Live, Recensies

Lucy Dacus @ Charlatan: Warme indie-rock in een wollen trui

lucy-dacus

In februari dit jaar kwam No Burden uit, de debuutplaat van Lucy Dacus. Met die plaat oogstte de Amerikaanse singer-songwriter behoorlijk wat vermeldingen op muziekblogs en slaagde ze er in om een bescheiden fanbase uit te bouwen. Ze stond in het voorprogramma van hippe indie-acts als Julien Baker en Car Seat Headrest en nu is ze voor de eerste keer bezig aan een Europese tour. Haar eerste optreden ooit op Belgische bodem gaf ze gisteren in de Charlatan in Gent.

Als voorprogramma kregen we Bratzlavsky, een Gentse band waar we eerlijk gezegd nog nooit van hoorden. De drummer en de toetsenist speelden vroeger bij Absynthe Minded, dus met amateurs hadden we niet te maken. Toch kon Bratzlavsky niet overtuigen en het is moeilijk om er de vinger op te leggen hoe dat precies kwam. De Franse zang werd vaak nogal binnensmonds gebracht en mede door onze abominabele kennis van de taal verstonden we weinig van wat er gezongen werd. De muziek baadde in een duistere sfeer en alhoewel sommige riffs en melodieën nog wel redelijk klonken, mistte de set over het algemeen dynamiek. Het leek alsof over alle nummers een laag stof lag die de band er maar niet afgeborsteld kreeg. Dit lukte slechts in de outro van het laatste nummer, wat veruit het beklijvendste deel van hun optreden bleek. Misschien hadden ze er weinig zin in doordat er bij aanvang met moeite tien man stond te kijken, wij kunnen enkel concluderen dat Bratzlavsky geen blijvende indruk naliet.

“We had no idea how many people would show up.” Zo liet Lucy Dacus zich middenin de set ontvallen. Aangezien haar debuutplaat vrijwel afwezig is gebleven in de Europese muziekpers was het inderdaad een goede vraag hoeveel mensen naar de Charlatan zouden afzakken om de muzikante uit Virginia aan het werk te zien. Uiteindelijk lieten een dertigtal (naar schatting, precies hebben we het niet geteld) nieuwsgierigen zich verleiden en het lijkt ons sterk dat de aanwezigen daar veel spijt van hadden.

Want Lucy Dacus is een artiest om in de gaten te houden. Laten we eerst beginnen met een puntje van kritiek (zo zijn we nu eenmaal). Haar band bestond uit een gitarist, drummer en bassist (zelf speelde Dacus ook nog gitaar) en soms stonden ze qua volume niet goed op elkaar afgestemd. Haar zang geraakte vaak ondergesneeuwd onder de kletterende gitaren en drums. In het begin leek het door een technisch probleem te komen (die ook zijn gevolgen had voor de verlichting van de zaal) maar ook daarna kwam haar stem er soms slechts matig door. En laat haar wazige stem nu net een van haar grootste troeven zijn.

Het is niet zo dat dit het concert verpestte want we hebben er wel degelijk van genoten. Lucy Dacus bracht warme indie-rock in een wollen trui (met ruitjes dan nog!) en deed dat met behoorlijk wat enthousiasme. Met huppelende sprongetjes speelde ze het leeuwendeel van haar debuutplaat. Het varieerde van rauwere folky nummers, genre Angel Olsen, naar zachtere stukken met zoetere melodieën. Er kwam ook nieuw werk aan bod waarbij vooral de gitarist zich op de voorgrond plaatste. Die nieuwe nummers leken meer interne variatie te hebben en lieten ons best onder de indruk achter. Het belooft zeker nog wat te worden in de toekomst.

Lucy Dacus trad gisteren op onder het label ‘Big Next’ en bewees dat dit niet uit de lucht is gegrepen. We zagen een optreden met pit en enthousiasme en bovenal met nummers die erg goed in elkaar zaten. De kans lijkt ons reëel dat het binnen enkele jaren een stuk drukker zal worden bij haar concerten.

 

 

29 oktober 2016

About Author

Jan Sucaet


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief