© CPU – Marvin Anthony
De tweede dag van Couleur Café begon rustig met zachte muziek en de zon die af en toe door de wolken kwam piepen. Het was warm en de bezoekers kwamen al snel het terrein op om te genieten van de ontspannen sfeer die onder andere werd neergezet door Burning Spear, en die de hele dag bleef hangen. Gaandeweg werd de muziek ook sneller en al vlug was iedereen opgewarmd om de avond verder weg te dansen bij artiesten Werrason, Shenseea en L’Entourloop.
JAZMYN @ The Fox
© CPU – Marvin Anthony
JAZMYN, de Brusselse singer-songwriter, mocht de tweede dag van Couleur Café van een zachte start voorzien in The Fox. Doordat zij en haar vier bandleden een witte outfit droegen, leken ze wel op figuren die waren neergedaald van uit de hemel. Haar stem zweefde moeiteloos tussen gevoelige emoties en warme soul, terwijl haar bandleden één voor één voor een dromerige basis zorgden. Ondanks de luide beats die soms van buiten de tent binnendrongen tijdens rustige momenten zoals “Boy I”, waarin JAZMYN werd begeleid door keys, bleef de aandacht van het publiek erbij. Zelfs met een last minute invaller op de drums en bas, zou je nog denken dat het vaste bandleden waren, omdat alles vloeiend was en foutloos klonk. Hierna bleef haar set enkel nog maar meer overtuigen door een cover van “A Long Walk” van Jill Scot, die ze met eigen flair bracht. Het tempo wisselde telkens af tussen iets zachts en teders, naar iets meer dansbare grooves. Het kleine publiek dat aanwezig was, liet zich meeslepen in de sfeer die JAZMYN zette, waarin kwetsbaarheid hand in hand ging met soul.
Jalen Ngonda @ Green Stage
© CPU – Marvin Anthony
Couleur Café was gisteren vroeg op de afspraak en daar profiteerde Jalen Ngonda van. In een mum van tijd vulde hij het groene theater en nam hij iedereen mee in zijn vintage soul-vibe. Ondanks zijn redelijk jonge leeftijd, hanteerde de Amerikaan een paar old school trucjes om het optreden nog vlotter te maken. Tijdens “Give Me Another Day” liet hij bijvoorbeeld iedereen luidop het refrein meezingen, terwijl hij voor “Come Around and Love Me” plaatsnam achter de piano en ook daar indruk wist te maken met soepel vingerspel. De absolute ster was echter zijn onwaarschijnlijke stem die tijdens goed getimede uithalen telkens weer laaiend onthaald werd. Dat hij na een knap “Illusions” even van het podium ging, was misschien wat overbodig, maar de encore had nog twee parels in petto. Zijn magnifieke cover “You Got Me Runnin'” speelde hij nog in zijn eentje, maar bij “If You Don’t Want My Love” werd hij opnieuw vergezeld door zijn sterke ritmesectie. Als puntje op de i kreeg hij nog een laatste keer heel het halfrond mee en zorgde hij voor kippenvel bij zomerse temperaturen. Jalen Ngonda en Couleur Café was liefde op het eerste zicht.
BnnyHunna @ The Fox
© CPU – Marvin Anthony
De Amsterdamse Bnnyhunna is een variërende artiest die zich met alles en niets bezighoudt. Op deze vroege avond bracht hij samen met zijn band een onweerstaanbare show. In het begin hing er een zwoele sfeer, gedragen door zijn subtiele toetsenwerk en de fluwelen klanken van de saxofoon. Hoewel zijn muziek in het begin soms neigde naar rustige, jazzy passages met weinig zang, wist hij toch elke noot betekenis te geven en het publiek te blijven boeien. De nummers zaten vol onverwachte tempowissels en lagen van klank die zo precies op elkaar afgestemd waren, dat we vergaten hoe complex muziek eigenlijk kan zijn. Bovendien betrok hij de mensen steeds persoonlijk met korte aankondigingen en interactieve momenten, die voor een warme connectie zorgden. Het geheel voelde dus als een zorgvuldig opgebouwde reis, waarin invloeden van jazz en highlife ritmes moeiteloos in elkaar overvloeiden. Zo wist Bnnyhunna niet alleen indruk te maken met zijn muzikale kunsten, maar ook de toon te zetten voor een verder bruisende avond.
