Vreemd en mooi, zo omschrijft de Schotse Selkie – die haar artiestennaam ontleent aan de lokale mythologie – haar muziek. De naam mag misschien nog net zo onbekend klinken als het verhaal van de zeehond die zijn huid kan afwerpen om als mens aan land te gaan, maar laat dat geen reden zijn om je niet onder te dompelen in de ambient pop met een elektronisch randje van de artieste. Op inWaves neemt Selkie je mee naar een periode waarin ze terug vertrouwen moest zoeken in haar stem en lichaam, maar horen we vooral ook de natuur een belangrijke rol spelen.
Met “Dream Wheels” kent inWaves meteen een uiterst voorzichtig en rustig begin. Het lijkt erop dat het geluid vanuit een zeer grote diepte opborrelt naar het oppervlak, waardoor het geduld van de luisteraar enigszins op de proef gesteld wordt. Anderzijds moeten we ruim twee minuten wachten vooraleer de eerste woorden als een zomerbriesje voorbijwaaien. Zo dun en zacht dat ze bijna onwerkelijk aanvoelen en als een fluistering over onze huid blijven plakken. Terwijl de tijd tot een element uit het verleden lijkt te behoren, neemt Selkie ons mee naar een zachte wolk waarop het bijzonder fijn vertoeven is.
Hoewel de Schotse duidelijk voor het ambient genre kiest, kenmerkt ze haar muziek net door daar ook zanglijnen over te leggen die in een adem kalmte uitstralen. Zo wordt het allemaal net wat minder vaag en ongrijpbaar voor de luisteraar. “Swimming” is een duidelijk verlengde van de ideeën waarmee Selkie aan haar avontuur begon, maar voelt toegankelijker aan door de zang die bij momenten aanleunt bij het etherische geluid van AURORA. Het is in die richting dat de Schotse op haar ep steeds verder beweegt. Zo klinkt “Gold” zowaar als een indiepopliedje dat echoot tussen bergtoppen die af en toe de wolken tegenhouden. Gezien de lang uitgesponnen nummers ligt het tempo niet meteen heel hoog, maar dat lijkt net voor een vleugje magie te zorgen tussen alle klanken die bijna tastbaar klinken.
Op “Heartspeak”, dat eerder als single verscheen, kiest de Schotse ervoor de instrumentatie in een klein hoekje te duwen en daar slechts heel af en toe een beroep op te doen. Daarmee onderstreept ze plots heel duidelijk het maakproces van inWaves, namelijk de zoektocht naar vertrouwen in haar eigen stem. Terwijl we dat vertrouwen horen groeien, lijken maskers af te vallen en voelt het alsof Selkie zorgvuldig de klanken uitkiest die haar boodschap kracht bij zullen zetten. Als laatste krijgen we nog “Lick The Sun” voorgeschoteld, een kleine viering in alle mogelijke betekenissen van het woord. Na een duistere periode voel je Selkie snakken naar licht en ook muzikaal beweegt alles richting een lichte energiebron. Het vuur wordt voorzichtig aangewakkerd en de wereld lijkt al zijn kleuren weer te tonen. Grijze filters maken plaats voor warmte en gedurende vijf minuten neemt de artieste alles mee wat op haar pad komt. Het resultaat is een meeslepende elektronische productie die rust op een continue flow en beats die zich als luchtbellen naar het oppervlak bewegen. Eens traag, dan weer als een golf die ons dreigt te overspoelen, houdt Selkie de dynamiek van haar song onder controle met haar stem en dat is een schouwspel dat we wat ons betreft nog veel vaker willen horen.
Selkie onderzoekt op inWaves haar eigen kracht en toont daarbij meteen ook het belang van tijd en ruimte in songs. Net door genoeg ademruimte te laten voor de luisteraar, kan die zelf een persoonlijke band ontwikkelen met de muziek. In amper zes tracks groeit en bloeit de Schotse open tot een bloem die haar wortels stevig in de aarde heeft gegraven. Fijn, licht en toch met een vleugje mysterie vallen alle puzzelstukjes uiteindelijk toch in elkaar.
Ontdek “Lick The Sun”, ons favoriete nummer van inWaves, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
