We zullen hem naar eigen zeggen niet horen op de nieuwe plaat van Queens Of The Stone Age. Geen ramp, want Mark Lanegan laat meer van zijn duistere kanten horen op dit tiende studioalbum. Mark lijkt zich steeds meer te kunnen uiten met synths. Deze groeiende elektronische sound is er echter een die met blues geïnfecteerd is, een evenwicht dat geweldig tot zijn recht komt.
“Nocturne” lijkt een nachtelijk ingezette motorrit, razend door Los Angeles in de hoop zijn (vrouwelijke) kwelgeesten van zich af te schudden. Net zoals op opener “Death’s Head Tattoo” klinkt de baritonstem doorleefder en ruwer dan ooit. De Mark zal dan misschien niet te horen zijn op het aankomende Queens album maar omgekeerd lijkt dit minder waar. Josh Homme’s vingers bleven duidelijk plakken op “Emperor”, een verassend uptempo nummer.
Lanegan worstelt nog steeds met zichzelf, zoveel is duidelijk. Maar deze plaat toont nog een andere kant van hem. Het lijkt alsof er na de zoveelste storm in zijn hoofd enkele takken finaal geknapt zijn en er meer licht doorbreekt. Onder andere te horen op het hartverwikkende “Old Swan”. Zes minuten durend en vakkundig als sussende afsluiter geplaatst.
“Blue Blue Sea” is een percussieloos buitenbeentje om van te houden of te haten en “Beehive” verrast ook als eersteklas indierock nummer.
Mark Lanegan voegt met Gargoyle een nieuw hoofdstuk aan zijn oeuvre toe waar licht en donker elkaar afwisselen. Een artiest die op het toppunt van zijn kunnen is en dat hopelijk nog lang blijft. Hij slaagt erin om zijn blues vandaag de dag meer dan relevant te houden zonder zijn oude doorrookte zelve te verliezen.
