John Flansburgh en John Linnell brachten als het duo They Might Be Giants hun eerste lp met dezelfde naam uit in 1986. Iedereen noemt ze eenvoudigweg The Johns en ze hebben zelfs ooit aan James Ensor een liedje opgedragen met de fantastische titel “Meet James Ensor“. In 2015 bracht het tweetal elke week een nieuw lied uit en je moest gewoon bellen naar een gratis nummer en dan kreeg je dat liedje na de ringtoon te horen. Die telefoonlijn bestaat nog steeds trouwens: (844) 387-6962. Speciale gasten wel, The Johns. De Amerikaanse vrienden hebben al een heleboel lp’s uitgebracht en Flood uit 1990 is daarvan zonder twijfel de populairste. Zelf vinden we Lincoln uit 1988 en zeker John Henry uit 1994 hun beste platen en als we twee schijven mogen aanraden, zijn dat “Stomp Box” en “Ana Ng“. Ziezo, de eerste alinea is bijna een feit. Gewoon nog even melden dat er met Eyeball een verse ep aan het experimentele firmament is verschenen.
De muziek van het tweetal is best te omschrijven als eclectische avant-garde die schijnbaar met haken en ogen in elkaar werd gecomponeerd. Er zitten dikwijls rockelementen in, maar het kunnen ook kinderliedjes worden of croonermuziek met elementen van operette. Of punk die uit de zonnige Caraïben zou kunnen komen. Enfin, in een hoekje laten drummen, daar doet They Might Be Giants niet aan mee. “Eyeball” is het meest vintage Giants. Het lijkt alsof het tweetal maar een beetje aanmoddert, ergens in een lade nog een tekst vindt en die dan maar op de muziek legt. Het zijn precies te veel woorden, maar het past nog net. Het is, zoals dikwijls, een kort nummertje met een bijna kinderlijk melodietje en veel verschillende laagjes. Classic Giants dus.
“The Glamour of Rock” is uiteraard iets helemaal anders. Nogmaals, The Johns plukken vruchten uit verschillende soorten muziekstijlbomen om er nadien hun eigen compote mee te maken. Hier wordt er duchtig gecroond, maar de twee Jannen hebben daar helemaal de stem niet voor. Het klinkt best vals, maar dat is gewoon de bedoeling van de dikke vrienden. Als je een rockster bent, moet je zelf niet meer de was doen volgens Flansburgh en Linnell en dat is weer de geestige sterkte van de twee artiesten. Het slaat op niet veel, maar het klopt wel. En ja, het is gewoon grappig dat ze die gedachte verwerken in een ultrakort liedje van hoop en al anderhalve minuut.
En het derde en laatste liedje dan? Alweer totaal iets anders, wat hadden we gedacht? “Peggy Guggenheim” begint heel normaal met wat coole drums, maar verpopt al snel tot een nummer dat de intro had kunnen zijn van een detectiveserie uit de jaren tachtig of zo, denk bijvoorbeeld aan een reeks zoals Magnum, P.I. Daarna gaat de hele santenboetiek een tikkeltje sneller en zie je zo Tom & Jerry of Wile E. Coyote & the Road Runner voor je oogleden schuiven. En waarom is de titel dan een van de grote mecenassen van de hedendaagse kunst? Eerlijk, geen idee. Meestal begrijpen we compleet niet wat de band eigenlijk bedoelt, maar ook dat appreciëren we zo aan John en John. We maken er ons eigen verhaaltje wel mee.
Oh ja, er is nog een remix van “Eyeball”, maar dat is niet echt het vermelden waard. En dat is zeker niet slecht bedoeld. Lang verhaal, kort: geen hoogstaande kunstwerkjes deze keer, maar zeker een aangename aanvulling van het gigantische oeuvre van zij die reuzen zouden kunnen zijn. Verrassing nog met de aankondiging van een vers album binnenkort, maar meer weten we zelf ook niet op dit moment. Zouden ze zelf al weten? We houden onze verrekijker alvast in de aanslag voor meer informatie binnenkort.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Peggy Guggenheim”, ons favoriete nummer van Eyeball in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
