Features

Het elftal van het jaar 2016 volgens Dimitri Arbyn

Het jaar 2016 was een gitzwart jaar voor de (muziek)wereld: Bowie, Prince, Cohen en vele anderen. Gelukkig konden we ons optrekken aan een reeks fantastische concerten. Wilco, The Boxer Rebellion en 65Daysofstatic haalden het net niet en moeten op de reservebank plaatsnemen. De volgende bands verdienen wél een plekje in het topelftal: 

11. The Last Shadow Puppets (Pukkelpop)

Miles Kane en Alex Turner bewezen nogmaals de coolste Britse dudes te zijn die er in muziekland rond lopen. Hun show vol gimmicks en bromance werd echter door de Pukkelpopweide lauw onthaald (zij die op Rihanna wachtten zouden er nog uren staan). Onterecht, want de heren serveerden een optreden dat nooit verveelde met de ene topsong na de andere. Alleen jammer dat ze er een kwartier te vroeg mee stopten.

Hét moment: Het in wondermooie strijkers badende “My Mistake Were Made For You”.

10. Alice On The Roof (Nijdrop)

De Waalse superster kwam ook Vlaanderen veroveren met een plaat vol prima popsongs.

Hét moment: De toverstokjes die Alice hanteert op haar elektronische drums tijdens “Lucky You”.

9. Bazart (Pukkelpop)

Waanzin en massahysterie, een betere samenvatting van dit concert bestaat er niet.

Hét moment: “Sterrenstof”, de cover van De Jeugd Van Tegenwoordig bracht heel de Marquee aan het dansen.

8. Flying Horseman (Pukkelpop)

Bert Dockx en de zijnen tekenden voor één van de hoogtepunten op Pukkelpop. Helaas was er geen kat in de Wablief!?-tent aanwezig. Een band die veel meer aandacht verdient!

Hét moment: Dat er geen minder moment was. Adembenemend van begin tot eind.

7. Belle & Sebastian (Rivierenhof)

Het sfeervolle Rivierenhof was de perfecte locatie voor de melancholische vrolijkheid van deze Schotten. Een concert waarvan je wenste dat het nog minstens een uur langer zou duren omdat je nog een dozijn andere topsongs wilde horen.

Hét moment: Het magistrale “Lazy Line Painter Jane” als orgelpunt.

6. Jamie XX (BKS)

Het was een gok van de organisatie van BKS om Jamie XX het festival te laten afsluiten op de Main Stage maar het pakte wonderwel goed uit, alleszins beter dan de suffe bedoening van Alt-J een jaar eerder. Je waande je op een beachrave waar de ene hippe schijf na de andere naar je hoofd werd geslingerd en iedereen uitgelaten danste. Blijkbaar net wat iedereen nodig had na drie dagen festivallen.

Hét moment: Jamie die er ineens “Blue Monday” van New Order tussen gooit, werkt altijd.

5. LNZNDRF (Bota)

Een perfecte soundtrack voor wat het einde wereld en daarna zou kunnen zijn. De broertjes Devendorf van The National en hun compagnons Lanz van Beirut tekenden voor mijn ontdekking van 2016. Hun liefde voor duistere eighties krautrock kunnen ze perfect kwijt in dit zijproject. Niet toevallig klonk Kraftwerk’s “Computer World” door de boxen net voor het concert startte.

Hét moment: Een langgerekt, onheilspellend “Mt Storm”, tevens het hoogtepunt van het album.

4. Band Of Horses (Rock Werchter en BKS)

Op BKS ging de aandacht nog naar enkele mensen in het publiek die een heus reusachtig houten paard mee naar binnen smokkelden. Op Rock Werchter lag de focus integraal op de muziek. De americana van de paardenbende pakte de hele weide volledig in. De nieuwe nummers overtuigden meer dan op plaat en een voorzichtig meegezongen “No One’s Gonna Love You” zorgde voor instant kippenvel tijdens een regenbui.

Hét moment: “The Funeral” uiteraard, wanneer komt dit nummer eindelijk binnen in De Tijdloze?

3. Explosions In The Sky (BKS)

Bizar, een concert van Explosions In The Sky (of EITS voor de fans) op de middag. Zou dat wel werken? Een optreden van hen onderga je best ’s nachts of in een donkere concertzaal. Na hun glorietocht op BKS zijn die vooroordelen van tafel geveegd. Hun nummers zalfden en sloegen, soms intens en dan weer ingetogen alvorens je uiteindelijk volledig verwoestend van je sokken te blazen. Voor het beste concert van dag 3 van Best Kept Secret moest je vroeg opstaan.

Hét moment: “The Only Moment We Were Alone”, dat de volledige tent verweesd achter liet, murw geslagen door zoveel schoonheid.

2. PJ Harvey (Rock Werchter)

De poëzie en protestsongs van PJ Harvey, het was geen hapklare brok voor de massa in The Barn. Maar wie doorbeet deed wel één van de concertervaringen van het jaar 2016 op. Songs over conflicten in Kosovo, Afghanistan en andere plekken des onheils, niet evident. Maar als je band bestaat uit John Parish, Alain Johannes (Queens Of The Stone Age) en Mick Harvey (The Bad Seeds) moet er al veel fout lopen. Alle drama werd door PJ Harvey akelig mooi omgezet in een weergaloze set. Finaal moest ook Groot-Brittannië er aan geloven: “England’s dancing days are done”, zo klonk het 5 jaar geleden al in “Let England Shake”. Polly Jean is zowaar visionair.

Hét moment: PJ en haar band die in legerformatie het podium kwam opgemarcheerd met John Parish als orkestmeester.

  1. Editors (Rock Werchter)

Geen idee hoe ze het telkens doen, maar elke keer Editors naar de wei van Werchter afzakt tekenen ze voor hét concert van het jaar. Er moet wel iets speciaals in het lokale drinkwater zitten. Al vanaf de eerste noot zat het goed. De band startte met het experimentele “No Harm” en haalde meteen het vuurwerk boven (letterlijk) tijdens “Smokers Outside The Hospital Doors”. Zelfs de niet altijd overtuigende nummers van de nieuwe albums klonken fris en snedig die zaterdagavond in Werchter. Tom Smith en de zijnen lieten iedereen de modder vergeten en kroonden zich terecht tot de kings van deze editie. Klein puntje van kritiek: sluit de volgende keer gewoon af met Papillon. Marching Orders als extra toegift, dat hoefde niet meer.

Hét moment: ‘It kicks like a sleep twitch’ (Papillon) en terwijl vuurwerk, véél vuurwerk

30 december 2016

About Author

Dimitri Arbyn


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief