je live speelt.’ Elena knikt: ‘Dat is precies de reden dat ik muziek ben gaan maken. Ik ben sociaal niet zo vaardig en muziek is de manier waarop ik überhaupt kan communiceren. Ik schrijf ook over mijn onzekerheid, het introverte. Maar ik zeg ook dat het goed is, zoals het is. Iedereen heeft een eigen persoonlijkheid, met verschillende kanten, zwak en sterk. Maar dat is oké. Je moet gewoon koesteren wie je bent.’ Elena weet waar ze het over heeft: ‘De muziek heeft mij zeker daarbij geholpen. Ik ben socialer geworden en ik durf iets meer. Ja, ik voel me nu eindelijk tevreden met wie ik ben.’
Elena is nu 22 en zowel het gezicht, brein als motor van Eosine. ‘Ik ben vrij laat begonnen met muziek. Ik was zestien, geloof ik. Ik schreef mijn nummers thuis, stil in mijn kamertje. Het waren teksten over dingen die ik tegen mensen wilde zeggen, maar niet durfde.’ Toch kwam er een moment dat ze haar kamertje verliet en een podium beklom. ‘Ik ging met mijn vader naar lokale bands. En zag dat je met een kleine band je eigen songs kon brengen. Dat wilde ik ook. Ik had een paar nummers, maar nog geen band. Dus ik hing wat briefjes op in bars en zo. Zo leerde ik eerst Benjamin kennen. Hij is nu vier jaar onze drummer. Daarna ging het zoals bij veel jonge bands: muzikanten komen en gaan, en je wisselt mensen uit met andere bands. Zo ontmoetten we Dima. Guillaume kwam er pas zes maanden geleden bij. Drie dagen voor een concert stapte onze bassist plots op. En wij wilden natuurlijk gewoon spelen.’ Guillaume lacht: ‘Dus werd ik opeens ingevlogen. En ik ben meteen gebleven.’
Eosine is hiermee formeel een band, of…? Elena weet al waar dit naar toe gaat. ‘Ik componeer nog steeds alles: schrijf de teksten, doe de zang, speel alle instrumenten. De nummers zijn in principe dus klaar als ik ze naar de bandleden stuur.’ Zoals naar Benjamin: ‘Ik voeg daar soms iets aan toe, wat kleine dingetjes. Dat het net nog iets beter klinkt. En we spelen het nog heel vaak live, voordat we het definitief gaan opnemen. Dat is echt heel belangrijk voor ons.’ En in de toekomst? Elena laat het duidelijk nog open: ‘Alles gaat heel soepel en niets staat vast. Bij sommige nummers is de definitieve versie nu al echt anders dan mijn demo. Zoals in “Digitaline”: Dat heeft nu meer energie en is sneller. En het slot is nu een rauwe live versie, zoals we ook eindigen on stage. Het publiek vond het prachtig en daarom hebben we het nu zo opgenomen. We kijken wat werkt en wat niet, of nog niet. Zo blijven we evolueren.’
© Nadine Gijzen
Op 27 september is de ep Liminal verschenen, de derde op rij, of toch de tweede? ‘De eerste was gewoon een demo van mij, Obsidian (2021). Die is er officieel niet meer. Het had ook niets met wat we nu doen. Coralline (2023) is nu officieel onze debuut-ep. En we hebben heel lang getwijfeld om nu al met een full album te komen. Maar dat staat nu op de planning voor oktober 2025. De songs hebben we al, met zo’n vijftig minuten speeltijd. Ze moeten alleen nog worden opgenomen.’ We moeten het nu dus doen met de vier nummers van Liminal. ‘Twee stonden er ook op Coralline: “Plant Healing” en “Digitaline”. Maar nu compleet anders met frisse energie. “UV” en “Progeria” zijn gloednieuwe songs die er qua gevoel en energie perfect bij passen. En weet je ook hoe we aan de namen komen?’, vraagt de geneeskundestudent Elena enthousiast… ‘Nou?’ Coralline betekent koraalrif. Het lijkt een steen, maar het zijn levende organismen. Iets tussen wat vast vastligt en wat organisch groeit. Liminal is bewegend water, dat net niet kookt, net niet… Zo zijn dus organisch gegroeid naar wat we nu zijn: energiek, samen, aanwezig, urgent.’ En de titel van het full album? Ze lacht: ‘Nee, die hebben we nog niet. Daar zijn we nog druk mee bezig.’
Organisch, groei… woorden die vaak terugkomen bij deze band, die vaak wordt geafficheerd als shoegaze. Het triggert Elena: ‘Ja, ooit werden we ook vergeleken met de dreampop van Beach House. Maar wij brengen veel meer energie. Toen werd vaak shoegaze genoemd. Maar daar staan we nu ook ver vandaan, vind ik. Het is misschien shoegazy, maar geen shoegaze. Het is meer noisy, postpunk, art rock. Dat gaat eigenlijk vanzelf: hoe meer we live spelen, hoe luidruchtiger we worden. We willen ons liefst in de markt zetten als post-shoegaze. In shoegaze ligt de manier van componeren vrij vast. En daar willen we juist uit. En live keek ik inderdaad vaak naar mijn schoenen, maar nu ben ik juist heel open.’
Waar ze ook naar kijkt, Eosine weet duidelijk wat het wil. Op de ep Liminal is al een stap gezet met vier songs. De grote sprong volgt ongetwijfeld op het full album. In de tussentijd groeit de band verder, live on stage. Verder en verder, van dreampop naar shoegaze, naar…. ‘Noem ons geen dreampop of shoegaze, wij zijn post-shoegaze’. Juist ja.
Liminal wordt voorgesteld op 24 oktober in de Rotonde van Botanique en op 12 december in Reflektor. Er worden steeds nieuwe concerten toegevoegd aan de tournee. Speeldata worden gepubliceerd op de Facebook-pagina van de band.