Burning Spear @ Red Stage
© CPU – Marvin Anthony
Om kwart voor acht streek een regelrechte reggae-veteraan neer in Brussel. Burning Spear werd ontdekt door Bob Marley, die zijn platform gebruikte om de vooruitstrevende jonge Jamaicaan een waardig podium te geven. Tientallen jaren later is Burning Spear nog steeds een referentie in het genre; een grondlegger en voorbeeld voor heel wat toonaangevende artiesten. Op Couleur Café onderstreepte hij zijn legendenstatus met een ontspannen setje waar je heel gemakkelijk kon meewiegen op de nummers. De herhaling en het enthousiasme op het podium gaven ons bijna een hypnotiserend gevoel, en je kon haast niet anders dan met een brede glimlach genieten van de présence van zoveel talent. Tijdens “The Sun” kwam toepasselijk de zon even piepen tussen de wolken en bij “Old Marcus Garvey” kreeg iedere muzikant even zijn momentje. Burning Spear pakte in de laatste tien minuten nog eens iedereen mee met het catchy “African Postman” en stuurde iedereen al zingend naar de andere podia.
Mo’Kalamity @ The Fox
© CPU – Marvin Anthony
Bij Mo’Kalamity stond het zo vol dat een groot deel van het publiek noodgedwongen buiten bleef hangen, maar dat weerhield niemand ervan om de vibes mee te voelen van dit reggae-icoon. Ze bracht haar nummers met kracht, overtuiging en een stem die nog altijd in staat is om de hoge noten moeiteloos te raken. Hoewel de muziek achteraan in de tent soms wat verloren ging, stroomde de energie van het podium door naar het publiek, vooral doordat Mo’Kalamity zelf helemaal opging in de muziek en voortdurend zelf meedanste was. Haar nummers blijven relevant en eigentijds, en om voor kleine verandering te zorgen, speelde ze met haar band met verschillende tempo’s. Een verrassend moment was de inzet van een fluit, die een extra dimensie toevoegde aan de vertrouwde reggae-golven. Al jaren brengt ze muziek die zowel eenvoudig als vertrouwd aanvoelt. En zonder te overdrijven, liet ze zien waarom zoveel mensen haar live willen meemaken; Mo’Kalamity verdiende een groter podium.
Werrason @ Red Stage
© CPU – Marvin Anthony
De Red Stage stond nog nooit zo vol als gisteren bij Werrason. De Congolese nationale held had een tamelijk uitgebreide delegatie meegenomen die zowel op als naast het podium voor de nodige animo zorgden. De entree was er alvast eentje die toch van enige grootheidswaanzin getuigde. Ruim tien minuten liet hij zijn band, dansers en zangers het publiek opwarmen alvorens zelf in blauw kostuum zijn opwachting te maken. Qua sfeer zat het goed, al waren we wel wat verwonderd dat Werrason zijn gezelschap op het podium al het werk liet doen. De Congolees fungeerde vooral als randfiguur en pakte slechts af en toe het voortouw. Zangstechnisch was het bij hem ook redelijk povertjes, al probeerden zijn zangers en zangeressen de aandacht op te eisen zodat het minder opviel. Het beste dat we konden doen was ons erbij neerleggen en gewoon genieten van de algehele sfeer die wel paste bij het aangenaam zonnige avonduur. Samengevat hadden we toch iets meer verwacht van de Congolese volksheld en mag hij zijn ensemble bedanken om er nog het beste van te maken.
Niveau4 @ Green Stage
Wie al jaren naar Couleur Café gaat, die is vertrouwd met het Niveau4-concept. De organisatie selecteert elk jaar zes min of meer opkomende talent en laat hen samen met een band werken aan een show van 75 minuten. Dit jaar bestond de lichting uit Camille Yembe, K1D, Drea Dury, K.ZIA, Gotti Maras en Bryan MG. Afgelopen week oefenden ze in de AB met een try-out en gisteren was het dan voor echt. Op een belangrijk slot in de Green Stage brachten ze een redelijk sterke show die door de vele wissels en overgangen nooit echt verveelde. Beginnen deed K1D met een korte intro, alvorens Drea Dury de show echt op gang trapte. Iedereen pakte wel zijn of haar moment, geflankeerd door een uiterst groovy band. De wissel van de wacht liep over Bryan Mg naar K.ZIA tot K1D, Gotti Maras en Camille Yembe. Die laatste was misschien wat het buitenbeentje van het sextet en bracht met haar interventies een andere sfeer in de set. De anderen gingen bovenal voor veel sfeer en scoorden met frivoliteit sympathiepunten. Bij K1Ds “Mood Swing” was er een eerste pitje en uiteindelijk mocht Bryan MG de festiviteiten besluiten. Iedereen kwam nog eens op het podium, de mensen gingen los en maakten er een nieuw Niveau4-feestje van. De meest memorabele editie was het niet, maar als showcase van het vaderland kon dit wel tellen!
