© CPU – Ine Van Baelen
Marble Sounds heeft er al een druk jaar opzitten. Het project van Pieter Van Dessel toerde in het voorjaar langs culturele centra in België, Nederland en Duitsland, in de zomer volgde een reeks openluchtconcerten en festivals en nu is de band alweer bezig aan een herfsttournee, hoofdzakelijk opnieuw in Belgische zalen, met een enkel uitstapje naar Nederland. Met deze najaarsreeks lijkt de promotie voor de meest recente plaat Core Memory eindelijk bijna helemaal afgerond. Voor Marble Sounds de winter in duikt, wilden we de band nog een keer live aan het werk zien. We zochten hen op in Poppodium Gebouw-T, het lekker knusse zaaltje in Bergen op Zoom dat als een betonnen doos is neergepoot in een voormalig militair complex, en dat bekendstaat om zijn heerlijke akoestiek. Bovendien is de locatie vrij vlot bereikbaar: op amper drie kwartier rijden van zowel Antwerpen als Rotterdam.
Het voorprogramma was in handen van de Antwerpse indierockband Bed Rugs. Dit collectief verraste jaren geleden met enkele platen vol psychedelische rock, pop en avontuurlijke ritmewisselingen. Na een stilte van acht jaar brachten ze dit voorjaar plots het album Good Hands uit, met nieuwe nummers van de hand van Yannick Aerts en Stijn Boels (beiden gitaar en zang). Drummer Noah Melis, die de voorbije jaren vooral erg actief was als toetsenist bij Borokov Borokov, hield zich deze keer op de achtergrond en ontfermde zich over de mix, de instrumentatie achterlatend in even goede handen.
Good Hands bevat exact tien songs, en dat is toch bijna drie keer minder dan op de vorige plaat van Bed Rugs. ‘Minder is meer,’ zei ons grootmoeder vroeger altijd, daarmee onbewust Philip Glass citerend, de klassieke componist die in zijn stukken simpele patronen herhaalde en zo mee de basis legde voor de minimal music. En laat dat minimalistische nu net het perfecte raakvlak zijn tussen Bed Rugs en Marble Sounds: beide bands bouwen hun muziek rond herkenbare, repetitieve structuren – al doen ze dat, anders dan Philip Glass, natuurlijk binnen het universum van de popmuziek. Aan die structuren voegen ze vervolgens ritmische en harmonische variaties toe, die samen zorgen voor een hypnotiserend en vaak groots effect. De sound van Bed Rugs blijft wel een stuk hoekiger. In de psychedelische koorarrangementen op het podium zindert vaak de samenzang van The Beatles door (denk aan Revolver of Abbey Road, of aan het nummer “We Love You” van The Rolling Stones – geen wonder, want in het achtergrondkoortje hoor je ook daar prominent de stemmen van Lennon en McCartney). De elektronica trekt de muziek van Bed Rugs evenwel resoluut weg uit de sixties en haalt die helemaal binnen in het heden. De band speelde eerst drie oudere nummers, waarvan twee uit Hard Fun Grand Design, en daarna een hele reeks nieuwere, met tussenin – nog verder teruggaand in de tijd – hun grootste hitsingle “Specks”. “Pleasure & Guilt” en “The Power Runs Ripe”, de beide singles uit Good Hands, speelde Bed Rugs vlak na elkaar.
Tien nummers op een plaat. Het lijkt inmiddels een fetisjgetal te zijn geworden in de entourage van Bed Rugs én van Marble Sounds. Marble Sounds zet traditioneel doorgaans tien songs op een album, en ook Core Memory telt exact dat aantal nummers, die alle gaan over sleutelherinneringen in het leven van Pieter Van Dessel. Waar eerdere albums volop inzetten op piano en rijke strijkersarrangementen, vormt Core Memory een meer elektronische, meer puntige popplaat. Wat van die opnamesessies overbleef, werd vervolgens begin dit jaar bijkomend verzameld op de EP More Memory, met in de titel één letter verschil. Pieter Van Dessel blijft benadrukken dat de erfenis van de jaren tachtig van groot belang is geweest voor de nieuwe songs. Voor het doek openging weerklonk daarom zowaar “Broken Wings” van Mr. Mister door de zaal, die vrolijk kleurde bij de aanblik van een lange rij lampjes. Live wordt Pieter Van Dessel bijgestaan door een ijzersterke band: Gianni Marzo, duivel-doet-al en begaafd gitarist, Gerd Van Mulders (bas, trompet en bugel), Brecht Plasschaert (toetsen en synths), Mattijs Vanderleen (drums) en Renée Sijs, die inmiddels ook al tien jaar bij de band zingt en dat hypnotiserend mooi doet.
Wie platen maakt, stuurt songs de wereld in. Sommige tracks blijven verborgen in de groeven van een album, andere groeien uit tot bescheiden radiohits, een enkel nummer wordt een heuse klassieker. In het geval van Marble Sounds is dat laatste het lot van “Leave a Light On”, een song die live nooit mag ontbreken en dat dus ook vanavond niet deed. Daaromheen kregen een boel nummers uit Core Memory een plek in de zeventien songs lange setlist, die smaakvol werd aangevuld met parels uit de vijf overige studioalbums. “When The Cool Kids Ruled” kwam uit de nieuwe EP. Van Dessel droeg het nummer expliciet op aan jongens die vroeger in de basisschool bij het voetballen nooit als eersten werden gekozen. Een verrassing was “The Time To Sleep”, een nummer uit de debuutplaat dat de band al heel lang niet meer had gespeeld. De song brak open in een prachtige rockballade met een bezwerend pianomotief.
Melancholie is altijd het handelsmerk van Marble Sounds geweest, en die sfeer bleef ook in Bergen op Zoom overeind. Melancholie is echter niet hetzelfde als neerslachtigheid; het kan juist iets heel aangenaams zijn, en in het geval van Marble Sounds zelfs iets opwindends. Zeker wanneer uptempo nummers als “Not All Is In Vain” – met een vibe die ergens doet denken aan Moby – en “Hear Me Talking” de set optillen naar een spervuur aan sierlijke popdeuntjes. Toch zal Marble Sounds nooit plat hitparademateriaal worden.
Hoewel je de naam van Philip Glass zelden in recensies tegenkomt, kun je de crossover tussen rock, pop en neoklassiek toch moeilijk duiden zonder de link te zien. Dat is bij Marble Sounds ook niet vreemd, gezien Van Dessels parallelle activiteiten als componist voor film- en televisiesoundtracks. De intro van “Give Or Take A Few” – dat de bandleider trouwens expliciet opdroeg aan Vanessa Carlton – knipoogt zelfs heel expliciet naar Wim Mertens’ “Close Cover”. Veel van de nummers, waaronder “Tout et Partout”, kregen een engelachtige achtergrondzang mee. De engel van dienst bleek Renée Sijs te heten. Bewaard bleven ook de bewust valsklinkende intro van het verder uptempo en geweldige “Happening” en het robotachtige stemgeluid in “Axolotl”, dat inderdaad gaat over de in het water levende salamander die zijn hele leven in het larvenstadium blijft en uniek is om zijn vermogen om verloren lichaamsdelen, zoals pootjes, kieuwen of zelfs stukjes van het hart en de hersenen, volledig te laten teruggroeien. Van Dessel beschreef het plastisch in zijn bindtekst. Niet AI, maar kennis van de Axolotl kan de mensheid redden! Opvallend is ook dat de meeste nummers op Core Memory eindigen met een fade-out; op de planken moet je daar als band een live-slot voor zien te verzinnen en dat is een aparte opdracht, die wonderwel telkens passend werd opgelost.
‘Aan alles komt een einde,’ zei ons grootmoeder vroeger ook vaak. Maar na het einde van de show trakteerde Marble Sounds het publiek nog op twee bisnummers. “Soon It’ll Make Us Laugh” was geen verrassing, wel het nieuwe nummer dat ze daarvoor speelden en waarin Van Dessel uitpakte met een Eels-achtige zang. De song bleek “Firewall” te heten en zou weleens deel kunnen uitmaken van een volgend album. Na de bisnummers was de show onherroepelijk voorbij. De tegeltjeswijsheid dat aan alles een einde komt geldt zo onderhand ook voor de volledige tournee rond Core Memory. Het wordt inderdaad stilaan tijd voor iets nieuws. Uitkijken dus naar wat 2027 zal brengen voor Marble Sounds. In “Firewall” vingen we een glimp op van hoe de verdere evolutie eruit zou kunnen zien. De creatieve vlam van Pieter Van Dessel is duidelijk nog lang niet gedoofd. De toekomst ziet er dus veelbelovend uit. Benieuwd hoe melancholisch en hoe energiek die zal zijn.
Marble Sounds is op 16 oktober nog te zien in Lessen en daarna, op 13 november, in Harelbeke, 14 november in Bilzen-Hoeselt, 19 november in Beveren en 26 november in Aarschot.
Setlist:
Listen From The Start
If You Would Prove Me Wrong Now
When The Cool Kids Ruled
Nothing to Get Over
Said So
An Emotional High
The Time To Sleep
Leave a Light On
Tout et Partout
Hear Me Talking
Happening
Give or Take a Few
Axolotl
Not All Is In Vain
A Place To Call Mine
Firewall
Soon It’ll Make Us Laugh
