Live, Recensies

Mad Cool Festival (Festivaldag 3): De laatste zullen de beste zijn

© Alberto Ortega

Gisteren vond de derde en laatste dag plaats van het Mad Cool Festival. In tegenstelling tot de afgelopen dagen stond er een briesje op het menu wat zorgde voor een aangenamere sfeer op het terrein. Voor de laatste dag trok de organisatie alles uit de kast en kregen we een stevige en gevarieerde line-up voorgeschoteld.

Johnny Marr – Mad Cool Stage

© Andres Iglesias

Als Johnny Marr de openingsact van de dag is, weet je dat het een veelbelovende dag gaat worden. Deze legendarische Britse gitarist drukte de afgelopen jaren zijn stempel op de Britse rockmuziek door zijn werk bij onder andere The Smits, Electronic, The The en Modest Mouse. Ook onder zijn eigen naam zat de man niet stil en bracht hij in 2018 nog een solo album uit. Toch was het even zoeken naar het nieuwe materiaal in zijn, naar onze mening, korte set. Naar het einde toe slopen er nog “Hi Hello” en “Walk Into The Sea” tussen. We kregen dus voornamelijk oud materiaal te horen en zoals te verwachten ook enkele songs van The Smiths en Electric. Onder het motto ‘Let’s have some fun’ zette hij “There Is A Light That Never Goes Out” in en daarmee was hij al even snel verdwenen als hij gekomen was.

Bear’s Den – Comunidad De Madrid

View this post on Instagram

#bearsden #madcool2019 #quenosquitenlobailao

A post shared by laura_70 (@laura_sl_copito) on

Onze medeberen zijn in België na het uitbrengen van hun tweede plaat sterk gegroeid in populariteit. Dat resulteerde zelfs in de aankondiging van een show in Vorst Nationaal in 2020. In Spanje daarentegen is hun populariteit nog niet van de grond gekomen. De opkomst van het publiek voor hun show was nogal mager, maar dat hielt de mannen niet tegen om alles te geven. Hun imago van jongens met banjo en gitaar hebben ze met hun meest recente plaat over boord gegooid. Ook live laten ze zien dat ze diep van binnen rockers zijn. Toch komt het niet zo heel overtuigend over en prefereren wij hun andere imago. Desalniettemin werkt die extra versterking aanstekelijk, al zijn het vooral de oudere songs als “Agape” waarmee ze ons overtuigen.

Jorja Smith – Comunidad De Madrid

© Alberto Ortega

Jorja Smith bracht afgelopen jaar met Lost & Found waarschijnlijk de debuutplaat van het jaar uit. De Britse zangeres werd een revelatie binnen de soul en r&b wereld en werd door onder andere Stormzy en Drake op handen gedragen. Om haar set op te vullen maakte ze van de gelegenheid ook gebruik om “Get It Together” van die laatste te coveren. Daarnaast passeerden ook nummers van Egypt, Kyla en Sister Nancy. Toch mogen haar eigen songs hier niet voor onder doen. Haar muziek werd door de Spanjaarden omarmd als een frisse bries die opsloeg tijdens de hitte. Vooral tijdens “Where Did I Go” en “Blue Lights” zong ze iedereen naar huis.

Gossip – Mad Cool Stage

© Andres Iglesias

Na een tijdje solo door het leven te gaan, besliste Beth Ditto dat het weer tijd werd om terug op pad te gaan met haar band Gossip. De Amerikanen kregen van de organisatie een uur om op te treden maar de band hield het na veertig minuten al voor bekeken, wat zorgde voor een verwarrende sfeer bij het publiek. Nochtans had de band genoeg materiaal om die extra twintig minuten moeiteloos op te vullen. Gelukkig stelde ze ons niet teleur en kregen we wel hun grootste hits “Heavy Cross” en “Standing In The Way Of Control” te horen. Daarnaast wist Beth Ditto ons tijdens een cover van “Careless Whispers” van George Michael te vertellen dat als je lip fillers neemt, je nadien niet meer kan fluiten. Bij deze is iedereen gewaarschuwd.

