Albums, Recensies

EDEN – vertigo (★★★★): Zeg niet zomaar pop

EDEN, het alias van de Ier Jonathon Ng, draait al even mee in de muziekbranche. Na meer dan veertig (!) eigen nummers en zes EPs, is het moment aangebroken waarop velen hebben gewacht: de eerste plaat van multitalent EDEN. Zijn groot doorbraak heeft hij onder meer aan de Nieuw-Zeelandse popster Lorde te danken, die zich in 2016 op zijn Facebook-pagina als fan outte van het nummer “sex”. Sindsdien is er veel gebeurd: EDEN speelde shows over de hele wereld waaronder een show vorige zomer op Pukkelpop en heeft hij meer dan twee miljoen maandelijkse luisteraars op Spotify. Vorig jaar mochten we al kennis maken met de nummers “crash” en “start//end” die beiden met open armen werden ontvangen door zijn fans.

De stem van EDEN opent de plaat aan de hand van “wrong”, een minuut durende interlude die overgaat in het eerste volwaardige nummer van de plaat “take care”. Strijkers en een elektrische gitaar blijken een verassende combinatie en klinken beter dan men zou vermoeden. Zelfde formule, andere melodie en we krijgen “start//end”, een nummer dat op Spotify al meer dan drie miljoen keer werd beluisterd en vol twisten zit. Van strijkorkest tot hevige beats en bassen, bij EDEN is zo goed als alles mogelijk.

Dat EDEN vroeger dubstep muziek maakte, is te horen op “wings” waar straffe beats en akoestische melodieën in elkaar overgaan. Strakke lome beats zorgen ook in het langste nummer van de plaat, “icarus”, voor een euforische sfeer die je dopamineproductie snel naar boven drijft. Het mag bovendien ook gezegd worden, Jonathon beschikt over een klok van een stem die op de één of andere manier weet te raken.

De 22-jarige Ier zoekt en vindt op zijn debuut een evenwicht tussen folk (zoals het demoachtige “lost//found”), dubstep (“wings”) en ballades (“wonder”). Een gewaagde combinatie die een hoge dosis moed, talent en muzikaliteit vergen, maar die ook zeer effectief werken. Tekstueel zitten de nummers daarenboven heel sterk in elkaar en weet EDEN verhalen te vertellen die weten te boeien en te raken in sommige gevallen (“crash”).

Vertigo telt een heleboel hoogtepunten, denk dan maar aan het prachtig breekbare “crash” en het aanstekelijke “gold”, nummers die net zoals “forever//over” een tijdje nodig hebben om hun hele schoonheid te ontplooien. Wat de nummers nog verbindt zijn de catchy beats die blijven hangen en die op een laidback playlist niet zouden misstaan.

De grote finale van de plaat is weggelegd voor “love;not wrong (brave)” en “falling in reverse”. Vooral eerstgenoemde weet indruk te maken dankzij zijn sterk refrein en de grote diversiteit aan invloeden die er gebundelt werden. De laatste vijf minuten van de plaat worden echter met “falling in reverse” afgesloten, een nummer dat evengoed op de plaat van Radiohead kad kunnen staan.

De plaat duurt voor een hedendaagse popplaat redelijk lang, maar weet desalnietemin te boeien! Een plaat die niet diverser had kunnen zijn en die de pop wat deugddoende nieuwe frisse wind bezorgt. Een nieuwe ‘popster’ is geboren die waarschijnlijk zijn stempel gaat drukken op de popmuziek van de komende jaren.

Twitter / Facebook / Instagram / YouTube

19 januari 2018

About Author

Simon Meyer-Horn


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief