Spannende rockbandjes over het water? Het krioelt ervan, maar toch voegen we vandaag nog eentje toe aan onze stilaan oneindig lange lijst. Maak kennis met Die Twice, een viertal uit Exeter dat inmiddels naar Brighton verhuisde en daar het publiek bij elke show kippenvel bezorgt. Hun sound is een broeierige mix van blues, psychedelica en indie, met onverwachte wendingen à la Radiohead en een zanger die zijn meest theatrale kunsten bovenhaalt. Dan toch eens wat anders dan die zoveelste standaard indierockband, hé? Eerder dit jaar brachten ze hun debuut-ep uit waarop ze zich al overtuigend wisten voor te stellen, maar stilzitten staat duidelijk niet in hun woordenboek. Vandaag zijn ze alweer terug met een nieuwe single “Trafalgar”.
Over het algemeen zijn we van Die Twice eerder rustige muziek gewend. Lang uitgesponnen gitaarklanken, hier en daar een dramatische uitbarsting en vooral een stemgeluid dat doet vermoeden dat we naar de reïncarnatie van Jeff Buckley aan het luisteren zijn. Dat laatste blijft ook op “Trafalgar” overeind, maar van rust is er ditmaal geen sprake. Vanaf de eerste seconden vliegen de gitaren ons om de oren, beuken de drums ongenadig door en rammelt het geheel langs alle kanten. Bijna vijf minuten lang worden we meegesleurd in een kolkende storm van rockgeweld, een sonische ravage die even onvoorspelbaar en explosief aanvoelt als de moshpit die hier ongetwijfeld op zal losbarsten. Het nummer klinkt bij momenten als een ontspoorde live-improvisatie, alsof de band elk moment de controle dreigt te verliezen. Net daarin schuilt echter de kracht: de chaos voelt nooit geforceerd, maar bruist van de energie. De contrasten zijn scherper dan dag en nacht en voor we het goed en wel beseffen, zijn we alle houvast kwijt. Net wanneer we denken dat de storm is gaan liggen en het nummer op zijn laatste benen loopt, haalt Die Twice nog één keer genadeloos uit. Een monsterlijke switch trekt het tempo abrupt naar beneden, terwijl de instrumentatie steeds zwaarder op ons neervalt. De baslijn sleurt ons onverbiddelijk de diepte in en boven dat dreigende geweld laat frontman Olly Bayton nog een laatste keer zijn indrukwekkende stembereik horen. Wat begint als een onstuimige uitbarsting, eindigt als een verpletterende mokerslag.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