Shenseea @ Red Stage
© CPU – Marvin Anthony
Shenseea liet het publiek even wachten, maar warmde de boel op met een dj-set voor ze zelf het podium betrad, en dat samen met een liveband en achtergronddansers. Voor wie haar nog niet kent, is het vrij eenvoudig: deze Jamaicaanse vrouw staat bekend om haar grote invloed in dancehall, want vele van haar hits zijn nu een vaste waarde in dj-sets. Haar show draaide helemaal om girlpower, met veel dans, energie en enthousiasme. In plaats van een lange set, bracht ze maar enkele nummers, waarna ze spontaan mensen uit het publiek het podium op haalde om voor een groot deel van de set een dancebattle te organiseren, iets waar ze zichtbaar van genoot en het publiek ook. Snel afsluiten deed ze op een rustigere manier met een versie van “No Woman No Cry” van Bob Marley, waarbij ze haar band liet uitspelen en het publiek nog even samenbracht. Muzikaal was Shenseea niet het hoogtepunt van de dag, maar ze bracht wel een flinke portie plezier en samenhorigheid.
L’Entourloop @ Green Stage
De Green Stage puilde bij L’Entourloop nog een laatste keer op deze zaterdag uit. Terecht als je het ons vraagt, want het Franse collectief bracht het spek waar de bek van Couleur Café op dat moment wel nood aan had. Een reggae-feest met heel wat herkenbare instrumentals, maar ook voldoende boodschappen om te laten malen bij het slapengaan. De twee discjockeys hielden het tempo erin, en dan kwamen er ook nog twee zangers aan bod die met halve freestyles inspeelden op de noden en wensen van het publiek. Dan eens wat handen in de lucht, dan weer die dezelfde handen op elkaar; bij L’Entourloop ging het allemaal zonder problemen. Af en toe was het misschien wat te voorspelbaar en voelden we waar de band naartoe wilde, maar het publiek van Couleur Café is op een dergelijke momenten gewoon al blij dat het de remmen nog eens kan loslaten en de voet op het gaspedaal mag houden. De toestroom naar de Green Stage toonde in elk geval dat het grotere podium misschien geen slecht idee was geweest, maar aan de andere kant maakte de locatie het des te sfeervoller.
Nathy Peluso @ Red Stage
© CPU – Marvin Anthony
Bij Nathy Peluso draaide alles om overgave. Vanaf het moment dat ze het podium op stapte, toonde ze de Red Stage dat haar zelfvertrouwen door het plafond ging. Haar muziek is een explosie van latin vibes, een vleugje jazz en stevige rap, en door die variatie wist ze haar publiek – dat voornamelijk bestond uit fans – te grijpen. Met grootse gebaren, expressieve gezichtsuitdrukkingen en soepele danspassen liet ze zien dat muziek bij haar evenzeer in beweging als in klank schuilde. Bij Peluso was alles doordacht en theatraal, inclusief korte filmpjes die haar optreden opdeelden in hoofdstukken, alsof we naar een film keken. Simpel stond niet in haar woordenboek, maar extravagant wel. Dat merkten we met de fijne details in de live-uitvoering, zoals de dansers die altijd synchroon waren of onverwachte retrojazzmomenten die je even naar een ander tijdperk katapulteerden.
Toch had haar show iets dubbels: het was een spektakel dat groots aanvoelde, maar niet iedereen leek het helemaal te vatten. Het publiek was enthousiast, maar niet massaal, want het waren vooral fans die aanwezig waren. Maar voor wie bleef, maakte Nathy Peluso een achterblijvende indruk. Haar combinatie van dans, zang, rap en flair liet zien waarom ze in Latijns-Amerika zo’n grote naam is. Ze bracht niet zomaar muziek, ze vierde haar cultuur, pakte elk moment om energie uit te stralen en ze vertelde verhalen die we begrepen zonder de taal te moeten kunnen door haar gebaren. Het was een optreden dat misschien niet iedereen volledig meesleepte, maar wie zich eraan overgaf, kreeg voor de verandering een grote show.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Deze recensies werden geschreven door Noha Khaldi en Simon Meyer-Horn.