The 1975 – Comunidad De Madrid

© Alberto Ortega

De meerwaardezoeker vonden we gisterenavond niet terug aan het Comunidad De Madrid podium. Wie daarentegen op zoek was naar wat fijn entertainment, was bij The 1975 wel op het juiste adres. De nummers van The 1975 lijken allemaal nogal op elkaar, op uitzondering van de saxofoon die, gelukkig, niet in elk nummer aanwezig is. Ook de inhoud van de nummers lijkt  heeft allemaal erg veel van elkaar weg. Toch zorgen de zeemzoeterige melodieën van de groep er wel voor dat we de laatste avond zorgeloos kunnen inzetten. Soms mag er al eens niet nagedacht worden en mogen we onze knop al eens omdraaien. Hun muziek is aanstekelijk en dat straalt zich ook af op het publiek. Matt Healy werd door de voornamelijk vrouwelijke fans als een God onthaalt en zo voelde hij zich ook soms. Tot het arrogante toe vroeg hij meermaals naar zijn wijn en maakte hij maar al te graag duidelijk dat hij liever naar The Cure ging kijken dan zelf op te treden. Iets waar wij wel kunnen inkomen.

The Cure – Mad Cool Stage

© Andres Iglesias

In de loop van de dag werd het al snel duidelijk naar welke band het publiek het meeste uitkeek. Overal liepen mensen, zowel jong als oud, rond in merchandise van The Cure. Zowel recente als oude T-Shirts die duidelijk vanonder het stof waren gehaald. Toch duurde het even tegen Robert Smith en co hun hoofd lieten zien op het podium. 

Van het festival kreeg de band maar liefst twee en een half uur de tijd om hun nummers op het publiek los te laten. Vanzelfsprekend hielden ze het beste voor het laatste, maar we mochten absoluut niet klagen. De band is als het ware een echte jukebox en had heus nog langer kunnen spelen. Door het publiek werden niet alleen nummers als “Friday I’m In Love” en “Boys Don’t Cry” meegezongen. Zowat de hele set fungeerde ze als backingvocals en dat deden ze met glans.  Met hun passage op het Spaanse Mad Cool Festival lieten ze duidelijk blijken dat New Wave nog lang niet dood is.

Robyn – Madrid Te Abraza

© Andres Iglesias

Voor al uw hartzeer is tegenwoordig maar één adres en dat is de muziek van de Zweedse Robyn. Ieder onder ons heeft wel al zijn eigen “Dancing On My Own” momentje gehad en gisteren werd dat een collectief moment. Niet alleen bracht ze haar klassieke sing-a-long nummers als “Be Mine”, “Dancing On My Own” en “With Every Heartbeat”. In het midden van haar set was er ook ruimte voor haar meer experimentelere kant. Tijdens “Because It’s In The Music” kregen we de nodige outfit wissel en een extra danser op het podium. Tijdens “Love Is Free” liep ze dan weer als een hond over het podium. Een ding is wel zeker, Robyn was gisteren de ideale uitlaatklep voor iedereen met een gebroken hart.

Voor wie graag geniet van de Spaanse zon en aangename muziekjes, is Mad Cool Festival een echte aanrader. Wie daarentegen niet zo gesteld is op de warmte kan beter Mad Cool Festival overslaan. Toch deed de organisatie zijn uiterste best om het publiek af te koelen. Op het terrein liepen waterspuiters rond en ook tijdens de optreden zelf spoten ze met de tuinslang over het publiek. Ook de festival uren waren hieraan aangepast, tussen 18h en 4h vonden de concerten plaats waardoor je tijdens de warmste momenten van de dag elders afkoeling kon zoeken. Toch hadden we het gevoel dat niet iedereen kwam voor de muziek. Het hele festival had een zien en gezien worden vibe. Het ging soms zelf zover dat er op sommige plaatsen een wachtrij was voor de perfecte instagram foto. Daarnaast spreekt het Engels van de organisatie tot de verbeelding. Volgend jaar nemen we alvast een “Spaans voor dummies” mee.

14 juli 2019

About Author

Katrijn Vermoesen


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter