© CPU – Joost Van Hoey
Tom Odell zit midden in de renaissance van zijn carrière. De Britse ballademeester is dankzij enkele virale successen op TikTok groter dan ooit en zijn nummers vormen bijgevolg de soundtrack van meerdere miljoenen met hartpijn geteisterde zielen. Je zou hem voor het gemak kunnen reduceren tot het succes van zijn tijdloze hit “Another Love”, maar dat laten we liever over aan de andere muziekpers. Tom Peter Odell heeft doorheen de jaren namelijk meermaals zijn klasse en uitzonderlijk schrijftalent getoond. Van diep persoonlijke nummers over zijn angstaanvallen en worstelingen met zijn mentale gezondheid, tot lieflijke liedjes over de mooie dagen van zijn leven: de Brit neemt de luisteraar graag mee in zijn gevoelswereld. Dat aantal luisteraars is de laatste jaren nog eens exponentieel gestegen en dat veroorzaakte al enkele intense ticketoorlogen. Zalen als De Roma en Ancienne Belgique is hij volledig ontgroeid, en hij zet op deze Wonderful Life Tour in op de grootse locaties. In de AFAS Dome in Antwerpen viel gisteren het doek over zijn grootste tour tot dusver.
In haar Instagram-bio pronkt Delilah Montagu met het feit dat ze een tweevoudig genomineerde Grammy singer-songwriter is, al zullen de meesten haar toch vooral kennen omwille van haar Fred again..-samenwerking. De Britse mag zich al jaren een vriendin noemen van Tom Odell en die bewees haar een echte vriendendienst door haar mee te nemen op zijn tour. Heel gemakkelijk had ze het echter niet, want in haar eentje moest ze opboksen tegen het rumoer van een vullende zaal. Montagu bracht haar nummers op gitaar en piano, en hield de songs zo puur en klein, dat het bij haar volgende release “Home” ook meteen een hoop gsm-lichtjes opleverde. Rondom ons bleef het geroezemoes verder opstijgen, al genoten we wel in de mate van het mogelijke van de zachte nummers en frêle stem. Als laatste song bracht ze nog een erg knappe interpretatie van “Lost Keys”, dat Fred again.. omvormde tot danceklassieker “Delilah (pull me out of this)”. Delilah Montagu zien we graag nog eens terug in een intiemere setting, waar haar muziek wel naar waarde wordt geschat.
David Kushner is dit jaar behoorlijk veel op de baan geweest en toch komt elke reis ooit eens tot het einde. In het geval van de Amerikaanse popzanger was dat gisteren in een volgelopen AFAS Dome. Eerder dit jaar stond hij zelf tweemaal in een uitverkochte Ancienne Belgique en op het hoofdpodium van Rock Werchter – dan kan een acte de présence in de grootste poparena van België er wel nog bij. Als voorprogramma van Tom Odell moest hij zijn set-up een beetje aanpassen, maar de ingrepen hadden gelukkig geen effect op zijn show. Hij startte zonder nervositeit met “Darkerside” en had maar enkele seconden nodig om zich in zijn sas te voelen. Zijn nummers hadden een zekere grootheid die goed aardde in de AFAS Dome en die ook nog meer dan eens in de smaak viel. Het publiek reageerde graag met een gilletje om zijn enthousiasme te uiten, maar je voelde wel dat heel de zaal op “Daylight” zat te wachten. Als einde van de set warmde het wel al goed de zangstemmen van duizenden kelen op en tegelijk gunde hij iedereen dat ene filmpje voor de Instagram-story.
Hoe begin je de grootste shows van je leven? In het geval van Tom Odell gewoon heel zacht en zonder veel poespas. Het grote gordijn was lichtjes geopend, tussen de spleet stond de piano van de Brit al klaar en een subtiel licht scheen in de zaal. “Strange House” was in die zin een best riskante opener, maar iedereen hing vanaf de eerste noot aan zijn lippen. Ook “ugly” was een bijzonder fragiel moment vroeg op de avond, maar net door de geweldige timing beklijfde het onlosmakelijk. Veel woorden wilde Tom Odell voorlopig niet lossen tussen de nummers, maar voor “Best Day of My Life” las hij wel een bijzonder ontroerende brief voor van fan Ella, die enorm veel kracht putte uit de song en nu weer gelukkig is. Op de achtergrond projecteerde een beamer Toms fietsritje door Antwerpen, wat het tot een best schattig moment maakte. Wie zich overigens afvroeg waar de band bleef, kreeg tijdens het openbloeien van “Grow Old With Me” het antwoord. De gordijnen gingen geleidelijk aan open en het nummer ontaarde op briljante wijze. Het geluid was weliswaar nog niet helemaal wat het moest zijn, maar de klasse spatte er desondanks vanaf.
Met zeven albums op het schap had de Brit behoorlijk wat selectiemogelijkheden en naar goede gewoonte speelde hij wat met de volgorde van zijn setlist, al waren er wel een aantal constanten die zeker niet mochten ontbreken; eentje daarvan is “Can’t Pretend”. De gsm-lichtjes zorgden voor mooie taferelen en de lange uithaal van Odell deed de jonge fans weer met verstomming slagen. Een verrassend hoogtepunt werd echter het daaropvolgende “Spinning”. Een danspaar had helemaal achteraan op het middenplein wat ruimte voor zich opgeëist en walste op de tonen van het intieme nummer van links naar rechts. Opvallend genoeg was ook de best coole outro van “Spinning”, waar de energie verder steeg en heel de band het onderste uit de kan haalde. Ook “Somebody Else”, eigenlijk een vrij ingetogen nummer, werd in alle grootsheid gebracht. Odell haalde zelfs even de Nick Cave in zichzelf naar boven en zocht behoorlijk wat toenadering met de fans op de eerste rijen. Ook bij recente nummers zoals “Don’t Let Me Go” en “Don’t Cry, Put Your Head on My Shoulder” ging hij voor contact met het publiek en bij dat laatste riep hij iedereen in de zaal op om de persoon met wie je gekomen was te knuffelen. Connectiviteit heet dat dan!
De muzikanten die Odell meebracht op deze tour waren van een bijzonder hoog niveau, al kregen de meesten daarvan tegen het einde van de reguliere show even een momentje van rust. Het breekbare “The End” speelt hij niet elke dag en kreeg de AFAS Dome muisstil. Het hartverscheurende “Black Friday” begon minstens even ingetogen, maar groeide en brak uiteindelijk op gekende wijze open. We zagen rondom ons zelfs een paar traantjes opkomen en dat had niets te maken met het feit dat Tom Odell en zijn band even het podium verlieten. De Brit heeft er namelijk een sport van gemaakt om na ruim een uur al van het podium te wandelen en holt daarmee – met een knipoog – al jaren de functie van een encore uit. Uiteraard weet je dat hij terugkomt, en dat deed hij gisteren in Antwerpen met nog eens zes nummers. “Parties” en “Can We Just Go Home” werkten als tandem best goed en krikten de energie wat meer de hoogte in. Niet dat dat per se nodig was, maar de band kon nog eens hoog opdraven met zijn talent en smeet zich op de laatste stop van deze tour nog eens volledig.
De productie van deze tour was best chic en sober gehouden. Er werd gewerkt met grote, beige gordijnen die tegen het einde helemaal open geplooid waren en vooral ook dienden als doeken waarop drie grote beamers beelden van het concert projecteerden. Bovendien waren de doeken ook best handig om de lichtshow strak en clean te houden. Maar terug naar de muziek, want die leverde op het einde nog een paar knappe momenten op. In de eerste plaats tijdens “Answer Phone”, waar de bandintroductie best lang maar tegelijk ook zeer klassevol aan elkaar werd gespeeld. Het publiek was overigens ook weer op de afspraak en speelde met zijn gsm-lampjes vrolijk mee. Van vrolijkheid tot het helen van wonden en gebroken harten; bij Tom Odell lag het gisteren allemaal dicht bij elkaar. “Heal” had nog steeds een helende kracht en bleef ook in de grootsere omstandigheden zijn magie behouden. Iets minder gekend was daarentegen “Wonderful Life”, maar dat het nummer dicht bij het hart van de Britse ballademaker ligt, kon je zien en horen. Al zittend tegen zijn piano nam hij ons mee in zijn breekbare momenten en de manier hoe hij het uiteindelijk alweer achter zijn piano liet overvloeien in “Another Love” getuigde van wereldklasse.
Het nummer waarmee hij zich onsterfelijk heeft gemaakt bij miljoenen mensen was een bekronend einde van een zeer geslaagd concert. De confetti dartelde vredevol naar beneden en om zoveel duizenden mensen zo een breekbaar nummer te horen meezingen blijft iets speciaals en bijna ontroerends. Tijdens het laatste refrein van “Another Love” verwelkomde hij overigens ook nog eens de hele crew op het podium die deze 28 shows doorheen Europa mee mogelijk maakte. Knap om ze op zo’n moment ook nog even die dankbaarheid te tonen en het laatste applaus mee in ontvangst te nemen. Als mens en als muzikant maakte Tom Odell met andere woorden weer indruk en in een zaal in ons land voelt het voor hem altijd als een beetje thuiskomen. In een zo goed als uitverkochte AFAS Dome was Tom Odell groots in het frêle en zo hebben wij en miljoenen mensen hem het liefst.
Setlist:
Strange House
ugly
Best Day of My Life
Grow Old With Me
Can’t Pretend
Spinning
Somebody Else
I Know
Don’t Let Me Go
Don’t Cry, Put Your Head on My Shoulder
The End
Black Friday
Parties
Can We Just Go Home
Answer Phone
Heal
Wonderful Life
Another Love
