Liefde komt in heel wat vormen voor, maar in de muziek lijkt romantiek toch nog altijd de meeste aandacht op te eisen. De liefde tussen vrienden krijgt veel minder vaak een hoofdrol, en daar brengt de Brusselse schrijver, muzikant en performer Ella Salvador Dalemans met De Pauw en de Pauw verandering in. De ep vormt het tweede deel van een drieluik waarin ze vanuit feministische reflecties op zoek gaat naar andere manieren om over liefde te vertellen. De muziek ontstond oorspronkelijk voor een performance en werd opgebouwd rond de teksten, waarna drummer Casper Van De Velde en saxofoniste Adia Vanheerentals er hun improvisaties aan toevoegden. Het resultaat bestaat uit zeven Nederlandstalige muzikale gedichten waarin Salvador op een bijzonder eigenzinnige manier met elektronica, jazz en experimentele pop speelt.
Opener “Hijskraan” laat meteen horen hoe mooi die combinatie kan klinken. Allerlei subtiele geluiden lijken aanvankelijk wat vreemd naast elkaar te staan, terwijl korte saxofoonstoten voor extra kleur zorgen. Wanneer er wat ruis opduikt en Salvador begint te zingen, valt alles samen. Haar zachte, hoge stem is heerlijk om naar te luisteren en geeft het nummer een bijna filmische sfeer. Op de achtergrond verschijnt een vervormde tweede stem en halverwege komt er steeds meer beweging in de muziek. De elektronische klanken beginnen te sprankelen, het tempo gaat omhoog en een stevige beat maakt het geheel nog wat speelser. Het is knap hoe Salvador al die verschillende elementen samenbrengt zonder dat het rommelig wordt. Op “Bolle spiegels” krijgt haar zang vervolgens meer ruimte en wordt de sfeer iets minder dromerig. Vooral het refrein springt eruit, waarin glitchachtige geluiden en een mooie melodie elkaar aanvullen.
Wat De Pauw en de Pauw zo aangenaam maakt, is dat Ella Salvador zich nergens aan een vaste structuur lijkt vast te houden. Op “Regenboog” speelt ze opnieuw met verschillende tempo’s en elektronische details, tot halverwege een vrolijke beat opduikt die onmiddellijk een glimlach op je gezicht tovert. De muziek heeft iets lichts en onvoorspelbaars, maar blijft tegelijkertijd enorm toegankelijk. Ook “Hey” past mooi binnen dat geheel, al horen we hier geen traditioneel zanglied. Salvador maakt er een korte collage van telefoongesprekken met vrienden van, waardoor de vriendschapsliefde waarover de ep gaat heel tastbaar wordt. Daarna zorgt “Flubberlife” voor een van de speelsere momenten. Haar hoge stem klinkt warm en bijna kinderlijk enthousiast, zeker wanneer ze het refrein met een zekere uitbundige kleur geeft. De koelere toetsen zorgen voor een fijn contrast en tegen het einde wordt er opnieuw volop met vervormingen en haperende zang geëxperimenteerd.
Met “Geen hondjes” krijgen we misschien wel het intiemste moment van de ep. Salvador zingt over alledaagse handelingen op zo’n beeldende manier dat je de situaties bijna voor je ziet. De instrumentatie blijft eerst eenvoudig en zacht, waardoor haar stem nog meer tot haar recht komt. Langzaam worden de klanken donkerder en neemt ook het tempo toe, zonder dat het zijn kwetsbaarheid verliest. Het is een mooi voorbeeld van hoe ze met relatief weinig middelen toch heel wat emotie weet over te brengen. Afsluiter “Paardenbloemen” kiest vervolgens opnieuw voor een avontuurlijkere aanpak. Het tempo wisselt voortdurend, stevigere beats duiken op en een Engelstalig fragment zorgt voor een onverwachte wending. Ook klinkt er iets wat aan een mondharmonica doet denken. De track wijkt wat af van de rest, maar vormt daardoor net een interessant einde van een ep die zich nergens laat vastpinnen.
Wat vooral blijft hangen, is hoe vanzelfsprekend Salvador haar verschillende ideeën laat samenvloeien. Haar poëtische Nederlandstalige teksten, de zachte zang, de improvisaties en de elektronische experimenten versterken elkaar zonder dat één element voortdurend de bovenhand neemt. Soms klinkt het geheel wat onvoorspelbaar, maar net daarin schuilt haar charme. Bovendien voelt de muziek heel beeldend aan, alsof ieder nummer zijn eigen kleine wereld vormt. We schrijven misschien nog te weinig over dit soort experimentele muziek, zeker wanneer die zo toegankelijk wordt gebracht. De Pauw en de Pauw bewijst dat je niet binnen de vertrouwde structuren hoeft te blijven om iets moois en meeslepend te maken. Een bijzonder fijne ontdekking en vooral een artieste om in de gaten te houden.
Ontdek “Geen Hondjes”, ons favoriete nummer van you made me / skin on linen in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
