Albums, Recensies

St. Vincent – Masseduction (★★★★½): Met uitgelopen make-up in de spiegel staren

Gekke meisjes worden groot. Toen Annie Clark in 2007 haar neus voor de éérste keer aan het venster stak met haar debuut Marry Me, zette ze de indierock scène op stelten met nummers die ze al schreef toen ze achttien jaar was. Nu is Annie ondertussen 35 geworden, heeft ze vier albums onder de arm en beitelde ze eigenhandig haar plekje in diezelfde indierockscene uit. Dat is wel het minste wat je kan zeggen van iemand die op haar eigenwijze manier de grenzen van pop, rock en electro doet vervagen en zelfs haar eigen signature gitaar heeft. Op haar nieuwste plaat Masseduction eist die gitaar niet zo vaak de hoofdrol op. Integendeel, St. Vincent doet aan introspectie, verleiding en soms allebei op hetzelfde moment.

Zo groots en vol vertrouwen als St. Vincent klonk op haar vorige plaat, zo schuchter en smachtend begint ze op haar nieuwe Masseduction. ‘You and me, we’re not meant for this world,’ jammert ze in opener “Hang On Me” terwijl ze tot rede komt met haar eigen te kortkomingen: ‘I can’t stop the taxi cab from crashing.’ Dat gevoel sijpelt door in zowat ieder nummer op de plaat. Op “New York” horen we haar zelfs letterlijk treuren ‘I have lost a hero, I have lost a friend.’ Het is een gevoelige kant die we maar zelden van Annie Clark te horen (en te zien) kregen. Op haar vorige plaat kregen we eerder het personage St. Vincent te zien: de sterke vrouw op de troon met haar wilde haren en stoere poses. Op Masseduction toont ze een heel ander gezicht: eentje die met uitgelopen make-up naar zichzelf in de spiegel staart en zich afvraagt waar het allemaal is kunnen mislopen.

“Pills” begint als een felgekleurde aanklacht tegen overmedicatie maar schakelt halverwege wat gas terug. Een saxofoon (gespeeld door Kamasi Washington nota bene!) en tempowisseling transformeert het nummer van bubblegumpop naar een slepende en meeslepende climax. Het is niet de eerste en ook niet de laatste keer dat Annie Clark ons op het verkeerde been zet. Niets is zeker en nummers kunnen op elk moment een andere wending nemen. Op het titelnummer horen we dan voor een eerste keer haar kenmerkende gitaar gieren. Hoewel Annie Clark een geweldig getalenteerde gitariste is, bouwt ze haar nummers niet op (of rond) gitaarriffs maar eerder rond stevige drumbeats.

Het hyperkinetische “Sugarboy” gebruikt dan weer een melodietje dat wat later in “Los Ageless” geperfectioneerd wordt. Daar verpakt Clark haar kritiek op de schoonheidsindustrie dan weer in stevige gitaren en glimmende poprock. Al toont de zachte outro dan weer haar gevoelige kant. ‘I try to write you a love song but it comes out a lament,’ fluistert ze terwijl het nummer langzaam uitdooft.

Het is geen toeval dat de twee steden op de plaat New York en Los Angeles zijn. Annie Clark ruilde ook eventjes de drukke wolkenkrabbers van The Big Apple voor de heuvels van Hollywood. Een kortstondige relatie met Hollywoodactrice en model Cara Delevigne vormde wellicht de basis voor de eerlijkere en emotionelere nummers op Masseduction. Ook al wil Clark tijdens interviews niet in haar kaarten laten kijken, er valt op “New York” en “Happy Birthday Johnny” niet naast de verwijzingen te kijken. Hoewel ze met ‘I have lost a hero’ eerder op Bowie, Prince en zovele andere betreurde muziekgoden doelt, toch voelt het nummer veel persoonlijker aan dan we van haar gewoon zijn. Een simpele piano, geen extravagante gitaren of songstructuren: gewoon simpelweg Annie.

Hoewel haar videoclips een nieuw personage naar voor brengen (de ietwat fake plastic versie van St. Vincent), vindt ze met haar nieuwste album zichzelf niet opnieuw uit. Het is eerder een logische evolutie van al haar vorig werk. De gitaren en synths springen nog steeds alle kanten op zoals ze dat op Strange Mercy en St. Vincent ook deden. Alleen lijkt Annie Clark die formule te perfectioneren op Masseduction. Het album is amper veerig minuten lang en klinkt enorm gebald en propvol ideeën.

Haar tour (die op 23 oktober ook België aandoet) doopte ze “Fear The Future”. Het gelijknamige nummer is een onversneden brok science fiction rock waar St. Vincent een patent lijkt op te hebben. Ze goochelt met feedbackpedalen en gitaarloopjes terwijl ze haar angst voor de toekomst op tafel gooit. Ze zou er liever van weg lopen dan haar toekomst onder ogen te zien. Doorheen heel het album krijgen we zo een subtiele inkijk in de psyche van Clark. “Slow Disco” levert ook exact wat je van de titel zou verwachten. Ze wisselt gitaren voor stemmige violen en weet ons mee te slepen met een trage ballade. ‘I feel like an inland ocean, too big to be a lake, too small to be an attraction,’ zingt ze op de emotionele en donkere afsluiter “Smoking Section”. ‘It’s not the end,’ geeft ze nog mee voor ze alleen aan de piano het slot akkoord van de plaat voor haar rekening neemt.

De nieuwste plaat van St. Vincent is haar beste tot nu toe. Zowat alle elementen uit haar vorige plaat komen op Masseduction samen tot een geweldige mengelmoes van stijlen, tonen en emoties. Van een glimmende popsong als “Los Ageless” naar gevoelige pianoballades en terug. Ze ruilt haar warrig hoofd voor gestileerde chaos en weet die te verpakken in een blinkend plastiekje.

Masseduction verschijnt op 13 oktober en op 23 oktober staat St. Vincent in de Ancienne Belgique.

13 oktober 2017

About Author

Jasper Verfaillie


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief