Albums, Recensies

Khruangbin & Leon Bridges – Texas Sun (★★★★½): Uitje om te koesteren

Samen op tour gaan kan soms onverwacht nieuwe deuren openen en kansen bieden. Zo bloeide er ook iets moois tussen Khruangbin en Leon Bridges, toen ze zich in 2018 op een gezamenlijke Noord-Amerikaanse tour begaven. Beide met een goed onthaalde debuutplaat en een nog meer bejubelde opvolger op zak, en beide afkomstig uit de staat Texas. De klik die er moet geweest zijn, zal ongetwijfeld ook veel te maken hebben met de laidback vibe die zowel in Bridges’ soul als in de exotische funk van Khruangbin terugkomt. En kijk, een hele poos later is daar zowaar een gezamenlijke ep. Niet zomaar een klein zijsprongetje dus.

De effectieve start van de samenwerking was een sessie die volgens Khruangbin ongelofelijk goed bij de stem van Bridges zou passen. Naar verluidt zou Bridges een dag na ontvangst daarvan al een versie met zijn tekst teruggestuurd hebben. Het plan was om een B-side op te nemen, maar eenmaal in de studio werd snel duidelijk dat er meer uit de samenwerking zou vloeien. Daar zijn we maar al te blij om, want Texas Sun combineert het beste van twee werelden op een schitterende manier.

Het is even wennen aan de vocale invulling van de doorgaans instrumentale muziek van Khruangbin. De soulvolle melodieën van Bridges nestelen zich echter wonderwel in de zachte instrumentatie van Laura Lee, Mark Speer en Donald Ray Johnson Jr. Het gezapig rollende “Texas Sun” trekt ons meteen mee in het verhaal van een lange autorit. Alsof we het Texaanse landschap onder een brandende zon doorkruisen met de ruiten wagenwijd open. De verhalende teksten van Bridges spelen zich als een kraakheldere film voor onze ogen af. Zo ook op “Midnight”, een zweverige dagdroom over jonge kalverliefde. In de backing vocals en secure ritmesectie herkennen we ontegensprekelijk het handelsmerk van Khruangbin.

Op ”C-side” stijgen de temperaturen nog wat meer. We krijgen wah-wah gitaren, Latijnse polyritmes en Bridges die zich van zijn meest uitdagende kant laat zien. Het nummer schept een enorm zwoele en sensuele sfeer. Bovendien voelt alles ook heel lichtvoetig aan door de warme gitaren en speelse baslijn. Qua instrumentatie past ook afsluiter “Conversion” in het warme, vertrouwelijke plaatje van voorgaande nummers. Qua thematiek gooien de Texanen het hier wel over een andere boeg. Bridges vertelt hoe het geloof hem wegtrok van een slecht leven en een enkeltje naar de hel. Het nummer is opgebouwd rond de zeventiende eeuwse hymne “At The Cross” en klinkt oprecht en eerlijk. De jarenlange ervaring van Speer en Johnson in gospelkoren zal hier ook een rol in spelen.

Texas Sun doet zijn naam dus eer aan, en klinkt effectief als een ontspannende rit onder de zon, met een horizon zo ver als je kan kijken. Maar evengoed kan je als luisteraar een eigen invulling geven aan het gevoel dat de ep opwekt. Naar eigen zeggen wilden Lee, Speer en Johnson de muziek vooral zoveel mogelijk zijn gang laten gaan, zonder zichzelf intenties voor ogen te houden. Ze moesten zich openstellen voor een lead vocal, iets wat ze normaliter niet doen en dus een kleine stap in het onbekende was. Maar als je hoort hoe achteloos en naturel beide artiesten samen flowen, zal de samenwerking even moeiteloos geweest zijn als bergaf fietsen. Maar willen we afspreken dat we volgende keer toch een aantal dorpen verder fietsen?

7 februari 2020

About Author

Frederic Beeuwsaert


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief