Live, Recensies

Unknown Mortal Orchestra @ AB: De shotjes kwamen te laat

Het klonk alvast veelbelovend; een groep met Sex and Food als albumtitel in de AB op een zwoele avond in mei. Unknown Mortal orchestra trad gisterenavond aan in de hoofdstad om het publiek een mix van oude en nieuwe nummers te brengen. Wat een avond vol enthousiast heupgewieg moest worden, draaide bij tijden echter uit op een sisser. Er miste pit en UMO kon zijn publiek niet volledig ‘in the mood’ brengen.

Met vier albums op hun naam, kunnen we de band rond Ruban Nielson vrij ervaren noemen. Aangezien de Nieuw-Zeelanders album na album hun sound bijsturen en nieuwe invloeden opzoeken, is een concert van de band steeds een mix van stijlen en geluiden. Hun laatste album, Sex & Food beloofde flink wat gitaarwerk toe te voegen aan de setlist, terwijl klassiekers van hun ouder werk garant staan voor een avond psychedelische lo-fi. Benieuwd naar wat deze gedurfde mix oplevert, zorgt UMO voor hoge verwachtingen.

Het voorprogramma, dat verzorgd werd door de Schotse Makeness, deed bij tijden denken aan Caribou. De beat was voelbaar in ieder bot en het werd al heel snel duidelijk dat oordoppen geen overbodige luxe waren. Heel wat mensen bleven enkele nummers staan en bewogen mee met de zwoele en zware bas, maar er was vooral enorm veel passage in de AB. Dansbaar was Makeness absoluut, al miste er wat enthousiasme bij de Schot.

Iets na 9 komt de band rond Nielsson op het podium. Het eerste wat opvalt is hoe ontzettend warm de Nieuw-Zeelander gekleed is. Een leuk detail is wel de pet van Delirium Tremens op zijn hoofd. Hij heeft blijkbaar tijd gehad om van onze Belgische geneugten te proeven. De set wordt ingezet met hun debuutsingle “Ffunny Ffriends”. Het publiek heeft er zin in en reageert enthousiast, maar UMO geeft hen daar weinig redenen toe. De balans tussen de verschillende instrumenten klinkt zonder meer rommelig en de frêle stem van de frontman is amper hoorbaar. De band verspilt weinig tijd aan bindteksten en doet een tweede poging met “Necessary Evil”. Het nummer, dat één van de sterkhouders is van Multi-Love, wordt vrij loom gebracht. De gitaar overheerst het hele nummer en de muzikanten lijken elk op een compleet ander spoor te zitten. Verschillende keren probeert de frontman zijn fans te bekoren door een wandeling in het publiek, maar ook dat lijkt niet te baten.

De stem van Ruban Nielsson lijkt – eindelijk – wat meer aan te kunnen in “So Good At Being In Trouble”, maar ook daar blijft de chaos tussen de verschillende muzikanten roet in het eten gooien. De oordoppen worden volop uit de handtassen en broekzakken gehaald en het publiek blijft zo enthousiast mogelijk reageren, maar na drie nummers kan de band niet overtuigen. Vol energie vatten ze voor het eerst in de setlist een nummer uit de nieuwe plaat aan. “American Guilt”, een zwaar en vrij atypisch UMO-nummer betekent een duidelijke breuk in de set. De eerste helft van het nummer doet vermoeden dat de boxen van onze geliefde AB het ieder moment gaan begeven, net als de stem van Nielsson. De bandleden lassen dan ook een korte pauze in, en ieder van hen gooit een shotje drank naar binnen. Geen idee welke drank het was, maar hij blijkt wonderen te verrichten. Vanaf dan lijkt UMO een tweede adem gevonden te hebben en de volgende nummers krijgen de AB – eindelijk – warm.

UMO houdt sinds kort weer enorm van gitaren, en integreert waar het maar kan een extra gitaarsolo. Niet altijd gepast zo blijkt; de gitaarversie van “Multi-Love” kan niet volledig overtuigen, maar krijgt het publiek wel aan het dansen. Na “Not in Love We’re just High” lijkt de band helemaal zijn gading gevonden te hebben en is het publiek klaar om nog wat te dansen. Jammer genoeg is UMO op dat moment al aan het afronden. “Hunnybee” en “Everyone Acts Crazy Nowadays” toont het Unknown Mortal Orchestra waarvoor mensen naar de AB zijn gekomen. Veel te laat, jammer genoeg.

Hoewel het publiek zich zeer mild toonde en appreciatie bleef tonen, bleek de meerderheid teleurgesteld in deze set. Het kan aan de geluidsman gelegen hebben, maar laat ons dan vooral hopen dat ze een nieuwe hebben tegen hun concert op Pukkelpop in augustus. Voor deze show was de klank abominabel en een hoopgevend einde kon een reeds gezonken set niet meer laten drijven.

29 mei 2018

About Author

Yasmina Goossens


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief