Als we in Gent op zoek zijn naar een ferme portie gitaargeweld, trekken we vanzelfsprekend op queeste naar de Vlasmarkt. De verlichtende ervaring die we daar aantreffen bevindt zich niet in de Sint-Jacobskerk, maar wel in de omliggende danscafés en muziekcentra. Daar laat de Kinky Star bijvoorbeeld elk jaar een JonGeduld-selectie haar muziek verder ontplooien, en vorig jaar hoorde ook Bonakar daarbij. De band schommelt tussen genres, waardoor er een interessante mengeling ontstaat van een goeie kwak punk, een snufje psychedelische rock, een vleugje stoner en een toefje garagerock. Ongezien is die mix wellicht niet meer, maar ze werkt wel.
De band bracht hier en daar al wat uit, in 2024 bijvoorbeeld de dubbele single “K.O.”, en een jaartje later “Saint Vicious”. Nu rondt het jonge geweld het geheel af met een debuutalbum; nadat ze er al een tijdje op hadden zitten broeden, bracht Bonakar eindelijk The Sauce uit. Met elf nummers trapt de band fiks tegen de schenen van het systeem; we springen van aanklacht naar aanklacht, de ene al wat ludieker dan de andere. Zo gaat het ene nummer de vleesindustrie te lijf, terwijl het andere mikt op autoritair gedrag. Hoe de genres ook wisselen, het tempo blijft stuwend, met daverende bassen en schurende gitaren.
The Sauce wordt ingeleid door een ietwat bizar intronummer, een trend die we steeds vaker zien op platen. “Yer In Fer It Now” heeft iets onheilspellends, met zijn zware baslijn, aanzwellende drums en een galmende gesproken introductie. Ongeveer halfweg barst het nummer los: het onheil is gearriveerd. Veel verstaan we er op den duur niet meer van, maar dat hoeft ook niet. Het is een veelzeggende indicatie van wat je te wachten staat als je verder luistert. Of een intro daar echt nodig was, daar kan je over twisten, maar het zet zeker en vast de toon.
We schakelen met genoegen over naar “K.O.”, dat alle kans maakt om een hitje te worden. Het is aanstekelijk, het is dansbaar, het is rock-’n-roll. De pakkende gitaarriff katapulteert ons terug naar de skaterpunk van de vroege jaren tweeduizend, waar het destijds naadloos in de afspeellijsten zou passen. Op het eerste gezicht is het misschien een van de bravere nummertjes op de plaat, maar dat wordt goedgemaakt door een zwierende gitaarsolo; we zijn mee! Vervolgens krijgen we op het intensieve “AIRGUN”, dat eerder dit jaar verscheen, een aantijging tegen de vleesindustrie voorgeschoteld. Die wordt vergezeld van een bijna motorische hyperkinesie op de drums, ongeveer honderd glissando’s op de bas en de onontbeerlijke knipoog naar Morrissey.
De trend van het buitenissige houdt aan, zo ook op “FRENCH GUYS TALKING”. De aftrap gebeurt met een allure gelijkaardig aan die van Queens of the Stone Age, gevolgd door een gitaarlijn die het geheel de hoogte intrekt. Dit alles wordt aangevuld met een heleboel gebrabbel, op z’n Frans. Nog meer buitensporigheden vinden we terug op “DOUBLE VISION NIGHTMARE”, ditmaal in een iets andere vorm. Het nummer komt namelijk behoorlijk gefragmenteerd over. De combinatie van het hiphopgehalte van de slapbas, een drum die dan weer naar stoner leunt en een gitaar die hardrockriffs produceert, komt wat verwarrend over. Enerzijds is het misschien iets te veel van het goede, anderzijds kan je het ook interpreteren als een knipoog naar Beastie Boys.
En het is nog niet gedaan met de veelzijdigheid! Op “CHAIRMAN” wordt er een eerder psychedelisch kantje opgetrommeld met een wah-wahpedaal, een stankface-waardige baslijn, en een tekst die vrij tot zeer weinig steekhoudt. Da’s punk, kan je stellen, en die wint hier de stoelendans der genres. Ook het nummer “FREUNDSCHAFT” schreeuwt punk. Een hoog opgedreven tempo, een vette bas en overstuurde gitaren schudden hier de hand. Erg vriendschappelijk klinkt het niet meteen, maar het nodigt in elk geval wel uit tot een gezellige moshpit.
Op “THE ONLY” toont Bonakar dat het ook technisch zijn mannetje staat. De verschillende technieken passen misschien niet allemaal als gegoten in elkaar, maar zijn afzonderlijk wel om trots op te zijn. De drumroffels zijn zo strak op tempo dat ze je oren kietelen, en een smerige shred op de gitaar maakt ons heerlijk nostalgisch. Datzelfde nostalgische gevoel keert terug op “AUTHORITARIAN GIRL”, ditmaal in de vorm van een postpunkschijf (misschien zelfs posthardcore) die niet vies is van wat lawaai. Het talk-singing doet ons onvermijdelijk denken aan IDLES, of aan Fontaines D.C. op hun debuutalbum Dogrel.
Hier en daar zit er nog een losse draad in: niet elke uitstap landt even stevig, zoals op “DOUBLE VISION NIGHTMARE”, en soms voelt de genremix meer als een opsomming dan als een geheel. Maar Bonakar speelt met zoveel branie dat we dat graag door de vingers zien. The Sauce is rommelig, luid en vooral bijzonder plezant, en dat is geen slechte start voor een debuut. We zakken dan ook met plezier af naar de Vlasmarkt voor de releaseshow; allen naar Trefpunt op 15 oktober!
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “K.O.”, ons favoriete nummer van The Sauce, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
