Albums, Recensies

Bombino – Deran (★★★½): “Van Memphis, Tennessee naar Memphis, Egypte”

Geen muziekstijl baarde zoveel kinderen in de voorbije eeuw als de blues. Wat begon als een communicatiemiddel en uitlaatklep ten tijde van de Afro-Amerikaanse slaven in de vroege Verenigde Staten, maakte van diezelfde slaven al snel wereldsterren. Sinds de 12-bar-blues legde het genre een hele weg af. Wat akoestisch was, werd elektrisch. Wat intiem was, extravagant. Gitaren copuleerden met koperblazers en vormden jazz. Country betuigde de liefde aan de blues en schonk ons rock ’n’ roll. Jazz werd funk. Rock ’n’ roll verloor z’n ‘roll’. The Beatles en The Stones brachten pop bij het volk en de rest is geschiedenis. Sinds enkele jaren is het genre terug bij zijn roots. Met het desertrock-genre belandde de blues na een lange omweg terug in de schoot van het Afrikaanse vasteland. Van Memphis, Tennessee naar Memphis, Egypte.

Eén van de pionieren in dit genre is Bombino. De muzikant met roots in Niger vluchtte in zijn jonge jaren richting Algerije, waar hij in contact kwam met gitaarhelden als Jimi Hendrix en Mark Knopfler. Bombino, alias Omara Moctar, leerde gitaar en bracht de blues bij zijn terugkeer Niger binnen. In 2007 werd zijn gitaar hem ontnomen toen de Nigeriaanse regering het instrument verbood. Bombino vluchtte deze keer naar Burkina Faso en filmmaker Ron Wyman nam er zijn muziek voor de eerste maal naar behoren op. De bal ging aan het rollen: Bombino releasete zijn songs in 2011 op iTunes en ‘The Black Keys’-frontman Dan Auerbach liet zijn oog op de Nigeriaan vallen. Zeven jaar en vier albums later heeft Bombino met Deran nieuw werk voor ons klaar. En God wij zijn er echt niet vies van.

Bombino zingt elk van zijn songs in het Tamasheq, de taal waar het achtste lied op dit album trouwens zijn titel aan verleent. Wat is het verdomme jammer dat we geen zier van dat taaltje verstaan. Ook een vluchtige Google-zoektocht naar de betekenis van de teksten op Deran leverde teleurstellend weinig op. Jammer. Erg Jammer. We geloven nochtans dat de heer Bombino met zijn tonnen levenservaring toch wel wat weet te vertellen.

Tekstueel kunnen we u dus weinig over Deran te vertellen. Maar waar taal ontbreekt, valt muziek in. Het album blijkt de ideale mix te zijn tussen dansbare Afrikaanse volksliederen en bluesy gitaarriffs. Over het doffe gebonk van djembés klinken jolige melodieën en de zanglijn weet de luisteraar keer op keer te verplaatsen naar betere oorden. De band met folk komt heel duidelijk naar voor in nummers als “Adouagh Chegren” en “Imajghane”, dat het verhaal vertelt van het Tuareg-volk, de stam waar Bombino het levenslicht zag. Nummers als “Tenesse” en “Oulhin” ademen dan weer volop de blues.

Een puntje van kritiek is misschien dat de nummers na een aantal luisterbeurten wat ééntonig en repetitief gaan klinken. Het gebrek aan verstaanbare tekst doet hier echter een stevige duit in het zakje. Bombino heeft zich deze keer ook niet heruitgevonden: zijn vorige albums Azel en Nomad liggen enorm in dezelfde trend. Toch klinkt het album fris. Waar blues en rock bij afwezigheid van een hoop synths en electronica tegenwoordig dul en oubollig klinken, steekt een desertrock-album als Deran beide genres écht in een nieuw jasje. Dit doet Bombino echter zonder veel poespas: de riffs zijn rechtuit en ook het slagwerk gaat vooruit.

Kortom: Deran is een schot in de roos en doet ons opgelucht ademhalen: blues is nog verre van dood! We zijn ervan overtuigd dat dit album een doorbraak bij het grote publiek zou kunnen waarmaken. Bombino is deze zomer te aanschouwen op het Ottertrotter-festival, een gratis(!) festival dat al even buitenaards klinkt als de titels op Bombino’s albums en doorgaat op 23 en 24 augustus in Mechelen. Allen daarheen dus!

Facebook / Twitter / Instagram / Website

 

18 mei 2018

About Author

Arthur Deleu


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter