© Anton Coene
RAMAN. heeft met I do zijn officiële debuutplaat uitgebracht. Simon Raman heeft hierbij ruim de tijd genomen om er een heel persoonlijk album van te maken, naar zijn eigen muzikale geloof en waarden. En hij blijkt er ook heel mooi over te kunnen vertellen.
Simon zit aan de cappuccino, ogenschijnlijk rustig. Met de open vraag ‘Hoe voel je je, met je nieuwe album?’, gaat zijn antwoord naar iemand die heel belangrijk is geweest. Belangrijk voor dit album, maar eigenlijk voor Simons hele muzikale gevoel. ‘We hebben gisteren een videoclip opgenomen. En dat voelde goed. We zijn daarvoor naar Westouter vertrokken, in West-Vlaanderen. Het is de geboortestreek van Tim de Graeve. Het is een mooie plek…’ De naam is gevallen: Tim de Graeve, ook bekend onder de naam ‘Tiny Legs Tim’. Wat zoekt iemand als Simon in de geboortegrond van deze bluesgitarist en singer-songwriter? Hij weegt zijn antwoord, zoals hij vaker zal doen vandaag. ‘Het is de verbinding met mijzelf, met mijn geschiedenis. Het is gewoon een mooie plek: in de natuur, heel uitgestrekt. En vanwege Tim. Hij was voor mij een mentor. Ik heb hem zeven à acht jaar gekend.’ Tim de Graeve stierf plots op 25 mei 2022, op slechts 43-jarige leeftijd. ‘Tim organiseerde blues jams in de Missy Sippy Blues & Roots Club in Gent. Toen ik op het conservatorium zat, was dat een plek om muzikaal thuis te komen. Tim deed daar heel hard zijn ding, zonder veel compromissen als het om zijn muziek ging. Dat inspireerde mij op dat moment. Ik had dat nodig om mijn identiteit te vinden en voor mijn inspiratie om te spelen. En Tim was ook heel begaan met mij. Er kwam wederkerigheid en ik voelde dat ik ook een vriend had aan Tim. Ik ben dankbaar dat ik dit mocht meemaken.’ Simon neemt even een slok koffie. ‘Tegelijk was de Missy Sippy een ontmoetingsplek voor allerlei muzikanten, die veel samen speelden. Dat vond ik misschien nog wel het meest inspirerend: elkaar samenbrengen via muziek. Daar ben ik verder over gaan nadenken. Dat muziek zoiets kan veroorzaken.’
De rode draad van Tim de Graeve en de Missy Sippy krijgt al duidelijk vorm en kleur. Maar eerst gaan we terug naar de begintijd van RAMAN. (met hoofdletters, én een puntje). In 2016 won Simon de Gentse muziekwedstrijd ‘Jonge Wolven’. Het was de officiële start van de band. ‘Ik had mij ingeschreven voor enkele wedstrijden, omdat ik hetzelfde wilde doen als Tim. Ik wilde mijn eigen artistieke stem ontwikkelen, mijn eigen muziek maken, mijn eigen community bouwen. Dat is allemaal vrij goed verlopen’, lacht hij. ‘Dat hebben we samengebundeld op de ep Birth of Joy (2019).’ Het was tevens Simons afstudeerproject aan het Gentse conservatorium. Nu, bijna zeven jaar later, is er de officiële debuutplaat I do. ‘Ik heb vooral ontdekt, dat het allemaal een proces is. Nu mijn nieuwe plaat af is, heb ik al zin om met volgende dingen te beginnen. Omdat ik voel dat er weer iets nieuws is aangeboord. Zoals een stukje eigenheid die ik nog niet kende. Dat kan ik niet verwoorden. Het is gewoon een gevoel. Maar het heeft bijvoorbeeld te maken met de manier van zingen, samen spelen en produceren.’ Voor I do koos hij Koen Gisen als producer, bekend van onder andere An Pierlé, Flying Horseman en The Bony King of Nowhere. ‘Ik heb mijn tijd genomen om te werken met producers. Ik zocht mensen die mij het meest uitdaagden, waar ik zelf veel aan over zou houden. Zo heb ik voorheen ook met Pascal Deweze gewerkt. Die heeft mij uit mijn comfortzone gehaald door mij bloot te stellen aan nieuwe uitdagingen en blokkades. Nadien kreeg ik een bepaalde sound in mijn hoofd en keek ik ook naar de muziek die mij inspireerde. En ben ik met Koen Gisen gaan werken. Het was ook zijn sound en ervaring, die vibe.
RAMAN. bestaat op I do uit Simon Raman, samen met de vooraanstaande muzikanten Kris Auman, Matis Cooreman, Koen Gisen, Ruben Pauwels, David Poltrock en Sylvester Vanborm. ‘Het is op zich een soloproject van mij. Maar ik streef ernaar om een groepsgevoel te creëren, zeker in live setting. Het is die energie die ik heb meegenomen uit de blues jams van de Missy Sippy. Ik vind de onderlinge relaties tussen muzikanten heel belangrijk. Het is dat intermenselijke, zeker in deze tijd van AI. Op I do heb ik per nummer heel bewust nagedacht hoe dat universum zou moeten klinken. Om dan te kijken met wie ik dat heel graag zou willen doen. Ik geef de muzikant dan zeker ook de artistieke ruimte. Maar het moet mij wel inspireren. En het moet natuurlijk passen bij de ideeën die ik zelf heb. Die wisselwerking vind ik heel mooi. Die rol heb ik steeds beter kunnen vervullen. Daarin ben ik echt gegroeid.’ Er klinkt zeker iets van trots door. ’Dat is ook wel wat ik bedoel met die eigen stem. Om na een repetitie thuis te komen. En dan te bedenken wat ik daar allemaal mee wil doen en wat niet. En daar dan iets uit te puren, wat uiteindelijk op de plaat is gekomen.’
© Anton Coene
Die plaat is vernoemd naar de slotsong, “I do”. ‘Dat klinkt als een soort ja-woord. Maar dan niet voor een huwelijk, maar als een connectie met mezelf.’ Simon probeert het zorgvuldig te formuleren. ‘Het is heel kwetsbaar, ook om daarover te praten.’ Maar dat gaat hem goed af: ‘”I do” voelt als een soort omarming. Het is geschreven toen ik mezelf even op stilte-retraite had gezet. Het was niet de bedoeling om iets te schrijven, maar het kwam er wel. Soms is er een soort noodzaak om een gitaar te pakken en om muziek te schrijven. Daar vind ik mijn rust. Toen is dat nummer ontstaan. Het is heel oprecht, heel simpel. Gemaakt vanuit een zuivere intentie. Ik vond het dan ook mooi om het op het einde van de plaat te zetten. Het biedt ook een tegenwicht tegen de donkerte en melancholie in de rest van de muziek.’ Hij lacht even: ‘Ik vroeg me eerst af wat ik met het nummer moest doen, omdat het niet zo paste bij de rest. Ik dacht dat het misschien iets voor de volgende plaat zou zijn. Maar toen dacht ik aan wat Pascal Deweze eens zei: ‘Je moet gewoon iets maken en trouw blijven aan het proces.’ Dat is ook een soort overgave, hé? Zo van: het zal wel kloppen en het zal wel passen. Ik heb het nu geschreven en het hoort erbij. Waarom zou ik het noodgedwongen uitstellen tot later? Waarvan ik totaal niet weet waar ik mij dan ga bevinden?’
Simon vertelt heel persoonlijk over het belang van de nieuwe plaat, voor de luisteraars en ook voor zichzelf, als maker. ‘Ik ben een proces aangegaan met mezelf. In de zoektocht naar muzikanten ben ik trouw gebleven aan mijn idee wat muziek betekent voor mij. Om een sound te zoeken en me tegelijk ook te laten inspireren. Die artistieke waarde vind ik heel belangrijk. I do is echt een luisterplaat geworden. Ik bedoel dan ook echt een plaat, dus niet enkel de losse songs. Het is het hele verhaal. Ik ben benieuwd hoe dat wordt ontvangen. We leven immers in een snelle tijd. Je kunt heel snel een song opnemen, uploaden en de hele wereld kan er naar luisteren. Maar ik vind een plaat ook een kunstvorm. Om iets op vinyl te krijgen, met aan elke kant twintig minuten. Ik heb daar zelf heel veel aan gehad, om in die modus de plaat te bepalen. Binnen de limitaties die het met zich meebrengt. En of er nog een boodschap in mijn plaat zit?’, herhaalt hij de vraag, Het antwoord is heel stellig: ‘Brian Eno schreef eens: ‘Art is a conversation’. Wat beschrijft dat kunst ontstaat wanneer iets een reactie uitlokt, bij het beluisteren van een plaat of bij het bezoeken van een expo van bijvoorbeeld een fotograaf of schilder. Het maakt niet uit waar. Zelfs een kop koffie kan kunst zijn. Zit er een boodschap van de barista in die koffie? Nee! Maar mensen doen iets op hun manier, vanuit een bepaald geloof. Die intentie, dat geloof, waarmee iets gemaakt wordt, kan op zijn beurt iets triggeren. Dat kan een conversatie op gang brengen. Ik denk dat mijn plaat ook daarover gaat. Ik ben op zoek gegaan naar mijn eigen geloof, als een soort conversatie met mezelf, om binnen het kader van die plaat, zowel artistiek als persoonlijk, het beste te doen wat ik op dit moment kan.’
Simon leunt achterover en neemt een laatste slok van zijn cappuccino. Hij kijkt ten slotte nog eenmaal terug naar zijn plaat, het album I do van RAMAN. ‘Ik ben er zelf heel blij mee. Ik vind er betekenis in. En het biedt mij inspiratie en houvast. Dan leef ik graag de hoop in dat anderen daar ook iets aan kunnen hebben, ieder op hun eigen manier.’ Misschien is dit wel de boodschap die hij en Brian Eno bedoelen. Dus ga vooral zelf luisteren en voel wat I do met jou doet.
RAMAN. presenteert I do op 12 februari in Trefpunt Gent.
